Tractatus. lxix.Capitulū. xiiij. V.

Tractatus. lxix.gent de regno eius om̄ia ſcandala. Tunc iuſti fulgebūt ſicutvj. ſol in regno patris ſui. Regnū fulgebit in regno: cum regnovenerit regnū: qd̓ nunc oramus ⁊ dicimꝰ. Ueniat regnū tuūNūc ergo iam regnū vocat̉: ſed adhuc cōuocat̉. Si enim regnum nō vocaret̉: colligent de regno eius om̄ia ſcandala nōdiceret̉. Sed nondum regnat hoc regnū. Proinde ſic iā eſtregnū: vt cum de illo collecta fuerūt om̄ia ſcandala: tūc perueniat ad regnū: vt nō ſolum regni nomen ſed etiā regnandihabeat poteſtatē. Huic quippe regno ad dexterā ſtanti in fixxv ne dicet̉. Uenite benedicti patris mei percipite regnū .i. quiregnum eratis et nō regnabatis: venite regnate: vt qd̓ in ſpefueratis etiā in re eſſe poſſitis. Hec ergo domꝰ dei: hoc templum dei: hoc regnū dei. Regnūqꝫ celorū adhuc edificatur:adhuc fabricat̉: adhuc parat̉: adhuc ꝯgregat̉. In illo eruntmāſiones: ſicut eas adhuc parat dn̄s. In illo iam ſunt ſicutpredeſtinauit etiā dn̄s. ¶ Sed qͥd eſt qd̓ vt prepararet abijt:cum profecto noſipſos preparet. Qd̓ nō faciet ſi reliquerit:Agnoſco dn̄e vt poſſum. Nimirū illud ſignificas qꝛ vt parētur iſte manſiones: viuere debet iuſtus ex fide. Qui enī a domino peregrinātur: opus habent ex fide viuere: qꝛ per hancad ſpeciem cōtemplandā parant̉. Beati enī mūdo corde: qꝛipſi deū videbūt: et fide mūdat corda eorū. Illud in euāgelio: hoc in apoſtoloꝝ actibꝰ legitur. Fides aūt qua eorum qͥdeū viſuri ſunt qͣꝫdiu peregrinātur/ corda mūdantur: qd̓ nōvidet credit. Nam ſi vides nō eſt fides. Credēti colligiturmeritū: videnti reddit̉ premiū. Eat ergo dn̄s et paret locū:eat ne videat̉: lateat vt credatur. Tunc enī locus paratur: ſiex fide viuat̉. Creditus deſideretur: vt deſideratꝰ habeaturDeſideriū dilectionis: p̄paratio eſt manſionis. Ita dn̄e para qd̓ paras. Nos enim tibi paras: et te nobis paras: qm̄ locum paras / et tibi in nobis / ⁊ in te nobis: tu enī dixiſti. Mav.nete in me et ego in vobis. Ꝙͣtum quiſqꝫ fuerit particepstui: alius minus: alius ampliꝰ. Sed hec erit diuerſitas premiorū ꝓ diuerſitate meritorū. Hec erit multitudo manſionum ꝓ diſparilitate manſorū: ſed tamen oīm in eternitate viuorū et ſine fine beatorū. Quid eſt ꝙ vadis? Quid eſt ꝙ venis? Si te bene intelligo: nec vnde vadis: nec vnde venis recedis. Uadis latēdo: venis apparēdo. Sed niſi maneas regendo vt proficiamꝰ bene viuēdo: quomodo parabit̉ locusvbi poſſimꝰ manere perfruēdo? Hec de verbis que recitataſunt euāgelicis/ ſatis dicta ſunt: quouſqꝫ ait dn̄s: iteꝝ venioet accipiam vos ad meipſum. Quid autē ſit qd̓ ſequit̉: vt vbiego ſum ⁊ vos ſitis. et quo ego vadoſcitis ⁊ viā ſcitis) poſtinterrogationē que ſequit̉ a diſcipulis factā tanqͣꝫ per eos ⁊nos interrogemꝰ meliꝰ audiemꝰ: oportuniuſqꝫ tractabimꝰ.Tractatus. lxix.¶ Dicit ei thomas. Dn̄e neſcimus quo vadis.Et quomodo poſſumus viā ſcire. Dicit ei ieſusEgo ſum via et veritas et vita. Nemo venit adpatrem niſi per me.AUnc eſt dilectiſſimi vt qͣꝫtum valemꝰ intelligamꝰde verbis dn̄i poſterioribꝰ priora ex cōſequētibꝰprecedētia: in eo qd̓ audiſtis apoſtolo thome īterroganti eſſe reſpōſum. Dixerat enī ſuperius dn̄scū de maſionibus loqueret̉: quas et eſſe dixit in domo patrꝭſui / et ire ſe vt prepararet eas: vbi intelleximꝰ et eſſe iā manſiones ipſas in predeſtinatione et preparari eas cū eorūquiibi manſuri ſunt per fidē corda mūdātur: qm̄ ipſa dei domꝰipſi ſunt. Et quid eſt aliud manere in domo dei qͣꝫ eſſe in populo dei: cū idem populus eſt in deo ⁊ deꝰ in eo? Hoc vt prepararet dn̄s abijt: vt credendo in eū qui nō videtur ea que inſpecie futura eſt: nūc per fidem māſio preparet̉. Propter hͦergo dixerat. ¶ Et ſi abiero et preparauero vobis locū: iterūvenio ⁊ accipiam vos ad meipſum: vt vbi ego ſum et vos ſitis: et qͦ ego vado ſcitis: et viam ſcitis. Ad hec Edicit ei thomas. Dn̄e neſcimus quo vadis: et quomodo poſſumꝰ viamſcire? Utrūqꝫ illos dn̄s dixerat ſcire: vtrūqꝫ dixit iſte neſcire: et locum quo itur / et viam qua itur. Sed neſcit ille mentiri. Ergo iſti ſciebant: ſed ſe ſcire neſciebant. Conuincat eosdn̄s iam ſcire: qd̓ ſe putāt adhuc vſqꝫ neſcire. DDicit ei ieſusEgoſum via et veritas et vita. Quid eſt fratres? Ecce audiuimus diſcipulū interrogātem: audiuimꝰ et magiſtrū do

