CapitulumOctauum
ad vitandū multa ꝑicula anime ⁊ corꝑis queveriſimiliter ſequi poſſent bonis ſuis cedendoet omnibꝰ ſe ſpoliando ꝓ reſtitutōe fienda qd̓forte tutius eſſet .ſ. reſtituere et in deo cōfideetiaꝫ ſi oporteret mēdicare ẜm Ray. Ad hocnō videt teneri de neceſſitate ſalutis. Uamnon debent tales ita laute viuere: ⁊ pompoſeveſtiri cū familijs ſuis. ⁊ filias ſuas cuꝫ magnis dotibꝰ nuptui tradere ſicut ſi nō eſſēt obligati ad reſtitutōem ſꝫ parce viuere et ꝑuasdotes tradere: et ſi nō poſſunt nobili vel mercatori nuptui dare. artifici et plebeo debēt tͣdere ⁊ alia ſuꝑflua reſecare. Cuꝫ multa ergoprudencia hoc negotiū agendū ē: cū efficacit̉vident̉ facere qd̓ poſſunt ad reſtituendū. ⁊ inalijs ſe bene habere. ⁊ cū timore dei. credo poſſunt abſolui ⁊ cōmuīcari. Qui aūt ⁊ de eo qd̓poſſunt ſemꝑ ꝓcraſtinant ⁊ ānuatim reꝑiunt̉ꝓmittere confeſſori reſtituere ⁊ poſtea nō faciūt: nō vident̉ abſoluendi niſi priꝰ faciant vl̓diſponāt efficaciter negotiū vt habeat executōnem ⁊ multominꝰ ei ꝑmitti debet cōmunioſumi qͣntum dico ſpectat ad conſiliuꝫ cōfeſſoris. Nam quātū ad ſacerdotem qui habet cōmuīcare: cū ille ſe ī manifeſto ingerit ad hocqͥd iuris. habes infra in. iij. ꝑte. De vſurarijsaūt maīfeſtis qūo ſit agēdū cū eis ī r̄ſtitutōe⁊ collatōne ſacramentorū. habes ſupͣ. eo. ti. c.De vſuris. Poſſēt etiā tales petere remiſſionem a creditoribꝰ. quā ſi ſponte ⁊ ſine fraudeobtinent: nō āpliꝰ ip̄i obligāt̉: nec etiā pauꝑibꝰ illa remiſſa eis dare tenent̉. Non tamendecens eſſet vt diuęs a paupere ⁊ īdigēs parūa multo indigēte pete̓t remiſſioēꝫ. ¶ Querit̉vtrū epiſcopus elapſis tribꝰ vel qͣtuor annispoſſit agere cōtra heredes vel poſſeſſores bonoꝝ quondaꝫ illiꝰ qͥ in teſtamēto reliqͥt millelibras ſoluendas noīe vſuraꝝ incertaꝝ cū deextorſione dictarū vſuraꝝ non appareat niſiꝑ confeſſioneꝫ dicti teſtatoris? Rn̄det Lau. deridol. in tractatu de vſuris. poſt Fede. ꝙ cumactio que competit ex teſtamento. vel cōditioq̄ competit epiſcopo. ꝑ. l Nulli. ſint ꝑſonales.⁊ ꝑ ſpatium triū annoꝝ claudant̉ ꝑ ꝯn̄s. C.de p̄ſcri. triū vel quatuor annorū. Ideo cōtraheredes bona fide poſſidentes q̄ ſemꝑ p̄ſumit̉nō competit actō ad dictas mille niſi ꝓbaret̉malam fideꝫ heredē habuiſſe ⁊ ſciuiſſe vitium⁊ crimen defūcti: quo caſu debet ītelligi. Tuanos cum ſy. Et idē ſi de extorſione appareat ꝑaliud ꝙͣ teſtam̄tū. Quo autem ad poſſeſſoresbonoꝝ ꝑ quos ꝑ teſtatorem vel eius heredembona alienata ſunt nō eſt aliqd̓ dubiū ſi poſſederunt ſpatio. x. annoꝝ: qꝛ actio ꝑſonalisnō competit ꝯͣ ſucceſſorem ſingulareꝫ. vt. l. j.§. Si heres. ff. ad trebel. Nec obſtant primodicta .ſ. ꝙ actōes ep̄o competētes durāt. iiij. ānis: quia ītelligit̉ hoc de actōnibꝰ cōpetētibꝰepatui vel eccleſijs. Sꝫ hic non cōpetit actio
