Quicunqꝫ ad cōſeruationem ſanitatis intēdit / debethanc regulam generaliter obſeruare ſcilicet ꝙ nunqͣꝫvtatur fructibus tam coctis qͣꝫ crudis donec in arbore fuerint cōſecuti perfectam maturitatē exceptismoris quibus vtendum nō eſt/ poſtqͣꝫ ex perfectamaturitate nigreſcunt/ qm̄ ſunt cibus araniaꝝ ⁊ ſanguinem inficiunt ac putredini preparāt ⁊ būbones⁊ carbunculos ⁊ antrates multiplicāt. Et ideo in regionibus calidis āno quo talium moroꝝ copioſuseſt. vſus epidimia regnat/ niſi per fluxum vetris impediatur. Secunda vero regula ꝙ aſtinendum eſt afructibus qn̄cunqꝫ multiplicant̉ in eis vermes/ autinterius tabeſcunt/ quod in vulgari cathalanoꝝ dicitur endecar ⁊ cognoſcitur per hoc quia fructus exterius non eſt naturaliter coleratus nec habet naturalem medullam. Tales enim fructꝰ generant continuas febres niſi forte ſuperfluitates eorū per fluxūvētris aut fortē laborem ⁊ copioſos ſudores a corpore reſoluantur. Tercia vero regula precipit nefructus diuerſi ſumantur ſimul quātumcunqꝫ ſint īnaturis vel effectibꝰ propinqui. verbi gratia ſi debuerint praua ſumi ad ventrem mollificādum nonexpedit cum eis ceraſa ſumere ſimul ſed ſufficit/ vthec vel illa ſumantur in principio refectionis. Similiter quoqꝫ tempore quo ficus ⁊ vue reperiuntur nōexpedit vt ſimul ſumantur. licet vtraqꝫ proſint adventrem mollificandum ſed ſufficit alterum ⁊ maxīme ficus. Quibus ad hoc vt efficaciter mollificentdebet brodium ſuperbibi/ vel alius liquor. Sedhabētibus ep̄ar ⁊ ſtomachū calidū/ ⁊ cunctis colericis