LDiui Auguitini

Diui Augu-mus. Nunqͥd ip̄e id tantū exhibuit qd̓ placuit: Hoc placueſirat: vt mihi regionē et virū cui argentū cōmendaſti demonlſtraret. Primo iter qͣſi celeſte carpēs: et mihi et tibi parauitneceſſariū de piſce collyrium. Me deduxit: argentū recepitiſarā mihi vxorē deſpōſauit. Mercede placida tm̄ eſt dignusqui mihi tanqͣꝫ celeſtis extitit paranymphus: et qd̓ plus eſtbone pr̄ oculorū tuorū maculas albugine detracta curauit: ⁊1totam domū noſtrā illuminatis oculorū tuorū lampadibusjilluſtrauit? Clarius modo video: quiate videntem aſpicio.1Nonne iſte optime pr̄ dignus ē media ſubſtātia? Iſte talisductor atqꝫ ꝓuiſor: medicus atqꝫ cuſtos (vt dixi) medie ſubſtantie quā ip̄e mecū ꝑtulit accipiat portionē: qͥ mihi ducatuſuo tantā p̄buit pietatē. Placet bono pr̄i ſapiētis filij reſpōſio. Rogare cepit mercēnariū vt mercedis ſue ſumat effectūFrater inqͥt accipe qd̓ tuū eſt: ettūc vade ſaluꝰ. Recipe mercedē tuā: qꝛ prebuiſti mihi ⁊ filio meo bonā mīam. Tolle vtdixi mediam ſubſtantiā quā cū meo filio reportaſti: nam gr̄aquam tibi debemꝰ non pōt pōderari. Cōtinuo angelus gaudet de cogitata mercede: qͥ miſſus fuerat gratis facere pietatem. Tobis inqͥt vel tobia qͥd de mea mercede ſatis ſuꝑfluecogitatis? Habete qd̓ vob̓ donauit pr̄ ille celeſtis. Ego miniſter ſum curationis: ille ē auctor ſanitatis. Neſcitis cuiusmercennarij ope perfrui meruiſtis. Defunctos captiuitatisſepelire nō timuiſti tobis: aſcenderunt ad dn̄m oꝑa tua: qꝛ relicto prandio reddidiſti mortuū ſepulture. Ego dn̄o medullata intuli ſacrificia ꝓ venerabili ſepultura: ego directꝰ ſumoperarius fori celeſtis. Mortuū ſepeliſtis: et mortis aculeūnō timuiſtis. Ip̄e ſepultus: ꝓ vobis voce tacita ꝓclamauit.Probationis fuerat cecitas oculorū: vn̄ patiētia tua clariꝰmeruiſſet de celeſtibꝰ ornamētū. Egoſum raphael: vnus exſeptē angelis qͥ aſſiſtimus ante claritatē dei. Nō indigeo fructu hūane mercedis: diuitē me facit conuerſatiomaieſtatis.Diues ē ille qͥ memiſit: gratis iuſſit impēdi: qͥ gratis ip̄e cōceſſit. Nec ip̄m honorē gratiaruꝫ mihi deputetis: quia nihilxij meis viribꝰ percepiſtis. Deum bn̄dicite et illi cōfitemini: etip̄m glorificate: qꝛ vobiſcū fecit bona. Subito pate facto myſterij celeſtis honore: voce raphaelis angeliattoniti: tobis ⁊tobias collapſi in terrā corruerūt: vocē tremulā penitꝰ occultarunt: qꝛ vocem inſolitā audierūt. Quid meruiſtis pr̄ tobisfiliuſqꝫ tobia? Mercennariū habere celeſtē: ⁊ tanqͣꝫ oꝑariume. v. locareterreſtrē? Celauit vobis angelus nomē. Azarias ſuminqͥt ananie magni filiꝰ: et nō dixit. Egoſum raphael angelꝰCelauit in primo noīe dignitatē: nefaceret locatori terrorē.Si enī diceret. Egoſum angelus: nō eſſet tobie mercēnariꝰ.Seruata eſt dignitas noīs: vt poſtremo magnitudo clareſceret dignitatis. Uidete chariſſimi quātū ſit elemoſyne meritum. Angelū habere meruit operariū. Uidetis quātū ꝓficitmortuos ſepelire: vt oblatio eius ꝑ angelū raphaelē ad celee. xij ſtem aſcenderet maieſtatē. Uidetis qꝛ elemoſyna a morte liberat: et ipſa purgat peccata. Facit purgationem oculorum:liberat a tenebris peccatorū. Tobis via ſua deducitur. Sara tot viris contriſtata per angelū matrimonio copulatur.¶ In eadem dominica: De faciendis elemoſynis: dicitqꝫ pauperem etiaꝫ ſe excuſare non poſſenon dando elemoſynam. Sermo. ij.Aciēdis elemoſynis fratres chariſſimi: charitatēMIveſtrā admonui ⁊ cōſiliū dare preſumpſi. Et licetij.apd̓ plures deo inſpirāte ꝓfecerit admonitio nr̄aAA timeo tn̄ ne ſint aliqui qͥ aūt minꝰ faciāt qͣꝫ poſſint:Qaut nec forte faciāt. Sꝫ dicit aliqͥs. Pauper ſum: ideo elemoſynā dare nō poſſum. Utnullus ſe pauꝑ excuſare poſſet: dn̄stih̓. x. ⁊ ſaluator nr̄ ꝓ calice aque frigide mercedē ſe redditurū eſſeꝓmiſit. Dicis ergo. Pauperſum. Si nihil ampliꝰ habes inſubſtantia tua qͣꝫ tibi aut in victu aut veſtitu rationabili autmediocri ſufficiat: ſola tibi pōt bona volūtas ſufficere. Sedrogote: diligēter cōſciētiā tuā interroga: ne forte aliquotiēsꝑ ebrietatē ꝑdas qd̓ ꝑ elemoſynā dare potueras: ne forte pergulā ſtudeas in terra cōſumere qd̓ ꝑ elemoſynā debueras incelū recōdere. Ne forte delitias p̄parādo ornamēta ad luxuriā cōparādo: nō habeas qd̓ ꝓ remedio aīe tue poſſis pauꝑibus erogare. Et cū p̄cioſe veſtes nr̄e a tineis ſoleāt deuoraripauꝑes nec vilia veſtimēta merent̉ accipere. Si gͦ iſta om̄iaimpedimēta nō aggrauāt aīam nr̄am: et hoc ſolū habemus

