primente expellit eam ſyropus de abſinthio factus epati ſubuenit et ſtomachūconfortat appetitum inuitatꝭ. ebrietatiobuiat ⁊ repugnat. ycteriam curat ⁊ colorem euulſum alterat ⁊ immutat ſuccꝰ.eius cū puluere coſti ſplenem deopilatdolorem ſtomachi ⁊ inteſtinoꝝ ex ventoſitate ꝓuenientem diſſoluit et mitigat.ſuccus eius auribus inſtillatus humiditātes ab eis diſtillantes deſiccat cū fellethauri tritum abfinthiū ⁊ auribus iniectum diſſoluit ſonitū ⁊ auditū roborat ⁊emendat dolorem capitis ex fumoſitateſtomachi ꝓcedētem ſuccus eius ſedat. liuorem ⁊ dolorem ex ꝑcuſſione cū puluere cimini ⁊ melle amputat ſi ꝑ modumemplaſtri apponatur. Lūbricos ⁊ ꝟmesaurium ſuccus eius necat ſi inſtillet̉. ſuccus eius potatus viſum clarificat. ⁊ oculis impoſitus ruborem ⁊ pannū curat. ſiſepius infundat̉ libros ⁊ pannos a ꝟmibus ⁊ muribus tutos ſeruat ſi cuꝫ eis inciſtula reponat̉. vt di. Macro. Itē morſibus migalis ⁊ draconis obuiat ⁊ ſanatſibibatur. Item eius decoctio ventoſitatēventris ⁊ inflatiōem ſedat cū portatur vtdi. Dyaſco. Preter has ꝟtutes quaſdāhabet cōditiōes ⁊ ꝓprietates minus laudabiles. naꝫ ſaporis amaritudine ⁊ pōticitate inficit ⁊ cōſtritat guſtū. odorꝭ horribilitate ledit. olfactū in amaritudinemredigit lac ⁊ vinū et omne dulce cui admixtū fuerit ſeu adiunctū. ⁊ iō apes quefrequētant flores abſinthij faciūt mel amarū. vt di. Dyaſc. de abſinthio di. Plinius li. xvij. Nō eſt inquit dandū febricitanti. nauſeas naribus arcet ſi fueritprius potatū. ſomnū ꝓuocat dormientiīſcio ſub capite poſitū. capillos denigratqn̄ inungūtur vngēto facto de eius ſucet oleo roſaceo.Capitulum XIII.Plum eſt cōmunis herba oībusDe apiofere nota ex eo ſic vocata. vt di.Iſi. li. xvij. ꝙ apicis .i. capit̉ trimphantiū quonda fuit ornamentum.Hercules enī primo hanc herbam capiti circūpoſuit. cuius radices efficacit̉ pu-gnant cōtra inſidias veneni. vt di. Iſi.cuius multe ſunt ſpēs. vt di. idem .i. potroſum ſic dictū eo ꝙ apio eſt ſimilimūin folijs. ſilenū enī grece apiū d̓r. creſcitaūt in locis petroſis mōtibuſqꝫ p̄ruptiset iō latini petroſiliū petrapiū vocar. vtdi. Iſi. Sunt ⁊ alie maneries apij. vt dicit dyaſco .ſ. apium ranarū. apiū riſus. ⁊apium emortōidarū. Apium ranarū d̓rqꝛ in locis aquoſis vbi rane ſunt ſepiusinuenit̉ qd̓ decoctū cum vino ⁊ oleo ⁊ vētri ac renibus cataplaſmatū eoꝝ dolorimirifice opitulatur. apium riſus d̓r abeffectu ꝙ purgat melancolicū humoreꝫex cuius ſuꝑabundantia fit triſtitia: Dicit autem ꝙ interius receptum ī magnaqͣꝫ tite hoīem ridendo interficit ⁊ occiditvalet cōtra calculum ⁊ ſtranguiriaꝫ ⁊ admenſtrua ꝓuocanda ſi decoctum fuerit īaqua vel vino ⁊ inde inferiora fomentētur. Apium emorroidarū eſt dictuꝫ eo ꝙeius puluis vel ciuis ſuppoſitus fluxū ſāguinis deſiccat. Apiū cōmune ſplenis ⁊epatis opilatiōem aꝑit calculū frangitycteritiaꝫ ſoluit. ydropicis ſubuenit. freneticis cōuenit ſi eius ſucco ⁊ oleo roſaceo mixtū cū aceto caput ſepius inūgat̉radix eius ⁊ ſemen morſibus venenatisſuccurrit ⁊ veneno reſiſtit. vt di. Dyaſc.Epilenticis autem nocet omne apiū qꝛdiſſoluit ⁊ mouet omnē materiā ad ſuperiora. nocet etiam pueris illa enī etasꝓpter humiditatis multitudinē ⁊ ꝟtutꝭdebilitatem ⁊ membroꝝ ⁊ meatuū ſtrictitudinem ꝑata eſt ad morbum caducumet ideo lactantes nutrices abſtineāt abapio ne puer epilenticus efficiat̉. vt dic̄Dyaſco. et Plat̉.Capitulum XIIIIDe ariſtologiaRiſtologia eſt herba multū medicinalis qͣꝫuis amara. Cuiusdue ſunt ſpecies ſcꝫ longa et rotunda. et vtraqꝫ calida eſt ⁊ ſicca ⁊ eſt radix magis medicinalis qͣꝫ folia. In autumno debet colligi et ſeruatur per biēnium. virtutem habet diſſoluendi ⁊ expellendi venenum ⁊ cōſumendi. bonum anhelitum facit. ſplenem durum remollit