Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
529
Einzelbild herunterladen
 

CapitulumQuintum

totū. qꝛ nec ꝑegrinari pt̄ ſine licēcia ep̄i. deꝯſe. diſ. v. c. oꝫ. Ꝙſi pecunia ꝯmitte̓t vl̓locaret ſimonia ē. Nota tercō cuꝫ p̄latꝰvendit oēs obuentōes eccl̓ie cōmodū iuriſdictōis trāſit alijs niſi fuerit exempta iuriſdictio: ſe tn̄ iuriſdictio vendi pt̄ necdꝫ. hoc ẜm Hoſti. Nota qͣrto ẜm glo. ſuper. c. ij. ne p̄lati vi. ſu. p̄latus iuriſdictionēnōſolū ſpūaleꝫ īmo tꝑaleꝫ tm̄ vendēs ſimoniam ꝯmittit. Qd̓ dictū glo. vt dīc Anto. debu. ītelligendū eſt de iuriſdictōe tꝑali quamqͥs habet ab eccl̓ia iudicat̉ qͥd ſpūale. vndereſpectu eius a ip̄a iuriſdictio hꝫ dependēciā pt̄ iudicari ſpūalis vel ānexā ſpūali: vn̄ miꝝ ſi ip̄aꝫ vendens ꝯmittit ſimoniam.Qd̓ aūt dicunt Inno. Poſti. ſuꝑ. c. j. eo. ti. vendens iuriſdictionē tꝑalem ꝯmittitſimoniā licꝫ al̓ grauit̉ peccet. ītelligit̉ de iuriſdictione tꝑali quaꝫ quis hꝫ a ptāte tꝑali nec reſpectu ſue eſſencie nec acceſſorie necdependēcie pt̄ iudicari ſpūalis. ideo ibiꝯmittit̉ ſimonia. vn̄ prelatus ſi habe̓t tꝑalēiuriſdictōꝫ in feudū a pͥncipe ſeu dn̄o tꝑali.ſi venderet ꝯmittēt ſimoniaꝫ quanꝙͣ grauiter peccaret. Nota quīto loco tibieccl̓iaꝫ meā ſis preſbit̓ locas oꝑas tuasvt ibi officies habiturus ibi al̓ aliquā iuriſdictionē non ꝯmittis ſimoniaꝫ. ar. xij. q.ij. c. charitatē. Et ẜm Vil. hic hꝫ locū ꝓpelocatio ꝯductio: ſꝫ p̄ſbiter dꝫ gͣtis face̓ offitiuꝫ. ille gͣtis expenſas. Porro ẜm Goff.ſi locatō fiat vltra tp̄us vite locantis. valet vltra. qꝛ clericus ī beneficio ꝯꝑat̉ vſufructuario .ſ. non eſt niſi ad vitā. xvj. q. vj. illud. Nota ſexto ẜm Inno. locatō fitvltra tꝑus vite locātis. ſi qͥdeꝫ ſit facta noīeeccleſie vtilit̓ ſucceſſor tenet̉ ad illā. extͣ deſolu. c. pͥmo.. xij. q. ij. hec hmōi. Si at̄ locatio ē facta noīe ip̄ius cuius ē eccl̓ia intendebat eccl̓iaꝫ obligare tenet̉ ſucceſſor:ſꝫ ſi ꝯductor ſiue emptor iaꝫ aliqͥd ſoluit tūcẜm Hoſti. tenet̉ ſucceſſor hr̄e ratuꝫ inꝙͣtumpecunia p̓ſa eēt in vtilitatē eccleſie. Notaſeptimo licꝫ rector eccleſie poſſit eaꝫ qn̄qꝫlocare vltͣ tp̄s vite. nunꝙͣ tn̄ poteſt canonicus vltͣ vitam ſuā locare p̄bendā ſuā. Nota octauo clericꝰ licite pt̄ vendere fructbn̄ficij ſui ad modicū tp̄us. extͣ ne p̄la. vi. ſu.c. fi. Ad totū aūt tp̄us venditor tenet beneficiū vendere ꝙͣuis ſit honeſtū non tn̄ eſtꝓhibitū. ita tn̄ nil ſpūale int̓ueniat ī talivenditōe. extͣ de re. ꝑmu. ad qōnes. poteſt tn̄gtis curam aīaꝝ ꝯmittere ei cui vendit fructus. Nota nono ꝙſi clericus vel religioſus vendat panē oblatū in altari a ppl̓o velceram alia ſibi data elemoſinalit̓ et fructdecimaꝝ ꝯmittit ſimoniaꝫ. qꝛ ſpūalia nonſunt. nec ī aliqͦ peccat ẜm Archi. ī rōẜ. dummo de his vl̓ de alijs vltͣ ſuā nccītateꝫ ſubue-

