Primum
ſine cōtritiōe nō valet ad ſalutē. Cōtritio aūt ſine cōfeſſiōe pōt in aliqͦ caſu valere. ſꝫ ille qͥ ē in pcc̄o nō teneturſtatī ꝯteri cōtritiōe qͣ delet pccm̄: alioqͥn peccator ꝑ ſingula momēta peccaret. gͦ nec cōtritꝰ tenet̉ ſtatī cōfiteri itaꝙ peccet ſi ſecꝰ agat. Sꝫ ꝯͣ. Magisē ſubueniēdū morbo ſpūali qͣꝫ morbocorꝑali. Sꝫ aliqͥs ſubiectꝰ morbo corporali ꝑiculo ſe ꝯmittēt niſi remediūmedicīe q̄reret qͣꝫcito poſſꝫ: ⁊ ex negligētia peccaret. Multo gͦ magis peccat qͥ differt remediū cōfeſſiōis adhibere ꝯͣ ſpūalē morbū peccati. ℟ꝰ dd̓ꝙ laudabile ē ꝙ peccator qͣꝫciriª ꝯmode pōt pccm̄ ſuū cōfiteat̉: qͥa ꝑ ſacr̄mpnīe cōfert̉ gr̄a q̄ hoīeꝫ reddit magisfirmū ad reſiſtēdū peccato. Quidamaūt dixerūt ꝙ tenet̉ cōfiteri qͣꝫcito opportunitas cōfitēdi ſe obtulerit: ita ꝙſi differat peccat. Sed hͨ ē ꝯͣ rōnē p̄cepti affirmatiui: ꝙ lꝫ obliget ſemꝑ: nōtn̄ obligat ad ſemꝑ: ſꝫ ꝓ loco ⁊ tēpore.Tēpus aūt implēdi p̄ceptū d̓ cōfeſſione videt̉ qn̄ īminet aliqͥs caſus in qͦneceſſe ē homini ꝙ ſit confeſſus: putaſi īmineat ei mortꝭ articulus vel neceſſitas accipiēdi eūchariſtiā: aut ſacruꝫordinē: vl̓ aliqͥd hiꝰ. ad qd̓ opꝫ hoīemꝑ ꝯfeſſionē purgatū p̄parari. vn̄ ſi aliqͥd horūīmineat: ⁊ aliqͥs cōfiteri p̄termittat: peccat: dūmō debita opportunitas aſſit. ⁊ qꝛ ex p̄cepto eccl̓ie oēs fideles tenent̉ ſaltē ſemel ī āno in feſtopaſce p̄cipue ſacr̄i cōionē acciꝑe. iō eccleſia ordīauit vt ſemel ī anno qn̄ īminet tp̄s accipiēdi eūchariſtiā: oēs fide
les cōfiteant̉. Dico gͦ ꝙ differre cōfeſſionē vſqꝫ ad hoc tꝑ̄s ꝑ ſe loquēdo licitū eſt ſꝫ ꝑ accn̄s pōt fieri illicitū: putaſi īmineat aliqͥs articulꝰ in qͦ cōfeſſioreqͥrat̉. Uel ſi aliqͥs ꝓpter ꝯtēptū ꝯfeſſionē differat. ⁊ ſil̓r per accn̄s poſſit eētalis dilatio meritoria. ſi ad hoc differret vt prudētiori cōfiteret̉: vl̓ deuotius ꝓpter ſacrū tp̄s. pͥmas ergo rōesꝯcedimꝰ. ¶ Ad illd̓ ꝟo qd̓ ī ꝯͣriū obijcit̉ dd̓ ꝙ morbꝰ corꝑalis niſi ꝑ medicine remediū extīguat̉: ſemꝑ īualeſcitin peiꝰ: niſi forte etiā ꝟtute nature fuerit extinctus. morbus aūt peccati extinguit̉ per cōtritionē. vn̄ nō ē ſimile.Articulus. 12ꝰ.D tertiū ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙſacerdos ꝑrochialis nō debeaat̄ crede̓ ſuo ſubdito dicēti ſealteri eē cōfeſſum: vt ꝓpter hoc ei euhariſtiā det. Frequēter enī ipſa ꝯfeſſione aliqͥ cōterunt̉: qͥ prius cōtriti nōfuerūt. Sed ſacerdos debet ſubdituꝫſuū qͣꝫtū pōt ad bonū induce̓. gͦ videt̉ꝙ oīo ab eo expetere debeat ꝙ ſibi cōfiteat̉. ¶ Preterea ꝓuer. 27. dr̄ paſtori eccl̓ie. diligēter agnoſce vultū pecoris tui. Sꝫ hoc nullo mō meliꝰ pōt qͣꝫꝑ cōfeſſionē. gͦ debet ab eo exige̓ ꝙ ſibi confiteatur. ¶ Sed contra Si ſibi confiteretur poſſet dicere: que vellet: ⁊ crederetur ei. ergo etiā de hoc ſibi debet credi ꝙ ſit confeſſus. ℟º dicendū ꝙ in foro iudiciali credit̉ hōi ꝯͣſe: ſed nō ꝓ ſe. In foro aūt pnīe credit̉homini ꝓ ſe ⁊ ꝯtra ſe. Eſt ergo diſtinguendū ꝙ dupliciter ſit impedimētū