Sancti Auguſtini

ſuſpicantur: ⁊ hi maxime qui mēdacijs ſuis defendēdis quenegare nō poſſunt: alicuius magni exēpli patrociniū requirunt. Deinde etiā illud cogitādū: nullum eſſe hominē qui nōpoſſit habere aliquid boni qd̓ tu nondū habes: etiā ſi lateat:in quo ſine dubio poſſit te eſſe ſuperior: que cogitatio ad cōtundendā et edomandā ſuperbiam valet. Ne arbitreris qm̄tua quedā bona eminent ⁊ apparēt: ideo alterū nulla habereque lateāt: ⁊ fortaſſe maioris pōderis bona quibꝰ te ſuperatneſcientē. Non eniꝫ falli nos: aut adulatione potiꝰ vti apl̓usiubet cū dicit. Nihil per cōtentionē neqꝫ per inanē gloriā: ſꝫin humilitate mētis alter alterū exiſtimātes ſuperioreꝫ ſibi.Non hoc ita debemꝰ exiſtimare vt nō exiſtimamus: ſed nosexiſtere fingamꝰ: ſed vere exiſtimemꝰ poſſe eſſe aliqͥd occultum in alio quo nobis ſuꝑior ſit: etiā ſi bonū noſtruꝫ quo illovidemur ſuꝑiores eſſe no ſit occultuꝫ. Iſte cogitationes deprimētes ſuperbiā: ⁊ acuētes charitate: faciūt onera fraterna inuicē: nō ſolū equo aīo ſed etiā libētiſſime ſuſtineri. Nullo modo autē de quoqͣꝫ hoīe incognito ferenda ſentētia eſt: ⁊nemo niſi ꝑ amicitiā cognoſcit̉: et ideo amicorū mala firmiꝰſuſtinemꝰ: qꝛ bona eorū nos delectant ⁊ tenēt. Nullius itaqꝫrepudiāda eſt amicitia ſeſe ingerētis ad amicitiaꝫ copulandaꝫ: nō vt ſtatim recipiat̉: ſed vt recipiendꝰ optetur: atqꝫ itatractetur vt recipi poſſit. Illum enī receptū in amicitiā poſſumus dicere: cui oīa cōſilia noſtra refundere audeamꝰ. Etſicut quiſqͣꝫ qui ſe nō audet ingerere ad amicitiā faciendamcū aliquo noſtro tēporali honore aut dignitate reuocat̉: deſcendēdum eſt ad eū: et offerendū illi quadā comitate ⁊ ſubmiſſione aīe: quod petere ꝑ ſemetip̄m nō audet. Sane qͣꝫuisraro: tamē aliquotiēs accidit: vt eius quē volumꝰ in amicitiam recipere: priꝰ nobis innoteſcāt mala qͣꝫ bona quibꝰ offenſi et quodāmodo reꝑcuſſi relinquimus eū: et ad bonoruꝫeius que forte occultiora ſunt īdagationē non ꝑuenimꝰ. Admonet itaqꝫ dn̄s noſter ieſus xp̄s qui nos vult effici imitatores ſuos: vt eiꝰ infirma toleremꝰ: vt ad quedā ſana in quorūdelectatione acquieſcamus ꝑ charitatis tolerātiā perducamur. Ait enī. Non eſt opus ſanis medicus: ſed egrotātibus.EIdeoqꝫ ſi ꝓpter chriſti charitatē etiam eū qui ex omni parte fortaſſis egrotat: repellere ab aīo non debemus: qm̄ ſanaripoteſt ꝑ verbū dei: quāto minus eū qui ꝓpter nos videri poteſt totus egrotꝰ: quia quedā eius ſautiā in pͥmo īgreſſu amicitie nō potuimꝰ ſuſtinere: et qd̓ eſt grauiꝰ cū offenſione auimi de toto hoīe auſi ſumus temerariā preiudicij ferre ſnīaꝫ:nō timētes qd̓ dictū eſt. Nolite iudicare ne iudicemini: et in1j.qua mēſura menſi fueritis in ea remētiet̉ vobis. Sepe aūt illa que bona ſunt prius apparēt: in quibꝰ etiā temerariū beniuolentie iudiciuꝫ cauendū eſt: ne cū totum bonū putaueris:ea que poſtea mala apparuerint: ſecurū et imparatū te inueniant: ⁊ grauiꝰ offendāt: et eū quē temere dilexeras: acerbioderis: qd̓ nefas eſt: qꝛ etiā ſi nulla eiꝰ bona p̄cederent: ⁊ hecque poſtea apparuerūt malaprius eminerēt: tolerāda tamēerant: donec oīa cum illo ageres quibꝰ talia ſanari ſolēt: qͣꝫtomagis cū ea bona preceſſerūt que tanqͣꝫ pignora nos debentad poſteriora tolerāda cōſtringere. Ipſa eſt ergo lex xp̄i: vtinuicē onera noſtra portemus. Chriſtū autē diligēdo facileſuſtinemus infirmitatē alterius: etiā quē nondū propter ſuabona diligimꝰ. Cogitamus enī qꝛ ille quē diligimus dn̄s ꝓpter eū mortuus eſt. Ipſius enī dn̄i charitatē nobis apl̓s inviij. geſſit: cū diceret. Et peribit infirmꝰ in tua ſcientia frater ꝓpter quē chriſtus mortuꝰ eſt: vt ſi illuꝫ infirmū propter vitiūquo infirmus eſt minus diligimus: illū in eo cōſideremus qͥmortuus eſt ꝓpter ipſum. Chriſtū autē nō diligere: nō infirmitas ſed mors eſt. Qua ꝓpter ingenti cura ⁊ implorata deimiſericordia cogitandū eſt: ne xp̄m negligamus propter infirmum: cum infirmū debeamus diligere propter chriſtum.¶ De eiſdeꝫ verbis Apl̓i: quibꝰ in ſermone prejcedēti. In quo auguſtinꝰ ꝑ pulchre declarat de qͦbus oneribꝰ apl̓s ſit locutus ⁊ cetera. Ser. xxij.¶Mnes nos per apoſtoluꝫ admonuit veritas vt inAuicem onera noſtra portemꝰ: et in eo ipſo quo nosIadmonet vt inuicē onera noſtra portemꝰ: quo fruActu id faciamꝰ oſtēdit: adiungens dicit. Et ſic adimplebitis legē chriſti. Que non implebit̉: niſi inuicē oneranoſtra portemꝰ. Que ſint onera iſta: et quē admodū portāda