ueīat pauꝑibꝰ vt tenet̉. xvj. q. j. qm̄. Et caute faciat ad ſcandalū ppl̓i remouendū. xj. q.iij. int̓ verba. Panem aūt benedictū vendere ſimoniacuꝫ eſt ẜm Ul. et multomagis iusꝑcipiendi decimas. qꝛ ſpirituale eſt. j. q. j.Oicto de ꝯtͣctibusᵐᵐ. §. xiiij.ꝯp̄henſis ſub noīe emptōis et venditōnis inqͥbꝰ ſepe ꝯmittit̉ ſimonia. Nunc declarandūeſt ſint illa dicunt̉ ſpūalia. que dicunt̉ānexa ſpūalibꝰ. in qͦꝝ emptione vel venditōne conſiſtit ip̄a ſimonia. Sciendū igit̉ſpūaliū quedā dicunt̉ ſpūalia ꝯꝑatōeꝫ adſpm̄ſanctū. quedā alia ꝯꝑatōꝫ ad ſpiritūhumanū ẜm Duran. ī. iiij. Ricar. Et ſpūalium ī ꝯꝑatione ad ſpm̄ſanctū aliqͣ ſunt ſpiritualia eſſenciā vt gr̄a v̓tutes īfuſe. alia cauſā vt ſacͣmenta. alia effectū vt officiaeccl̓iaſtica hmōi. Et ſpūalia eſſenciā necemi nec vendi poſſūt. nec de iure nec de fct̄oꝙͣtum .ſ. ad efficaciā trāſferendi et acqͥrendiea. qꝛ non eſt hoīs ea tranſferre vel dare ſeddei. videtur tn̄ de facto poſſint vendi emiꝙͣtum ad ſimoniā ꝯtrahendam vt dicit Pe.de palu. in. iiij. qꝛ Simon magꝰ voluit ſimoniace emere grāꝫ illā apl̓oꝝ erat caracterep̄alis gr̄a miraculoꝝ .ſ. ſpūſſanctus viſibilit̓ deſcendebat. Similit̓ ſcīa v̓tutes acqͥſite dicunt̉ ſpūalia eēntiaꝫ reſpectuꝫad ſpm̄ humanū nec emi nec vendi poſſunt.Quedā alia ſunt ſpi­ .§. xv.ritualia cauſaꝫ ſicut ſūt ſacͣmēta que ſuntcauſa gr̄e. Ꝙͣuis ẜm Pe. de palu. in qͦlibꝫ ſacramēto noue legis ſit v̓tus efficaciā ſpūalis ad cauſandū caractarē vel ornatū. eſt tn̄corꝑalis eēnciā qꝛ ſic ē ſubiectiue in corꝑe ē nata in ſpū. Et iſta qͥdē ſpūalia defacto vēdi pn̄t emi nunꝙͣ at̄ de iure liciteſꝫ vicō ſimoīe. In mr̄imonio at̄ qd̓ ē vnūde ſacr̄is licite dat̉ accipit̉ pecuīa noīe dotis abſqꝫ vitō ſimonie. ex eo qͥdeꝫ ex taliſacr̄o non ꝯferat̉ gr̄a vt notat glo. j. q. j. qͥc.qͥd. hoc falſū ē. ſꝫ ꝓpt̓ea qꝛ mr̄imoniū nonſolū eſt ſacr̄m ſꝫetiā nat̉e officiū. et ẜm hocbat̉ pecuīa mr̄imonio ad ſubleuandū onera eiꝰ inꝙͣtuꝫ ē eccl̓ie ſacr̄m ẜm Tho. ſecūda ſcd̓e. vn̄ et bn̄dictione nuptiaꝝ ꝓhibet̉ aliqͥd exige̓ licꝫ ſpōte oblatū recipi poſſit. extͣ eo. c. cuꝫ ī eccleſia. Dīc tn̄ Vil. ſi ſacerdos aliqͥs puta ad quē ſpectat bn̄dictō nuptiaꝝ non vult dare lnīaꝫ alteri ſacerdotibn̄dicat nuptias niſi pecunia. ſi quideꝫintendat vende̓ lnīam bn̄dictōis: ſꝫ ꝓuidereſibi de portōne oblationū ꝯtingēte eſtſimonia. Si tn̄ ex certa ſcīa maioreꝫ exigatſūmam ꝙͣ preſumat̉ debe̓ valere portio ip̄mꝯtingēs merito p̄ſumi pt̄ ip̄am lnīaꝫ vendere voluit. Pro baptiſmo aūt non ſitdanda vel exigenda pecunia expreſſe habes