Druckschrift 
Sermones
Entstehung
Seite
CCCXXIIIIv
Einzelbild herunterladen
 

De Tempore.Diui Auguſtini.

Diui Auguſtini.virtutes exercuit: poſtea qͣꝫ paſſus eſt reſurrexit et aſcenditin celū: ita ethelias poſt multa mirabilia q̄ per eū deus fecitigneo curru eleuat̉ ad celū. Ꝙ helias deſeruit iudeā: ſignificauit qd̓ chriſtꝰ reliq̄rit ſynagogā. Corui qͥ helie miniſtrauerūt (ſicut iā dictū eſt) figuragētilis populi mōſtrauerūt.Uidua illa q̄ eū in ſarepta ſuſcepit: typū geſſit eccleſie. Duoligna q̄ colligebat: crucis myſteriū figurabāt. Hec gͦ fratreschariſſimi ſi ſincera ſicut credimꝰ benignitate ſuſcipitis: etvelut mūda aīalia aſſidua cogitatione in veſtris cordibꝰ ruj. minatis: implebit̉ in vobis illud qd̓ ſcriptuꝫ eſt. Theſaurusdeſiderabilis requieſcit in ore ſapientis. Regnāte ipſo dn̄odeo noſtro ieſu chriſto: cui eſt honor et imperium cū patre etſpirituſancto in ſecula ſeculorum. Amen. Dn̄ica quarta poſt feſtū ſancte Trinitatis: deeo qd̓ ſcriptū eſt in euāgelio ẜm Mattheū. Nolite iudicare vt non iudicemini ⁊cͣ. Ser. j. In quodemōſtrat quō aperta mala ⁊ iudicari ⁊ argui debent: occulta autem iudicare penitꝰ nō debemꝰ.Udiuimus euāgeliſtā dicētē fratres chariſſimi.Nolite iudicare vt nō iudicemini. Quid eſt hͦ fraIgtres cū ipſe dn̄s in alio loco euāgelij dixerit. NoIlite ẜm faciē iudicare: ſed iuſtū iudiciū iudicate.Ij. Et alibi dicat̉. Iudiciū verū iudicate? Non em̄ ſibi diuinalectio cōtraria eſſe pōt: ſed ītellectū ſobriū querit. In ꝯuerſatione humana dilectiſſimi frēs ſunt aliqua q̄ rōnabiliter reprehēdunt̉. Sūt ꝟo quedā q̄ nō ſine pctō iudicant̉. Aꝑta em̄mala ⁊ iudicari ⁊ argui debēt. Illa vero q̄ ignoramꝰ: ⁊ vtrūbono an malo aīo fiant ſcire nō poſſumꝰ: iudicare penitꝰ nondebemꝰ. Uerbi gr̄a). Uides hoīem frequētiꝰ ieiunātē: cōgaude ⁊ noli nimis laudare: qꝛ pōt hoc ⁊ pro humana gloriafieri. Sꝫ ⁊ noli vituperare: qꝛ pōt et ꝓ deo ⁊ pro aīe remedioieiunare. Uidiſti aliū indicto publico ieiunio velle prāderecū dilectione admone. Si dixerit ꝓ ſtomachi laſſitudine ſeieiunare non poſſe: crede ⁊ noli iudicare: qꝛ vtrūqꝫ pōt fieri:vt ꝑgulā vel luxuriā prādere velit: ⁊ pre īfirmitate ieiunarenō poſſit. Uidiſti alterū ſubditis ſuis cū ſeueritate diſciplinam īponere: et īdulgentiā tardiꝰ dare: noli iudicare