ſint: qm̄ quidem oēs pro noſtris viribꝰ conari debemus implere legē chriſti: adiuuante dn̄o conabor oſtēdere. Quideꝫme demonſtraturū eſſe ꝓpoſui: memētote vt exigatis: vt cūreddidero nō petabis. Hoc me demonſtraturū eſſe ꝓpoſui:adiuuāte dn̄o intētionē meā ⁊ ꝓ me oratione veſtra: que ſintonera que inuicē nos iubet vt portemꝰ apl̓s: et quēadmodūportāda ſint. Hoc ſi fecerimꝰ: illud vbi fructū poſuit ſua ſpōte cōſequit̉ vt impleamus legeꝫ chriſti. Dicit aliqͥs. Obſcureenī apl̓us locutꝰ eſt: vttu coneris exponere: q̄ ſint iſta onera:vel quēadmodū inuicē ſuſtinēda. Eſt illic queſtio q̄ nos cogit onera diſtinguere: ⁊ in ipſo quippe capitulo lectionis habens ibi poſitū. Unuſqͥſqꝫ autē propriū onus portabit. Iamergo occurrit ſenſibꝰ veſtris. Si vnuſquiſqꝫ ꝓpriū portabit:quō dicit īuicē onera vr̄a portate: niſi qꝛ onera diſtinguēdaſunt: ne ſibi cōtraria loqui putet̉ apl̓s. Non enī longe: nō enīin alia epiſtola: nō eniꝫ in hac ipſa lōge ſuperiꝰ aūt inferius:ſed in eo ipſo loco: ita vt ſibi ſint eadeꝫ verba cōtigua vtrūqꝫpoſuit. Et qꝛ vnuſqͥſqꝫ ꝓpriū onus portabit: et qd̓ admonuitet hortatꝰ eſt: vt inuicē onera noſtra portemꝰ. Alia ergo ſuntonera in quibꝰ vnuſquiſqꝫ ꝓpriū portat: nec portat cū alio alter: nec proijcit in alterū: ⁊ alia ſunt onera in quibus recte dicis fratri: porto tecuꝫ: aut porto pro te. Si ergo diſtinctioneopus eſt: non eſt facilis intellectꝰ. Contra eos gͦ qui putabātpoſſe hominē cōtaminari pctīs alienis: reſpōdit apl̓s. Unuſ Gal̓quiſqꝫ onus ꝓpriū portabit. Itē cōtra eos quibꝰ per hoc poſſit negligētia ſubintrare: vt quaſi ſecuri facti qd̓ non cōtaminarent̉ peccatis alienis neminē curarēt corrigere: īuicēoneranoſtra portare breuiter dictū: breuiterqꝫ diſtinctū eſt: ⁊ qͣꝫtum exiſtimo manifeſtationē veritatis nō impediūt. Nam ⁊breuiter audiſtis: ⁊ cito ītellexiſtis. Corda veſtra nō vidi: ſꝫteſtes cordis voces audiui. Iam gͦ tanqͣꝫ de ītellectis ſecuri:aliquāto latius diſſeramꝰ: nō vt intelligendū inſinuet̉: ſed vtqd̓ intellectū eſt cōmendet̉. Onera q̄ vnuſqͥſqꝫ ſua portat peccata ſūt. Has deteſtabiliū onerū ſarcinas portātibus hoībꝰ⁊ ſub eis fruſtra ſudātibus: dn̄s dicit. Uenite ad me oēs qui Malaboratꝭ ⁊ onerati eſtis: et ego reficiā vos. Quomodo reficitpeccatis oneratos: niſi indulgētia peccatorū? Concionatormundi: de