Quodil.ije.

ꝑfectō q̄dā ꝑticl̓aris. n̄ āt vl̓is. ⁊ iō eaadueniēte ſic aliqͥd ꝑficitur vt tamenaliquid corrūpatur.Articulus. 77.Dẜꝫ ſic ꝓcedebat̉. Uidet̉ ꝙhō abſqꝫ gr̄a ꝑ ſolā naͣlē arbitrij lib̓tatē poſſit ſe ad gr̄aꝫp̄parare. qꝛ vt dr̄ ꝓuer. 16º. hoīs ē p̄parare animū. Hoc aūt d̓r eē alicuiusquod eſt in eius poteſtate ꝯſtitutū. gͦī ptāte hoīs cōſtitutuꝫ ē ꝙ poſſit ſe adgr̄am p̄parare. Nō gͦ īdiget ad hͦ auxilio gr̄e. ¶ Preterea Anſel. dic̄ ī liºd̓ caſu diaboli ꝙ n̄ iō aliqͥs caret gr̄aqꝛ deus nō vult dare: ſꝫ qꝛ ipſe nō vultacciꝑe. Si gͦ vellꝫ acciꝑe poſſꝫ acciꝑePōt gͦ ſi vult ſe ad gr̄aꝫ ꝑ̄ꝑare abſqꝫexteriori auxilio. Sꝫ dicebat ꝙ hō indiget ī hoc auxilio gr̄e qͣꝫtū ad exterimouēs. ¶ Sꝫ ꝯͣ. Hō pōt moueri ad cōuerſionē nō ſolū ex bōis: ſꝫ etiā ex peccatis. ſicut ſi aliqͥs videat aliquē enormiter peccātē: ⁊ ex horrore peccati addeū cōuertit̉. ſꝫ pccm̄ nō ē a deo. gͦ abſqꝫ dei oꝑatiōe pōt ſe hō ad gr̄am p̄parare. Sed ꝯͣ. Per hͦ ad gr̄am p̄ꝑamur ꝙ ad deū cōuertimur. ſꝫ ad hoc īdigemus auxilio diuīe gr̄e. Dicit̉ enītren. 4. Eōuerte nos dn̄e ad te ⁊ ꝯuertemur. gͦ hō īdiget auxilio gr̄e diuinead hoc ꝙ ſe ad gr̄am p̄paret. ¶ Preterea ad nihilū nō pōt hō ſe p̄parare niſi cogitādo. ſꝫ ad hoc ip̄ꝫ īdiget hō auxilio gr̄e ¶ Sicit̉ enī ī. 2. ad cor. 3. Nōſufficiētes ſumus cogitare aliqͥd a nohis: qͣſi ex nobis. gͦ īdigemus auxiliodīne gr̄e: ad hoc ꝙ nos ad gr̄am p̄pa

remus. ℟º dd̓ ꝙ ī hac qōne cauendus ē error Pelagij qͥ poſuit ꝙ ꝑ liberū arbi. hō poterat adīplere legē ⁊ vitā eternā mereri. nec īdigebat auxiliodīno niſi qͣꝫtū ad hoc ꝙ ſciret qͥd face̓deberet ẜm illud p̄s. Doce me face volūtatē tuā. Sed qꝛ hoc nimis paꝝ videbat̉: vt ſolā ſcīaꝫ hr̄emus a d̓o. charitatē aūt qͥ p̄cepta legis īplent̉ haberemus a nobis. iō poſtmodū pelagiani poſuerūt: ꝙ initiū boni oꝑis ē hoīex ſeip̄o: dū cōſentit fidei ꝑ liberū arbitriū. ſꝫ cōſūmatio ē hoī a deo. p̄paratio aūt ad initium bōi oꝑis ꝑtinet.Un̄ ad errorē pelagianū ꝑtinet dicere ꝙ hō poſſit ſe ad gr̄aꝫ p̄parare abſqꝫ auxilio dīne gr̄e. ⁊ ē cōtra apl̓m: qͥdic̄ ad phil̓. i. Qui cepit ī nob̓ opꝰ bonū: ip̄e ꝑficiet. ¶ Dicēdū ē gͦ ꝙ hō indiget auxilio gr̄e nō ſolū ad merēduꝫſed etiā ad hͦ ꝙ ſe ad gr̄am p̄paret. aliter tamen ⁊ aliter. Nā meret̉ hō peractū ꝟ̓tutꝭ: cū nō ſolū bonū agit: ſꝫ bn̄ad qd̓ reqͥrit̉ habitus. vt dr̄ ī 2ᵉ eth̓.Et iō ad merēdū reqͥrit̉ habitual̓ gr̄aSed ad hoc ꝙ hō p̄paret ſe ad habitu ꝯſequēdū nō īdiget alio habitu. qꝛſic eēt ꝓcede̓ in īfinitū. Indiget autēdīno auxilio nō ſolū qͣꝫtū ad exterioramouentia. ꝓut .ſ. ex diuina ꝓuidentiaꝓcurantur homini occaſiones ſalutꝭ.puta predicatiōes: exempla ⁊ interdūegritudines ⁊ flagella. ſed etiā qͣꝫtumad īteriorē motū. prout deus cor hoīsinterius mouet ad bonum: ẜm illd̓ ꝓuerbiorum. 19. Cor reguꝫ in māu dei⁊ quocunqꝫ voluerit vertet illud. ⁊ ꝙ