crudelem: qꝛ forſitā nō hoc facit morbo iracūdie: ſed zelo diſcipline ⁊ amore iuſticie: ꝓpter illud qd̓ ſcriptū eſt. Zelus domustue comedit me. Forte aliqͥs viciuꝰ aūt amicus tuꝰ dum animū ſuū habet in rebꝰ ſatis ſibi neceſſarijs occupatū: tardiuste ſalutauerit/ aut tardiꝰ occurrerit qͣꝫ debuit: noli eū ſuꝑbūiudicare/ noli malignū credere: ſꝫ magis hoc aut ꝑ obliuionem aūt ꝑ negligētia: qͣꝫ ꝑ deſpectū vel ſuꝑbiā factū crede: qꝛforte ⁊ tibi hoc vt eſt hūana fragilitas frequēter euenit: vt inrebꝰ alijs nimis intentꝰ: aliqͥd minus caute ac minꝰ ſollicitefeciſſe videaris: et tn̄ noluiſti te ꝓ hac re malo aīo iudicari.In iſtis gͦ ⁊ in his ſil̓ibus q̄ vtrū bono an malo aīo flant ſcirenō poſſumus: meliꝰ eſt vt ad partē dexterā noſtrū animū declinemus: qꝛ tolerabiliꝰ eſt nos in hoc p̄finiri: vt eos qͥ maliſunt bonos eſſe credamꝰ: qͣꝫ ex cōſuetudine iudicādi etiā debonis qd̓ malū eſt ſuſpicemur. De iſtis gͦ que ſunt deo nota ⁊nobis incognita: periculoſe nr̄os proximos iudicamus. Deij. ipſis em̄ dn̄s dixit. Nolite iudicare: vt nō iudicemini. De illis vero q̄ aperta ſunt ⁊ publica mala: iudicare ⁊ redarguerecū charitate tn̄ et amore ⁊ poſſumꝰ et debemꝰ: odio habētesnon hominē ſed peccatū: nō vitioſum ſed vitiū deteſtantes:morbū potiꝰ qͣꝫ egrotū. Nā publicꝰ adulter / raptor/ aſſidueebrioſus/ ꝓditor: ſuꝑbus/ ſi iudicati vl̓ caſtigati nō fuerint:implebit̉ in eis illud qd̓ beatiſſimꝰ martyr cyprianꝰ de talibus dixit. Qui peccātē verbis adulātibꝰ palpat: peccati fomitē ſubmīſtrat. Ad hanc rē ꝑtinet frēs chariſſimi etiā illudCqd̓ ī hac ipſa euāgelica lectiōe audiuimꝰ. Quid em̄ vides feſtucā in oculo fratris tui: et trabē in oculo tuo nō vides? Ui☞ª diſti hoīem ſubito iraſci: noli cōtinuo iudicare: ſed expectapaululū: forſitanqͣꝫ veloci iraſcit̉: tā celeriter mitigat̉. Quidtn̄ feſtuca: qͥd trabes ſignificet videamus. Subita em̄ iracūdia feſtuca ē: ira ꝟo q̄ in lōgū tēpus ꝓtrahit̉: dū per odiū falſis ſuſpitionibꝰ nutrit̉: trabes efficit̉. Cito gͦ iraſci ⁊ citoplacari feſtuca ē: iracūdiā diu ī corde tenere ac ſeruare: trabeseſt. Ergo iracūdia īueterata cōuertit̉ ad trabē. Et qua fronte ille qͥ odiū ſeruat in corde illū iudicare p̄ſumit: in cuiꝰ oculo nō trabe̓ ſꝫ feſtucā eſſe cognoſcit? Nā cordis oculū feſtuca

