Homelia. iij. et. iiij.Sancti auguſtini

cum ardebis. Quid em̄ tibi faciā inquit? Cōſtituā te ante faciem tuā. Qd̓ em̄ vis latere teip̄m: in dorſo tuo tibi eſt. Nō tevides: facio vt videas te. Qd̓ tu poſt dorſuꝫ tuū poſuiſti: egoante faciē tuā ponā. Uidebis feditatē tuā: nō vt corrigas: ſꝫvt erubeſcas. Modo em̄ fratres chariſſimi: omnes amatores luxurie: ⁊ qui cū delectatione faciūt iniquitateꝫ: peccataſua poſt dorſum ꝓijciūt. Si vero aliquid boni caſu aliquo vl̓per quālibet occaſionē fecerint: ante ſe ponūt ⁊ inde aſſiduegloriant̉ ⁊ dicūt: Ego illū liberaui: ego illi benefeci: ego illitantū dedi. Et dū bona q̄ per illos deꝰ fecit ſibi aſſignāt: pervanitatē ꝑdunt qd̓ ꝑ elemoſynā acqͥrere vident̉. Ac ſi ante tribunal xp̄i ꝑditis bonis q̄ ante ſe habebāt: pctā que poſt dorſum ꝓiecerāt ante faciē eorū reuocant̉: ⁊ ſine vllo terminoſuſtinebūt ſuppliciū: qui ſibi dū viuerēt noluerūt ꝓuidere remediū. Et hec quidē faciūt illi qui plus diligunt p̄ſentia qͣꝫfutura. Qui vero de anime ſue ſalute attētiꝰ cogitāt: ecōtrario faciūt. Bona quecunqꝫ fecerint poſt dorſuꝫ ꝓijciunt: mala aūt quecūqꝫ ſurrepſerint ante oculos ponūt: ⁊ duꝫ de ip̄isin preſenti ſeculo erubeſcunt: ⁊ vulnera curare ⁊ mortua reſuſcitare ⁊ ſordida abluere tota fidei deuotione cōtendūt: cū indie iudicij ante tribunal xp̄i venerint: mala q̄ ante faciē ſuaꝫpoſuerant ⁊ bonis oꝑibus redēpta ſunt: auferent̉ bona q̄ propter vanitatē poſt dorſuꝫ ꝓiecerāt: ante oculos collocabunt̉:v. ⁊ merebunt̉ audire: Uenite benedicti patris mei ꝑcipiteregnū. Et licet hec ita ſint: nō tn̄de illis deſperandū eſt qui adhuc mala ſua nō ſolū corrigere nolūt: ſꝫ etiā defenſare nō erubeſcunt: ſicut nec illa ciuitas deſperata fuit: de qua dictū eſtij. Adhuc triduo ⁊ niniue ſubuertet̉: In ipſo tn̄ triduo idoneaect fuit ꝯuerti: orare: plāgere: ⁊ de pena imminēti miſericordiāa. ꝓmereri. Audiāt ergo qui tales ſunt dū licet audire tacentēxxj id eſt in preſenti nō vindicāteꝫ. Ueniet em̄ dn̄s deꝰ noſter etnō ſilebit. Et tunc arguet: qn̄ correctiōis locꝰ nullꝰ erit. Stalx. tuā te inquit ante faciē tuā. Modo ergo ſicut iam ſupradictūeſt: quiſquis talis es: fac̄ qd̓ tibi minat̉ dn̄s facere: tolle te dedorſo tuo vbi te videre nō vis diſſimulans a factis tuis: ⁊ cōſtitue te ante te. Aſcende tribunal mentis tue: eſto tibi iudex:torqueat tetimor: erūpat ꝯfeſſio: dic deo tuo: Qm̄ iniquitatēmea ego agnoſco: ⁊ delictū meum ante me eſt ſemꝑ. Qd̓ eratpoſt te: fiat ante te. Et cuꝫ factum fuerit ante te: puniat̉ a te:ne tu ipſe poſtea a deo iudice fias ante te: ⁊ nō ſit quo fugiasx.ate. Intelligite aūt hec qui obliuiſcimini deū. Non cogita-bas de vita tua mala: Intellige qui oblitꝰ es dn̄m. Nequando rapiat ſicut leo ⁊ nō ſit qui eruat. Quid ē ſicut leo? Sicutpotēs: ſicut fortꝭ: ſicut ille cui reſiſtere nemo poteſt. Illi em̄quos ſupra diximꝰ (id eſt amatores mūdi) in ore ſuo deū laudare vident̉: ſꝫ longe aliud operibꝰ exercere ꝓbant̉. Secunix. duꝫ illud qd̓ ait ꝓpheta: Populꝰ hic labijs me honorat: corx. aūt eorū longe eſt a me. Sꝫ clamat illis ſpūſſanctus: Peccatori aūt dixit deus: Ut qͥd tu enarras iuſticias meas: ⁊ aſſumis teſtamentū meū per os tuū? Tanqͣꝫ ſi diceret ei: nihil tibi prodeſt ꝙ laudas deuꝫ. Illis em̄ qui bene viuūt ꝓdeſt qd̓laudāt: tu aūt ſi laudas ⁊ peccata nō deſeris: nihil tibi ꝓdeſt.v. Ut quid me laudas; Audi ſcripturā dicentē: Nō eſt ſpecioſalaus in ore pctōris. Si em̄ male viuis ⁊ bona dicis: nōduꝫlaudaſ. Sꝫ rurſus ſi cū ceperis bn̄ viuere: meritꝭ tuis tribuisiij. nondū laudas. Nolo te eſſe latronē inſultantē cruci dn̄i: ſediij. nec te illū volo eſſe in tēplo iactantē merita ſua: ⁊ occultantēvulnera ſua. Si fueris iniquus ⁊ ꝑſeuerās in illa iniquitate:nō dico tibi: nō ꝓderit laus: ſꝫ nō me laudas: iſtā laudem nōdeputo. Rurſus ſi fueris quaſi iuſtꝰ: id eſt humilis ⁊ piꝰ ⁊ deiuſticia inflatꝰ inceſſeris ⁊ alios in tua cōparatiōe ꝯtempſeris: aut ſuꝑextuleris te: tanqͣꝫ gloriās de meritis tuis: nō melaudas. Nec ille me laudat qͥ male viuit: nec ille me laudat qͥquaſi de ſuo bn̄ viuit. Sꝫ nunqͥd ille phariſeꝰ qͣſi de ſuo taliserat cū diceret: Gratias tibi ago qꝛ nō ſum ſicut ceteri hoīesGratias deo agebat ex eo qd̓ bonū in ſe habebat. Quāuis etgo boni aliqͥd in te ſit: nō ex te eſſe qd̓ bonū eſt: ſed a deo te accepiſſe ꝓfitere. Tn̄ in eo ipſo ſi te extuleris ſupra aliū nō habentē: elatꝰ teneberis: nondū laudator meꝰ eris. Primū ergo corrige te aviapeſſima: īcipe bene viuere: intellige qꝛ nōvj. corrigeris niſi dono dei. A dn̄o em̄ greſſus homīs dirigent̉Hoc cū intellexeris: faue ⁊ alijs vt ſint qd̓ ⁊ tu es: qꝛ hoc eras⁊ tu qd̓ ⁊ illi ſunt. Faue quātū potes ⁊ noli deſperare. Nō em̄vſqꝫ ad te diues ē deꝰ. Qd̓ em̄ tibi dedit: crede ꝙ etiā ⁊ alijs ⁊

