Homelia. xxxxSancti Auguſtini.

in euāgelio legimꝰ: portauerūt oleum in lāpadibus ſuis: Etquātū poſſumꝰ obſeruemꝰ ne inter illas ſtultas inueniamurque ſibi deſola corporis integritate plaudētes: virginitateꝫaīe per corruptionē quinqꝫ ſenſuum ꝑdiderunt: que nō portauerūt oleum ſecū. Quibus dictū eſt: Ite emite vobis a vēdentibꝰ oleum. Oleū em̄ hoc loco adulatio eſt ⁊ laus humana. Uendūt oleum oēs adulatores. Ergo ſtulte ille dicte ſūtque forinſecꝰ querebant laudē. Nō intꝰ in conſcientia habebant: ideo nō portabāt oleū ſecum: id eſt qui laudē in alienalingua nō in cōſcientia ſua volebāt habere. Tn̄ quid reſponderunt illis ſtultis: Ne forte nō ſufficiat nobis ⁊ vobis. Quōapoſtolꝰ dixit: Sꝫ neqꝫ ego meipſum diiudico. Si ergo coniijſciētia noſtra ſub examine iudicij dei trepidat ⁊ qͣꝫuis ſibi recta putet: tn̄ timet ne exeat iuſticie regula de theſauro illiꝰ: ⁊inueniat̉ tortū: quod videbat̉ rectū: quātominus curare debemꝰ aliena iudicia de nobis chariſſimi ſiue mala ſiue bonanec valde gaudere debemꝰ qn̄ laudamur: nec ꝯtriſtari qn̄ vituperamur: nec coronare nos poteſt laus falſa: nec dānare vituperatio falſa. Ꝙͣdiu aūt viuimus hic: de nobiſip̄is noſip̄iiudicare nō poſſumꝰ. Nō dico qͥd cras erimus: ſed quid hodie ſimus: quāto minus debemꝰ moueri iudicijs alienis: qͣꝫde cōſcientia noſtra que nobis perhibet teſtimoniū. Nā gloria noſtra debet eſſe conſciētia noſtra. Itaqꝫ fratres paululūaduertatcharitas veſtra vt dicaꝫ qd̓ volo: ⁊ ſi nō ſicut volo: ſicut dn̄s dederit ⁊ voluerit. Qd̓ maxime neceſſariuꝫ eſt quotidianis tentationibꝰ ⁊ eccleſie catholice qꝛ inter tentationesviuit ⁊ inter tentationes creſcit: ⁊ inter tētationes ꝑdurat: ⁊in tentationes ꝑuenit. Sed cuꝫ peruenerit ſuccedet quies labori: recedit tētatio: manet benedictio. Sꝫ rogo vos fratresne ſine cauſa audiatis: iſta tenete: ruminate: paſcimini inde:nō recedat de ore veſtro quod mō memorie ꝯmēdat̉. Memoria hoīs ſic eſt: quomō venter pecoris: Noſtis qꝛ in lege imxj. munda dicta ſunt aīalia que nō rumināt: q̄ autē rumināt mūda ſunt: ⁊ quecūqꝫ habent vngulā fiſſam: pertinent ad diſcernendū verū ⁊ falſum. Fiſſa vngula pertinet ad diſcernenduꝫquid dextruꝫ qͥd ſiniſtrum. Ruminatio em̄ ꝑtinet ad eos quicogitāt poſtea quod audierint ⁊ tenuerint. Nam mō manducamus: ⁊ in memoriā tanqͣꝫ in ventre mittit̉. Sꝫ qͥd facit pecꝰquādoruminat? Illud qd̓ in preſepe iactatū fuerat ⁊ in vētrerepoſitū: reuocat ad os ⁊ in ipſa dulcedīe ꝯquieſcit. Hoc dixi vt cōmendarē vobis ne ſitis immundi tanqͣꝫ pecora. Accepit illud in vētre: poſtea non ruminat: ⁊ tranſit tota dulcedo:Et nihil vobis ꝓdeſt qd̓ recōditū eſt: qꝛ nō redit ad os dulcedo. Audite illud exp̄ſſe: ⁊ aperte dictū alia ſentētia: qd̓ obſcure ⁊ myſtice de ruminātibꝰ animalibꝰ dictū: alio loco aperteexpoſitū eſt: vt intelligamꝰ quid ſit: Theſaurus deſiderabilis requieſcit in ore ſapientis: ſtultus autē glutit illud.j.¶ De eo qd̓ in Eſaia ſcriptuꝫ eſt: Aſcendet ſicutvirgultū: ⁊ ſicut radix de terra ſitienti: Homeliaxxxvj. In qua de generatione incarnati verbi mirabili multa narrat ac declarat.E dn̄o ⁊ ſaluatore noſtro fratres dilectiſſimi ante¶ A ęmulta tꝑa ꝓphetatū eſt. Aſcēdet ſicut virgultuꝫ ⁊lſicut radix de terra ſitiēti. Quare vtradix? Iō qꝛnō eſt illi ſpecies neqꝫ honor. Paſſus eſt: humiliatus eſt: cōſputus eſt: nō habebatſpeciē: homo apparebat cuꝫdeus eſſet. Sꝫ quomō radix nō eſt pulchra: ſꝫ intꝰ habet vimpulchritudinis ſue. Attendite fratres mei: videte miſericordiā dei. Attendis arborē pulchrā: amenā: folijs virentē: fructibus opulentā: laudas. Delectat aliquid de fructu carpereſub vmbra eiꝰ ſedere ⁊ requieſcere ab eſtu: Laudas totā illāpulchritudinē. Si radix oſtendat̉ tibi nulla pulchritudo inea eſt. Noli ꝯtemere qd̓ abiectū eſt: inde ꝓceſſit quod miraris: vt radix ſit interra ſitienti. Attēdite modo charitatē arboris: creuit eccleſia: crediderūt gētes: victi ſunt terre principes ſub noīe xp̄i: vt eſſent victores in orbe terraꝝ. Poſitūeſt collū eorū ſub iugo chriſti. Perſequebant̉ ante xp̄ianospro idolis: perſequunt̉ idola ꝓpter xp̄m. Oēs confugiūt adauxiliū eccl̓ie: in omni p̄ſſura: in omni tribulatione ſua. Creij. uit illud granū ſinapis: factū eſt maiꝰ ſuꝑ oīa olera. Ueniūtvolatilia celi: ſuꝑbi ſeculi ⁊ reqͥeſcūt ſub ramis eius. Un̄ hectāta pulchritudo? Neſcio de qͣ radice ſurrexit ⁊ iſta pulchritudo in magna gloria eſt. Queramꝰ radicem. Cōſputus eſt:

Somelia. xxxvj.humiliatꝰ eſt: flagellatus eſt: crucifixus eſt: vulneratꝰ eſt: cōtemptus eſt. Ecce hic ſpecies nō eſt: ſed in eccleſia gloriaradicis pollet. Ergo ipſum deſcribit ſponſuꝫ: illum cōtemptuꝫinhonoratū: abiectū. Sed mō videre habetis arborē que ſurrexit de iſtaradice: ⁊ impleuit orbē terrarū: Radix de terraſitiēti: nō eſt ſpecies illi neqꝫ honor: Et vidimꝰ illuꝫ ⁊ nō ha-buit ſpeciē neqꝫ decorē. Nōne hic eſt fabri filiꝰ qui nō habuitdecorē: vt diceret̉. Nōne veꝝ dicimꝰ qꝛ demoniū habes? In ⁊noīe aūt ipſiꝰ demonia fugiebāt: ⁊ illi obijcit̉: qꝛ demoniumhabes. Sed quare hoc? Uidimꝰ eū: ⁊ nō habebat ſpecieꝫ ne ẜqꝫ decorē. Que ſpecies illius intꝰ erat vbi nō videbat̉. In p̓r ⁊cipio erat verbū: ⁊ verbū erat apud deū ⁊ deꝰ erat ꝟbuꝫ. Queeſt ſpecies illiꝰ? Qui cū in forma dei eſſet: nō rapinā arbitra. ⁊tus eſt eſſe ſe equalē deo. Et vbi viſus eſt nō habere ſpeciemneqꝫ decorē? Et nō habuit ſpeciē: ſed vultus eiꝰ abiectus: et Edeformis poſitio eiꝰ ab omnibꝰ hominibus: hō in plaga: inplaga hō: ante plagā deꝰ: poſt plagā deꝰ homo: homo in plaga ⁊ qui ſciat ferre infirmitates. Infirmitates quorū? Ipſorum a quibꝰ patiebat̉. Medicus ferebat infirmitates phreneticoꝝ: ⁊ cū ipſe crucifigeret̉: orabat ⁊ dicebat: Pater igno Lſce illis: qꝛ neſciūt quid faciūt. Attēdite quō amemꝰ: ſponſusquātomagis deformis nobis cōmendat̉: tanto charior: tanto dulcior factꝰ ſpōſe: ꝓpter qd̓ ⁊ auertit ſe. Auertit ſe ne illuꝫintelligerēt illi qui eū crucifigebāt. Facies eius iniuriata ē:nec magni eſtimata eſt. Hic infirmitates noſtras portat: ⁊ ꝓ Enobis in doloribꝰ eſt: ⁊ nos exiſtimauimꝰ illū in doloribꝰ eē ⁊in plaga ⁊ in pena: ipſe aūt vulneratus eſt ꝓpter pctā noſtra:⁊ infirmatus eſt ꝓpter iniquitates nr̄as. Eruditio pacis noſtre in eū: liuore eiꝰ ſanati ſumꝰ. Oēs vt oues errauimꝰ: ⁊ dominꝰ tradidit illū propeccatis noſtris. Euangeliū eſt an̄ ꝓphetia? Quid dicunt cōtra iſta iudei? Nōne mirū eſt audireeos iſta: habere illos iſta: legere illos iſta? Non iuueniri dequo dici potuerūt: niſi de illo vno qui in euāgelio predicat̉ ꝑorbem terrarū: ⁊ adhuc nō eē xp̄ianos: ſed ſic eſſe illos cecosaduerſus euidētiſſima eloquia ꝓphetarū. Noli mirari cecitatē iudeoꝝ de xp̄o. Ecce trāſit qd̓ dicit̉ deſpōſo: incipit dici ⁊ de ſponſa. Et quomō in ſpōſo mirabaris cecitatē iudeoꝝſic in ſponſamiraberꝭ cecitatē hereticoꝝ. Iam mō miremurcecitatē iudeoꝝ. Dn̄s tradidit illū ꝓ pctīs noſtris: ⁊ ipſe