turbat: trabes excecat. Qd̓ dixi chariſſimi: ſcripturaruꝫ debeo teſtimonijs approbare. Quō ira cordis oculum turbat:audi pſalmiſtā dicentē. Turbatꝰ eſt inqͥt pre ira oculus meꝰ Psͣ.Quō autē odiū oculū cordis excecat: iohānes euāgeliſta teſtat̉. Qui inqͥt odit fratrē ſuū in tenebris eſt ⁊ in tenebris am j. Iobulat: et neſcit quo vadat: qm̄ tenebre obcecauerunt oculoseiꝰ. Scd̓m hec gͦ per ſubitaneā irā cordis oculus turbat̉: perodiū lumē charitatis extinguit̉. Ergo frēs chariſſimi capi3tula vobis quedā et indicula qͣliter hec ītelligere ⁊ acciperedebeatis īſinuo. Nā vos deo ꝓpitio meliꝰ hec caꝑe ⁊ obſeruare poteſtis. Ut hec q̄ dixi tenaciꝰ veſtris cordibꝰ inſerantur: breuit̓ repeto qd̓ ſuggeſſi. In his em̄ rebꝰ ſicut iā ſupradixi ꝑiculoſe alios iudicamꝰ: de his q̄ dubiū ē vtrū bono vl̓malo aīo fiāt: id ē ieiunare: vigilare: elemoſynas facere / a vinō ⁊ carnibꝰ vel abſtinere vl̓ nō abſtinere: et reliqͣ his ſil̓ia: q̄et ꝓ deo et pro hūana gloria fieri poſſunt. Et qꝛ ignoramꝰ qͦaīo fiāt: iudicare penitꝰ nō debemꝰ. Propt̓ ea hec dicit dn̄sNolite iudicare vt nō iudicemini. Propt̓ apertā ꝟo iniqͥta­ etē dictū ē. Argue: obſecra: īcrepa: cū omni patiētia ⁊ doctrī ij. gͣna. Et illud qd̓ ſupra memorauimꝰ. Iuſtū iudiciū iudicate iiij.Hec em̄ frēs chariſſimi ſi diligēter (ſic̄ credimꝰ) ꝯſiderare Ioſet cū grādi ſollicitudine deo donāte obẜuare volumꝰ/ nō deparuo pctō cū dei adiutorio liberamur. Maxīa em̄ pars generis hūani īdiſcreto iudicio ad reprehēdendū prōpta ⁊ parata eſſe ꝓbat̉: cū tn̄ non ita ſe velit ab alijs iudicari quō vultalios iudicare. Propter hͦ ſcriptura diuīa admonet dicēs.Prius qͣꝫ interroges: ne vituperes quēqͣꝫ: ⁊ cū īterrogauerꝭ Eccorripe iuſte. Oīs hō prius ſe vult īterrogari: ⁊ poſtea ſi reeſt patiēter tolerat reprehēdi. Et quicqͥd nobis oēs volumꝰab alijs fieri: iuſtū eſt vt hͦ in alijs ſtudeamꝰ īplere. Priꝰ cūpatientia interrogemus ⁊ ſolliciti ſimus: et cū aliqͥd certiusagnouerimꝰ / tūc aut ſi mala ſūt reprehēdere/ aut ſi bona defenſare valeamꝰ/ ꝓpter illud qd̓ ſcriptū eſt. Oīa quecūqꝫ vultis vt faciāt vobis hoīes: ⁊ vos facite illis ſil̓iter. Hec eſt em̄lex et ꝓphete. Et iō cōuerſi ad dn̄m eiꝰ imploremꝰ auxiliū:vt ipſe nobis ⁊ verā diſcretionē et ꝑfectā charitatē p̄ſtare ꝓſua pietate dignet̉: cui eſt gloria et imperiū cum patre et ſpirituſancto in ſecula ſeculorum. Amen. In eadē dominica. De miſericordia et indulgentia. Sermo. ij. ANter oīa quibꝰ hūana īdiget fragilitas