ep̄o vt epiſcopo ſꝫ vt yconomo ⁊ admīſtratori bonorū pauꝑum. Querit̉ ꝙ ſi p̄miſſio generali edicto ꝙ quicūqꝫ dederit vſuraꝝ nomīealiqͥd tali veniat infra tot dies ⁊cͣ. Si nemobenit nec aliquas certas ꝓbauit vſurariꝰ infra terminū ad id ſibi ſtatutū lataqꝫ ē nīa ꝑep̄m declarās illas eſſe īcertas. Utꝝ vſurariꝰſit tutus ſi poſtea appareāt ꝑſone certe quibꝰreſtitutō ē facienda. Fede. in oꝑe ſuo ſentit ꝙſic: etiā quo ad illos qͥ tūc erāt extͣ dioceſim.Fatet̉ tn̄ ꝙ talibꝰ competit remediū. Sꝫ cogita dicit Lau. an ſit veꝝ. ⁊ ꝯͣriū practicaturqn̄ nō ē determinatū ꝙ oīa veniāt ſub nomīeīcertoꝝ: hoc ē qn̄ nō fit taxatō vere ⁊ ẜm qͣntitatē ad quā aſcendūt ſꝫ mīor ⁊ ẜm ꝙ īter eosꝯuentū ē. Et de hoc iudici ꝓ cuiꝰ ſnīa alio nōdato p̄ſumit̉: conſtat legittime. An aūt talispractica ſit iuris conſona tuip̄e vide. ꝓmptiſūt ep̄i ad eiꝰ obſeruantiā: quia ꝓ ſeip̄is īcerta inburſant nec ad illoꝝ volunt r̄ſtitutōempenire vel teneri: ſꝫ fit certa taxatio ẜm cōuentionē ẜm ꝙ moris ē: que tamē an de iurepoſſit fieri videndum ē. Notandum etiam ẜmArchid̓. ꝙ ſi aliquis decedens relīquat ſibi heredem ex teſtamento vel ab inteſtato: ⁊ ordinauit quendam executorem tm̄ ad emendamſuoꝝ foris factoꝝ qui decedēs tꝑe mortis ſuecreditoribus tenebat̉ et iam termī ſolutōnisſue fluxerāt. Iſte executor debituꝫ huiuſmōiſoluere tenetur. ⁊ p̄t cōueniri: quia elapſis t̄minis ſolutōnis cepit iniuriari creditoribusī nō ſoluendo defunctus. Ex p̄cepto autē dn̄iſolutō ē facienda. ar. xj. q. j. Magnū. xxiij. q.fi. c. Tributū. quare peccat ī t̓mino ſoluēdo:tū qꝛ frangit ꝓmiſſū. extͣ de pac. c. j. ⁊ ſcd̓o. tūqꝛ illo elapſo inuito dn̄o betinet alienum. ff.de excep. doli. l. ij. §. Circa. Et hoc tenent quidam vt .ſ. noīe foris factoꝝ hoc caſu veniantdebita quoꝝ termīꝰ ſolutōis tꝑe mortis lapſꝰerat: et ꝓ illis agi poſſit. Secus de debitis qͦꝝterminꝰ n̄ aduenerat. ⁊ ita notat̉ ī ſpe. ℟ica.qͣliter in iuditio ſcriptura proferri. §. Nuncvero. ¶ De eo demum cui datū eſt aliquid ꝑerrorem dicit Io. de rip. in tractatu de ꝯͣctiboꝙ in tali datōe aut ē error ꝑſone vel eſt errorfortun. vel alteriꝰ ꝯditōis appoſite. Si p̄momodo. puta intendo bare petro ⁊ do martinotunc martinus tenet̉ acceptuꝫ reſtituere velbanti vel illi cui intendebat dare. ar. xxix. q.j. §. j. Si vero error fortune. puta intēdo tibidare vt pauꝑi. et tu es diues. dicit̉ ꝙ ſic acceptum tenet̉ reſtituere danti vel alicui pauꝑiniſi recipiens interī eſſet effectꝰ pauꝑ. Si v̓oſit error alicuiꝰ alteriꝰ ꝯditōnis. puta qꝛ te ſāctū credo cū nō ſis. ⁊ ideo dono tibi. vel credocelebratuꝝ te miſſas et ideo do tibi. dicit̉ ꝙ ſireceptori cōſtat de p̄ciſa intētōne dantis .ſ. qꝛaliter nō daret niſi cōditio ſubeſſet. talis error obligat ad reſtituendū receptum. aut ad