Homelia. iij. et. iiij.velit ⁊ poſſit dare. Nō ergo laudat qui cū iam ceperit bn̄ viuere: de ſuo putat eſſe qd̓ bene viuit: nō acceptū a deo. Nec ille laudat: qui cūſciat ſe ꝙ bene viuit accepiſſe a deo: tm̄ vſqꝫad ſe vult eſſe diuitē deū: ⁊ nō vult vt alijs ſit miſericors deꝰ.Ille itaqꝫ qui dicebat. Gratias tibi ago deꝰ qꝛ non ſum ſicut Liceteri hoīes iniuſti: raptores: adulteri: ſicut ⁊ publicanꝰ iſteNonne ⁊ ibi potuerat dicere: Dn̄e dona ⁊ publicano huic qd̓mihi donaſti: ſupple ⁊ mihi q̄ nondū dediſti? Sed etiā quaſiſaturatꝰ eructabat. Pauꝑ vero ille: id eſt publicanꝰ qͥd dicebat? Dn̄e propitiꝰ eſto mihi peccatori. Ideo deſcēdit iuſtifcatus publicanꝰ magis qͣꝫ ille phariſeꝰ. Ergo audite qui bn̄viuitis: audite qͥ male viuitis. Sacrificiuꝫ laudis glorifica? Pbit me. Nemo mihi offert hoc ſacrificiū ⁊ malus eſt: Nō dico: nō mihi hoc offert malus: ſed nemo mihi hoc offert malꝰQui em̄ laudat bonꝰ eſt: qꝛ ſi laudat etiam bene viuit. Qui ſilaudat nō ſola lingua laudat: ſed ⁊ vita cū lingua ꝯſentit. Etjideo rogo vos fratres chariſſimi: quantū poſſumꝰ cū dei adiutorio ſtudeamꝰ: vt quomō deū laudamꝰ vocibꝰ: ſic etiā bonis moribꝰ collaudemꝰ. Meliꝰ eſt em̄ tacere ⁊ benefacere: qͣꝫdeū laudare ⁊ pctā cōmittere. Qui em̄ laudat deū vita ſimulet lingua: vocibꝰ pariter ⁊ bonis oꝑbꝰ: dupliciter in ſe ꝓuocat gratiā dei. Si vero nō preualet deū laudare vocibꝰ: laudet bonis oꝑbꝰ: aſſiduis orationibꝰ: cogitationibꝰ ſanctis.Si em̄ hec diligēter attēdimꝰ: ⁊ in hoc ſeculo cū ſecura ꝯſciētia laudare deū poſſumꝰ: ⁊ in futuro ad eternum gaudiū feliciter veniemus.¶ De eo qd̓ apoſtolꝰ dicit: Ut poſſitis cōprehendere cū omnibꝰ ſanctis q̄ ſit latitudo: longitudo:altitudo ⁊ ꝓfundū: que quidē quattuorad ſuumintellectum declarat.Homelia. iij.Ui em̄ cognouit inqͥt latitudinē ⁊ longitudinē: alA ltitudinē ⁊ ꝓfundū: ⁊ ſuꝑeminentēſciētie charitaU Itē xp̄i: vidit ⁊ xp̄m: vidit ⁊ patreꝫ. Ego hec verba. apoſtoli pauli ſic intelligere ſoleo. Inlatitudinebona oꝑa charitatꝭ. In longitudine ꝑſeuerātiaꝫ vſqꝫ in finē:In altitudine ſpem celeſtiū premioꝝ: In ꝓfundo inſcrutabilia iudicia dei: vn̄ iſta gratiā in hoīes venit. Et hunc intellectū poſſumꝰ coaptare etiā ſacramēto crucis: vt in latitudine intelligat̉ tranſuerſum lignū quo extendunt̉ manꝰ ꝓpteropeꝝ ſignificationē. in lōgitudīe ab ip̄o vſqꝫ ī terrā vbi totūcorpꝰ crucifixū ſtare videt̉: qd̓ ſignificat ꝑſiſtere: hoc eſt lōganimiter ꝑmanere. In altitudīe ab ipſo trāſuerſo lignoſurſum verſus quo caput eminet: ꝓpter expectationē ſuꝑnoruꝫne illa oꝑa bona atqꝫ in eis ꝑſeuerantiā ꝓpter bn̄ficia dei terrena ac temꝑalia faciēda credant̉: ſꝫ potiꝰ ꝓpter illud qd̓ deſuꝑ ſempiternū ſperat fides q̄ per dilectione oꝑat̉. In ꝓfun? Sado aūt pars illa ligni q̄ interre abdito defixalatet: ſꝫ inde cōſurgit illud oē qd̓ eminet̉. ſicut ex occulta dei volūtate vocatur homo ad participationē tante gratie: aliꝰ ſic: aliꝰ aūt ſicSuꝑeminentē vero ſciētie charitatē xp̄i: eaꝫ ꝓfecto vbi pax EtPilla eſt que precellit omnē intellectum.¶ De eo qd̓ ꝓpheta dicit in pſalmo: Bonitatemᵇᵍ.⁊ diſciplinā ⁊ ſcientiā doce me: que tria ad longūdeducit:Hō melia. iiij.ANter cetera quibꝰ beatꝰ dauid infirmitatibꝰ no-¶ Viſtraꝝ medet̉ animarū: ſub quadā trinitatis regula orandi nos formā tenere tanqͣꝫ ꝑitiſſimꝰ magiN Fſter erudit dicēs: Bonitatē et diſciplinam ⁊ ſcientia doce me. Sollicitiꝰ itaqꝫ fratres intēdite quas ſibi potiſſimū virtutes tribui rex ꝓpheticꝰ dep̄cat̉: Bonitatē ⁊ diſciplinā inqͥt ⁊ ſcientiā me doce dn̄e. Uere nouit recte viuere qͥ ⁊recte nouit orare. Nō em̄ petit mūdanarū diuitiarū theſauros: nō regna finitiua: nō tempora ꝓlixiora viuēdi: ſed bonitatē ſe doceri ſiml̓ ⁊ diſciplina poſcit. Bonitas em̄ facit amabilē diſciplinā: ⁊ diſciplina efficit inculpabilē bonitatē. Necquēqͣꝫ latere puto: qꝛ bonitas ſine diſciplina delictoꝝ matereſt: ⁊ diſciplina ſine bonitate triſtꝭ quedā amaritudo viuēdi.Sciētiā p̄ſtari ſibi parit̓ īplorat vt nouerit ſciēter ſapiēterqꝫdiſtinguere qͥ ſint termini bonitatis: ⁊ quā debeat habere diſciplina mēſuram: ne forte aut nimie remiſſionis vitio bonitas incōſulta fedet̉: aut diſciplina durior ipſa ſui auſteritatecrudeleſcat. Uis frater bonꝰ eſſe peccāti? Benigne quidem

psͣ. xxxvj.

Ecc̄i. xv.

Ione. iij.xviij. de ciui. dei. ca.xliiij. ⁊. xxjca. xviij.Psͣ. xlix.

Mat. xx..

Lu. xxiij.Lu. xviij.

Lu. xxiij.Lu. xviij.

Eſa. xxix.Psͣ. xlix.

Psͣ .xli.

Psͣ. l.

S. xiix.C

B

Fphe. iij.

Ephe. iij.Phil̓. iij.psͣ. cxviij.

S

Gal̓. j.

Lu. xviij.

Psͣ. xx. x.

A

A

D