maxīene S34ceſſaria ē miſericordia: qꝛ quāto fragilior ē corru M Ipta natura: tāto maiore indiget ꝓuidētia bn̄ficij.M¶ Et iō frēs: qꝛ ſine hac vita nr̄a ſubſiſtere non pōt:diſcamꝰ quō in nos pͥmū diuinā ꝓuocemus clemētiā: vt ẜmmultitudinē miſerationū ſuaꝝ: nr̄e miſerie ſubuenire dignetur: qͣtenꝰ in p̄ſentis vite curſu vitemꝰ nr̄e ſalutꝭ dānū: ⁊ in futuro īteritū poſſimꝰ euadere ꝑpetuū. Ad hͦ em̄ īpetrādū dilectiſſimi ſicut nobis ſcriptura ſacra oſtēdit: p̄cipuū eſt miſericordie bonū: de qͣ ipſe ſaluator ait. Beati miſericordes: qm̄ ꝓipſi mīam ꝯſequētur. Non pōt pct̄or miſericordiā a deo ſperare: qͥ miſericordia nō facit peccātibꝰ in ſe. Ergo dimittathō tꝑale debitū: vt mereat̉ reciꝑe et̓nale bonū. Si aīas nr̄ascupimꝰ pctōꝝ ſordibꝰ emūdari: mīam ī nos peccātibꝰ nō negemꝰ: vt ī die retributiōis ad ꝓmerēdā dei mīaꝫ: mīe oꝑbꝰadiuuemur. Quōmīam a deo expectat vl̓ ſperat qͥ crudeliseſt ī ꝯſeruos ſuos? Sic̄ qͥs cupiat deū ſibi miſereri: ita ⁊ miſereat̉ debitoribꝰ ſuis. Certiſſime īdulgētiā ſpectare poterit:qͥ alijs īdulgere nouit. Ad mīe opꝰ optīe nos ī euāgelio dn̄sexēplo roborauit: vbi ait. Eſtote gͦ miẜicordes: ſic̄ pr̄ veſter. Yceleſtꝭ miſericors ē. Qui ſolē ſuū oriri facit ſuꝑ bonos ⁊ ma­ Ilos: ⁊ pluit ſuꝑ iuſtos ⁊ īiuſtos. Oīs mīa faciet locū vnicuiqꝫẜm meritū opeꝝ ſuoꝝ. Qui facit mīam: deo offert ſacrificiūſatis placabue. In iudice mīa ⁊ diſciplina dꝫ eē: qꝛ vna ſinealt̓a bn̄ eē nō poterit. Mīa ſola ſi fuerit: ſecuritatē faciet peccādi ſubiectꝭ. Iteꝝ ſi diſciplina ſemꝑ aderit: vertit̉ animusdelinquētꝭ ī deſperationē: et iudex nō merebit̉ a deo mīam:ſed hāc mīam a ſeipſo dꝫ hō inciꝑe. Quō ī alijs ē miſericorsqui ī ſeipſo crudelis ē? In ſeip̄o crudelis eſt: qͥ ſibi ꝑpetuaspctīs ſuis p̄parat flāmas. Bn̄ miſericors ē: qͥ a ſeipſo īcipit:et ſe diligēter cuſtodit ne puniat̉ cū diabolo: et ſic alijs p̄ſtetqd̓ ſibi bonū eē ꝓſpicit. Per īdulgētiā aūt docuit nos dn̄s:quō poſſimꝰ īpetrare mīam ab illo: cū ī euāgelio ait. Dimit­ )tite et dimittet̉ vobis. Itē ſi dimiſeritis hoībꝰ peccata eoꝝ:

iiij. Re. ij.iij. Regūxix.

iiij. Re. ij.iij. RRegūxix.iij. Reguꝫxvij.

ꝓuer. xxj.

xix.iij. Reguꝫxvii.

Sermo.ccij.

Sermo.ccij.Ioh̓. vijZach̓. vij

Mat. vij.

Sermo.

⁊0 k 11Zach̓. vij

Pſalm̄.lxviij.

Mat. vii.

rC

B

Psͣ .vj.

j. Ioh̓. ij.

Mat. vij.ij. Tim̄.iiij.

Mat. vij.ij. Tim̄.iiij.Ioh̓. vij.

iiijIoh̓. vij.

Ecc̄i. xj.

Mat. vij.

Ier. cciij

Mat. viij.

BLuce. vj.Mat. v.

CLuce. vj.Mat. vj.