Quodlibet̉

ꝯuentu veſtro ⁊cͣ. Mundus pauperēabicit: diuitē colit. fides xp̄i ecōtra docet face ꝯfidē xp̄i pctm̄ ē gͦ honorarediuitē ꝓpter diuitias ē pctm̄. ¶ Preterea honor ẜm ph̓m in pͦ ethi. debet̉ rebus diuinis. Sꝫ in diuite nō ē aliqd̓dīnū ꝓpter diuitias. gͦ nō debet̉ ei honor ꝓpter diuitias. ¶ Preterea ex verbis ph̓i in pͦ ethi. colligit̉ ꝙ honor eſtexhibitio reuerētie in teſtimoniū ꝟtutis. Sꝫ aliqn̄ diues nō ē ꝟtuoſuſ. Cūgͦ falſū teſtimoniū d̓r̄ eē pctm̄: qd̓ nōdꝫ fieri ꝓpter ſcandalū vitandū: videt̉ꝙ nec etiā cā vitādi ſcādali diues debeat ꝓpter diuitias honorari. ¶ Sedcōtra eſt glo. Aug. Iac. 2. ſuꝑ illud.Si introierit ⁊cͣ. In quottidianis cōfeſſionibus qͥ p̄fert diuitē pauperi nōin hoc peccat: niſi intus ita iudicet: vtquāto ditior tanto melior videatur. ſꝫnō ſemꝑ aliqͥs huius exterioribꝰ honoribus diuitē honorās cū ꝓpter hoc iudicat meliorē ergo nō ſemꝑ peccat.℟º dd̓ ꝙ acciꝑe ꝑſonam differt ꝯtraacciꝑe cam. Accipere enī cām eſt iudicium formare ex aliquo qd̓ facit adcauſam: quod laudabile ē. Acciꝑe vero ꝑſonā eſt formare iudiciū ex aliquacōditione ꝑſone que nō facit ad cāmquod vitiū eſt. Unde contingit ꝙ exeadem ꝯditiōe ꝑſone ꝯſiderata qn̄qꝫfit iudiciū iuſtū: qn̄qꝫ eſt acceptio perſonarū. ſicut ſi in aliqua controuerſiadetur ſnīa ꝓ aliquo quia eſt litteratior erit acceptio perſonarū. Si aūt exhac cōſideratiōe in licentiādo ad magiſteriū alijs p̄feratur: nō erit acceptōꝑſonarum. Si ergo aliquis honor diuiti exhibeatur ꝓpter cauſas ad quas

diuitie aliqͥd faciūt: nō erit acceptioꝑſonarū. erit aūt ſi ad hoc nihil diuitie oꝑent̉. Eſt aūt duplex bonor. vnuſqͥ debet̉ alicui rōne ſui ipſius ꝓpt̓ ip̄aꝫꝟtutē. ſicut eſt cōmendatio. inuitatio⁊ hꝰ. ⁊ ad hūc honorē diuitie nihil faciūt. Un̄ ſi talis honor alicui ꝓpter diuitias exhibeatur: erit acceptio ꝑſonarū. vn̄ dicit Maximꝰ Ualeriꝰ ꝙ honores qͥ virtuti debent̉: ſicut triūphi ⁊alia hꝰ. apud romanos antiqͦs nullapecunia emi poterāt. Aliꝰ honor alicui debet̉ ẜm ſtatū quē hꝫ ī republicaſic enī in ꝑſona reſpublica honoratur⁊ ꝓpter hoc reges ⁊ pͥncipes ⁊ hꝰ ꝑſone honorāt̉ ẜm illud. i. Petri. 4. Regem honorificate. Et quia in terrenarepublica diuites ſtatū obtinent altiorem: iō ciues celeſtis Ierl̓m quaſi īBabylonia peregrinātes debent eisinter quos cōuerſant̉ morē gerere. vtaug. dicit in li. de ci. dei. In his q̄ nōſunt cōtra deū: ⁊ ſic etiā diuites honorare illis dūtaxat honoribꝰ qͥ ad exteriorem ꝯuictū ꝑtinēt licitū eſt. AAdpͥmū ergo dd̓ ꝙ in his que ad fidemxp̄i ꝑtinēt: peccatum eſſet diuites pauperibus p̄ferre. ſicut ſunt miniſtrationes ſacr̄oꝝ. ⁊ alia huius. ſꝫ in his quemundi. cōuictus reqͥrit: oꝫ mūdo gerēmorē. Ad ſcd̓ꝫ dd̓ ꝙ etiā diuitie inquantū ſunt quoddā bonū ſunt aliqͥddiuinū. p̄cipue inqͣꝫtum p̄bēt facultatem ad multa bn̄ agēda. Ad tertiūdd̓ ꝙ rō illa ꝓcedit de honore qͥ exhibetur alicui rōne ſui ipſius.Articulus. 13ª.D ſcd̓ꝫ ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙUIaliquis peccat infamiam nōA