Capitulū. xiiij. Fo. ccixcentem: et nōdum capimus: etiā poſt vocē ſonantem ſententiam latitātem. Sed quid nō poſſumus capere? Nūquid poterant ei dicere apoſtoli eiꝰ cū quibꝰ loquebat̉: neſcimus te?Proinde ſi eū ſciebant et via ipſe eſt: viam ſciebāt. Si eumſciebāt et veritas ipſe eſt: veritatē ſciebant. Si eūſciebant ⁊vita ipſe eſt / vitā ſciebant. Ecce ſcire cōuicti ſunt qd̓ ſe ſcireneſciebāt. ¶ Quid igitur et nos in iſto ſermone nō cepimus?Quid putatis fratres mei: niſi quia dixit. Et quo vado ſcitis et viā ſcitis? Ecce cognouimus qd̓ ſciebāt viam: qꝛ ſciebant ipſum qui eſt via. Sed via eſt qua itur: nūquid via eſtet quo itur? Utrūqꝫ autem illos dixerat ſcire: et quo vadit ⁊viam. Opus ergo erat vt diceret ego ſum via: vt oſtendereteos qͥ eum ſcirent viāſcire: quā putauerant ſe neſcire. Quidautē opus erat vt diceret. Egoſum via et veritas et vita: cūvia cognita qua iret reſtaret noſſe quo iret: niſi quia ibat adveritatē ibat ad vitam? Ibat ergo ad ſeipſum: per ſeipſum.Et nos quo imus niſi ad ipſum? Et qua imus niſi per ip̄m:Ipſe igit̉ ad ſeipſum per ſeipſum: nos ad ipſum per ipſum:immo vero et ad patre et ipſe et nos. Nam et de ſeipſo alibidicit. Ad patrem vado. Et hoc loco ꝓpter nos fnemo) inqͥt I(venit ad patrem: niſi per me. Ac per hoc et ipſe per ſeip̄met ad ſeipſum et ad patrem: et nos per ipſum et ad ipſum/ etad patrem. Quis hec capit: niſi qui ſpūaliter ſapit? Et qͣꝫtūeſt qd̓ hic capit: etiam qui ſpiritualiter ſapit? Fratres mei:quid a me iſta vobis vultis exponi? Cogitate qͣꝫ excelſa ſintUidetis quid ſim: video quid ſitis. In omnibus nobis corpus qd̓ corrūpitur aggrauat animā: et deprimit terrena inhabitatio ſenſum multa cogitantem. Putamus ne et poſſumus dicere. Ad te leuaui aīam meam qui habitas in celis:Sed ſub tanto pondere vbi ingemiſcimus grauati: quomodo leuabo animā meam: niſi mecum leuet qui poſuit pro meſuam: Dicam ego qd̓ poſſum: capiat veſtrū qui poteſt. Quodonante dico: eo donāte capit qui capit: ⁊ eo donante creditqui nondū capit. Niſi enim credideritis inquit ꝓpheta: nōintelligetis. Dic mihi dn̄e meus: quid dicam ſeruis tuis cōſeruis meis? Thomas apoſtolus vt te interrogaret habuitte ante ſe: nec tamen ītelligeret te: niſi haberet in ſe. Ego interrogo te: quia te ſcio eſſe ſuper me. Interrogo autē inquātum poſſum