qm̄traditus eſt nō aperuit os. Ut ouis ad immolandū ductꝰ eſtvt agnꝰ ante eū qui ſe tonderet fuit ſine voce: ſic non aperuitos ſuū. In humilitate iudiciū eiꝰ ſublatū eſt: ⁊ ne ꝯtēnas: Generationē eiꝰ quis enarrabit? Quāgn̄ationē? Ante luciferuꝫ Pgenui te. Ecce vna gn̄atio. Ante luciferū: ante omnia que facta ſūt: ante oēs angelos: ante oēm creaturā. Quare? Ꝙꝛ oīa Ioꝑ ip̄m facta ſūt. Sꝫ forte ſcd̓a eiꝰ gn̄atio narrat̉. Quis illamnarrat? Fide ꝯcipit̉: maſculꝰ nō accedit: vterus virginis tumet: ꝓcedit tanqͣꝫ ſpōſus de thalamo ſuo. Mirabilis iſta generatio: mirabilis iſta humana: qꝛ ſine patre: mirabilis illaqꝛ ſine matre. Ut ouis ad īmolandū ductꝰ eſt: ⁊ vt agnꝰ anteeū qui ſe tōderet: ſic nō aperuit os ſuū. In hūilitate iudiciuꝫeiꝰ ſublatū eſt: Gn̄ationē eiꝰ quis enarrabit? Qm̄ tolletur deterra vita eiꝰ. Reſurrectionē eiꝰ predicat. Uidetis qꝛ verusdn̄s qͣſi potēs nō poſſit: niſi vere charitas hec dicebat: Que Tuſcripta ſunt in lege et in ꝓphetis ⁊ pſalmis de me: qꝛ oportebat xp̄m pati ⁊ reſurgere. Audiſtis ⁊ reſurgere. Mō audiſtisqm̄ tollet̉ de terra vita eius: ⁊ p̄dicari in noīe eiꝰ penitentiaꝫ⁊ remiſſionē peccatoꝝ ꝑ oēs gētes: incipiens ab hierl̓m. Audietis ⁊ illud ab iſto ꝓpheta: nō qꝛ debemꝰ ꝓphetā p̄poneredeo: p̄co p̄ceſſit: iudex ſecutꝰ eſt. Nō ſua ſꝫ iudicꝭ verba preco dicebat: ⁊ iudex ꝯſequēs verba ſua in p̄cone firmauit: qm̄tollet̉ de terra vita eiꝰ. Ab iniquitatibꝰ populi mei ductꝰ ē ad Eſmortē. Audiebatis mō dicentē illis. Quid vobis feci? Si in Ioueniſtis in me pctm̄: arguite me. Et illi: Crucifige crucifigeꝫvt putabāt hoīeꝫ tn̄ nocentē. Ergo ab iniqͥtatibꝰ ppl̓i mei ductus eſt ad mortē. Dabo ergo malos ꝓ ſepultura eiꝰ. Quid ēhoc: dabo malos ꝓ ſepultura eiꝰ: ⁊ diuites ꝓ morte eiꝰ? Malos ꝓpter ſepulturā eiꝰ ⁊ diuites ꝓpter mortē eiꝰ. Diues illeab arimathia ioſeph: cū dn̄s pēderet in cruce intrauit ad pylatū ⁊ petijt corpꝰ eiꝰ: obſecutꝰ eſt vt ſepeliret: dati ſunt diuites ꝓ morte eiꝰ. Sepeliuit pauperē in quo diuitias requirebat. Ergo diuites ꝓpter mortē eius. Quod poſtea dixit primofactū eſt: qd̓ pͥmo dixit poſtea factū eſt: malos proſepultura eius. Ubi oſtendimus: Intrauerunt iudei ad pylatum

ij. Cor. j.

j. Cor. iiij

Leuit. ri

Eſa. liij.

Mat. xiii.

B

Ioh̓. viij.Eſa. liij.Ioh̓. j.Phil̓. ij.

Eſa. liij.Ioh̓. j.

Ioh̓.j.

Eſa. liij.

Eſa. liij.

Lu. xxiiij

ppā cix.

Eſa. liij.

Ioh̓. viij.

Phil̓. ij.

Eſa. liij.Ioh̓. viij

Luc̄. xxiij

D

B