Se ferripoqd̓ nob̓ vel nr̄is ſufficere poſſit: nō apparebimꝰ rei ſi elemoſynā pauꝑibꝰ nō erogamꝰ. Si ꝟo (vt iā dictū eſt) frequēterluxuria deuorat qd̓ mīa in celotheſaurizare potuerat: corrigamur dū tp̄s eſt: ⁊ qd̓ hucuſqꝫ aut nō fecimꝰ: aut forte minꝰvqͣꝫ oportuit fecimus: implere totis viribꝰ ſtudeamus. Et iōo aīa xp̄iana q̄ mecū audis et legis: adiuuate cōſilio ſanctiſſimi danielis. Sic enī ait. Cōſiliū meū accipe et pctātua ele Darmoſynis redime. Qd̓ cōſiliū ſi non libēteraudieris: ad celūſine cauſa pulſabis. Oaīa q̄ intra carneos et fragiles parietes habitas: vigila: ora: pete: quere: pulſa. Uigila inquā pe­ Matendo: ora querēdo: pulſa operādo. Uigilanti tibi et petentireſpōdet dn̄s. Ecce aſſum. Si tranſieris ꝑ ignē tecum ē dn̄s Eſatuus: et flāma nō ardebit īte: qꝛ ſicut aqua extinguit ignem:ſic extinguit elemoſyna pctm̄. Si ergo aperueris pauꝑibusmanus tuas: xp̄s tibi aperietianuas ſuas: vt paradiſi poſſeſſor introeas. Si forte putas ꝙ finis mūdi tardiꝰ veniat: veltuū cōſidera finē. Ecce paulatim deficit mūdꝰ: ſubtrahunt̉oīa bona q̄ fuerāt: ⁊ accedūt mala q̄ non erāt. Quotidie quodpredixit dei ẜmo cōplet̉: et nec ſic hō mutat̉. Accipe ergo cōſilium: dū in manibus tuls habes preciūtuuꝫ. Dona tibi detuo dū tuū eſt: qꝛ fragile eſt qd̓ tenes: ⁊ ceterorū ē qd̓ attēdis.Conſidera qͣle pro te preciū dederit dn̄s tuus. Sanguinemfudit. Charūte habuit: quē tā charo p̄cio ꝯparauit. Diuitis Lipurpurati fuge frater exēplū cuiꝰ canes pauꝑ lazarꝰ ſuis vulneribus pauit ⁊ micas cadētes de mēſa diuitis non accepit.Sꝫ poſt nō longū tꝑis interuallū: mutate ſunt vices. Pauꝑbtītudinē emit mēdicitate: ⁊ diues ſuppliciū facultate. Illein abrahe gremio ab angelis eleuat̉: diues ꝟo ad inferni ꝓfunda ꝑducit̉. De qͦ loco vidit diues pauperē: immoiā pauꝑdiuitē. Deſiderat guttā: qͥ negauerat micā. Hec gͦ cogitēt diuites: qͥ facultatibꝰ ſuis ſe redimere nolūt: ne ſil̓ia patianturDiues fuit ille de qͦ nūc loqͥmur. Sunt ⁊ hic diuites ad quosnūc loqͥmur. Uniꝰ ſunt noīs: caueāt ne ſint vniꝰ conditionisErgo inter diuitē purpuratū ⁊ lazarū vlceroſū mutate ſuntvices. Diues ꝑdidit qd̓ habebat: pauꝑ cepit eē qd̓ non erat.Diues ille ī ſcl̓o apothecas plenas reliq̄rat: ⁊ ī infernoguttāardēs petebat ⁊ īpetrare nō poterat. Attēditefratres. Totūdiuitis corpꝰ flāmis gehēne cōſumit̉: ⁊ ſol alingua ampliuscruciat̉. Ideo ſine dubio ī