quadā ſpecula excelſe auctoritatis exclamat. Audi genus humanū: audite filij adā: audi genus laborioſuꝫ etinfructuoſum. Uideo laborē veſtrū: videte donū meū. Sciolaboratis et onerati eſtis: et qd̓ eſt miſeriꝰ pernicioſas ſarcinas veſtris humeris alligatis: adhuc qd̓ peius eſt onera addi vobis petitis: nō deponi. Quis noſtrū breui tempore pōtmultiplicitatē et varietatē harū diſſerere ſarcinarū? Tamēinde pauca cōmemoremus: ⁊ de his cetera cōiectemus. Uidete hoīem oneratū ſarcina auaricie: videte illū ſub hac ſarcina ſudantē: anhelantē: ſitientē et laborandoſarcinā addētem. Quid expectas o auare: amplectēs onus tuū et ſarcināſub hūeros tuos? Quid expectas? Quid laboras? Quid inhias? Quid concupiſcis? Nēpe ſatiare auariciā. O vota inania ⁊ facta nequiſſima. Expectas ergo ſanare auariciā. Illa te pōt premere: tu illā nō potes ſatiare. An forte nō eſt grauis? Uſqꝫ adeo ſub hac ſarcina ſenſum etiā perdidiſti? Noneſt grauis auaricia? Quare gͦ te de ſomno excitat: q̄ te aliqn̄etiaꝫ dormire nō ſinit? Et fortaſſe habes cū illa alterū onuspigricie: et iſta duonequiſſima onera ſecūqꝫ pugnantia premunt te: ⁊ dilaniāt te. Non enī paria īperant: non enī ſimiliaiubent. Pigricia dicit: dormi: auaricia dicit: ſurge. Pigricia dicit: noli pati frigidos dies: auaricia dicit: tolera in mari etiaꝫ tēpeſtates. Illa dicit: quieſce: illa nō ſinit quieſcere:iubet non ſolū procede: ſed ⁊ nauiga trās mare: quere terrasquas ignoras: merces in india deportāde ſunt: non noſti linguā indorū: ſed intelligibilis videt̉ ſermo auaricie. Ueniesignotus ad ignotū: das: accipis: emis: portas: ꝑiclitatus veniſti: cūpericulo redis: exclamas in mari exagitatꝰ tempeſtate: deus libera me. Non audis reſpōdentē. Quare? Miſite: Auaricia tibi iuſſit vt acqͥreres qd̓ non habebas: ego tibiiuſſi vt ſine labore an̄ oſtiuꝫ tuū pauperi dares qd̓ habebas.Illa te ad īdos miſit ad reportādū auruꝫ: ego tibi ante oſtitchriſtū poſui: a quo emeres regnū celorum. Laboras in iuſſione auaricie: in iuſſione mea nō laboras. Ambo iuſſimus:non audiſti me: cui obaudiſti liberet te. Ꝙͣ multi has ſarcinas portāt: quāti mihi modo ꝯtra ipſas ſarcinas loquēti ſubipſis poſiti exclamāt. Cū ſarcinis ītrarūt: cū ſarcinis exeūt:

Phil̓. ij.

Mat. vii.

Gal̓. vº

j. Cor. viii.

Mat. ix

Ę

A

Mat. xj.

Gal̓. vj.

B