ſuper me effundere animā meam: vbi nō ſonantem et tamen docentē audiam̄te. Dic mihi obſecro: quomodo vadis ad te? Nūquid nam vt venires ad nos/ reliqueraste: maxime quia nō a teipſo veniſti ſed pater te miſit? Scio 3quidem qd̓ te exinaniſti: ſed quia formā ſerui accepiſti: nonquiaformā dei vel ad quam redires dimiſiſti: vel quā reciperes amiſiſti. Et tamen veniſti: et non ſolum vſqꝫ ad carna.les oculos: verūetiam vſqꝫ ad manus hominum perueniſti.Quomodo niſi in carne? Per hanc veniſti manēs vbi eras.Per hanc rediſti non relinquens quo veneras. Si ergoperhanc veniſti et rediſti: per hanc proculdubio non ſolū nobises qua veniremus ad te: verū etiam tibi qua venires et redires via fuiſti. Cum vero ad vitam qd̓ es ipſe iſti: eandem ꝓfecto carnem tuā de morte ad vitam adduxiſti. Aliud quippe dei verbum eſt: aliud homo. Sed verbū caro factum eſt. Iid eſt homo. Non itaqꝫ alia verbi: alia eſt hominis perſona:qm̄ vtrūqꝫ eſt chriſtus vna perſona. Ac per hoc quēadmodūcaro cū mortua eſt: chriſtus mortuus eſt: ⁊ cum caro ſepultaeſt: chriſtus ſepultus eſt: ſic enim corde credimus ad iuſtitiam: ſic ore cōfeſſionem facimus ad ſalutem. Ita cum caro a Fmorte venit ad vitam: chriſtus venit ad vitam. Et quia verbum dei chriſtus eſt: chriſtus eſt vita. Ita miro quodā ⁊ ineffabili modo qui nunqͣꝫ dimiſit vel amiſit ſeipſum venit adſeipſum. Uenerat autē vt dictū eſt per carnē deus ad homines: veritas ad mendaces. Deus enī verax: om̄is aūt homo Pmendax. Cum itaqꝫ ab hominibus abſtulit atqꝫ illuc vbi nemomentit̉ carnē ſuam leuauit idem ipſe: quia verbum carofactum eſt: per ſemetipſum: id eſt per carnem / ad veritatemqd̓ eſt ipſe remeauit. Quā quidem veritatē: qͣꝫuis inter mendaces/ et in morte ſeruauit. Aliquādo enī chriſtus fuit mortuus: ſed nunqͣꝫ fuit falſus. Accipite qͣꝫuis diuerſum et lōgeimpar exemplū: tamen vtcūqꝫ ad intelligendū deū ex his q̄ꝓpius ſubiecta ſunt deo. Ecce ego ipſe qͣꝫtum attinet ad animum meum: cū hoc ſim qd̓ eſtis et vos. Si taceo apud meipſum ſum: ſi autem loquor vobis qd̓ ītelligatis: quodāmodoad vos ꝓcedo nec me relinquo. Sed et ad vos accēdo: ⁊ nōD

D

Mat. vj.

ij. Cor. vMat. v.

Rom̄. j.

ii Cor. v

Mat. v.

Mat. xxv

Act. xv.

Ioh̓. xv.

A

Ioh̓. xvj.

Ioh̓. viij.

Ioh̓. j.

Eſaie. vij.

Sap̄. ix.

Rom̄. x.

Psͣ. cxv.

Psͣ. cxxij

B