lingua maiorē ſentit ardorē: qꝛ ꝑeā ſuꝑbe loquēdo cōtēpſerat pauperē. Ip̄a enī lingua q̄noluerat dicere vt elemoſyna pauꝑi donaret̉: grauiꝰ gehenneflāmis exurit̉. Clamauit enī ⁊ dixit. Pater abrahā mitte lazarū vt intīgat digitū ſuū: ⁊ refrigeret līguā meā. Odiues q̄frōte q̄ris guttā: qͥ noluiſti porrigere micā? Iuſte nūc exigeres ſi dediſſes. Omūdi bona: apd̓ inferos mala. Acceſſerūtad ẜuitiū diuitꝭ ignes: ⁊ ad obſequiū ſeui tortores. Patiturduros tartaroꝝ miniſtros. Torquet̉ ⁊ clamat. Oiuſte ⁊ integer iudex vel ẜm pctā mea cōpenſent̉ ſupplicia iſta: vel cōtraſpacia annoꝝ meoꝝ qͥbꝰ habui bona: mala recipiā: aut certein duplū vel qͣdruplū. Cur ꝑ tot milia annoꝝ me teneri iubeſin flāma? Pctōrū mēorū ſumnexibꝰ alligatꝰ ne fugiā. Permomēta cōpūgor vt doleā. Seuit ī me ignis et nō parcit: cruciat ⁊ reẜuat: nec totū ē qd̓ punit: cui ſeuū ē qd̓ ignoſcit Poſtillas lamētabiles voces: potuit ei ſine rubio rn̄deri. Quidfaciā tibi? Elemoſynas nō feciſti: q̄ pctōrūtuorū penas extīguerēt. Clamauit tibi ſcriptura ⁊ nō audiſti: ꝓph̓a nō tacuitapl̓s p̄dicauit: euāgeliūtonuit. Annūciatū eſt ſuppliciū impiorū: iuſtoꝝ premiū ē repromiſſum. Tu vmbras ⁊ nebulasſcl̓i huiꝰ tenere te credēs: diuīa p̄cepta velut inanes fabulasreſpuiſti. Interueniāt ꝓte pauꝑes: ⁊ qͥcqͥd petierꝭ dono. Sꝫiuſto iudicio vicē tibi reddo. Qꝛ iudiciū ſine mīa ei qͥ nō fec̄mīam. Nō tibi poterit p̄ſtare iuſticia mea niſi qd̓ merēt̉ oꝑatua. Sine cā mortuus ī ptāte alienapoſitꝰ clamas: qͥ eo tꝑe qͦpotuiſti cū me videres ī pauꝑe cecꝰ eras. Fratres mei manudei formati: magno mecū p̄cio ꝯparati audite ꝯſiliū dn̄i deinr̄i: implete deſideriū pōtificis vr̄i: vt cū ip̄o accipiatꝭ hereditatē ī regnopr̄is vr̄i. Ex ẜuo factꝰ es amicꝰ. Cōtēne qd̓ natus es: fac tibi vicem cū xp̄o. Quare non accipiat partem deſubſtantia tua: qui tibi premia preparauit eterna? Quare nōaccipiat vel decimum: qui cōtulit totū: Cōtra terrenum patrimonium deus offert celū. Sic enim ait. Uenite benedictipercipite regnū: qꝛ eſuriui ⁊ dediſtis mihi māducare. Tuncvos ſi modo elemoſynas largiter fideliterqꝫ facitis: feliciterdicere poteritis. Dn̄e qn̄ te vidimus eſurientē: ⁊ miniſtraui-

Ubi. sͣ.

Tobie xi

Tobie. xii

Sermeccxxvij.

Tobie. v

ccxxvij.

Matth̓. x.

opīc I

cvij.A

Donie. iiij

Matvij.

Eſa. xliij.

Eſa. xliij.

Luce .xvj.

Ubi. sͣ.

Mat xxv.

Iacobi. ij.

Ubi. sͣ.

D

E