IIn euāgelio ſcd̓m Iohanne. Ser. lviij. et. lix. Fo. ixvi.

ſerūt: quā ſalomō ad iudicādū regendūqꝫ ppl̓m acceperatSꝫ qꝛ vos aīo ꝑtinaci hoc a nobis ex xp̄i ꝑſona exigitis: nōreluctamur neqꝫ renitimur: ſꝫ ipſius veritatis auxilio roborati: quocunqꝫ duxeritis ſeqͥmur. Primo quia iā vt ſuperiusdiximus: licet vnam ꝑſonā in xp̄o credamus: duas tn̄ ſubſtātias: id eſt naturas eſſe fatemur: diuinitatis ſcꝫ et humanitatis: aſſumptionis ⁊ aſſumpte: creatricis ⁊ create. Que tn̄ ſubſtātie non ſunt cōfuſe: ſed vnite: atqꝫ in vna eademqꝫ perſonainſeparabiles: et in ſua ſemper ꝓprietate manētes. Quapropter vnicuiqꝫ ſubſtātie ꝓpria vtiqꝫ aptanda ſunt: id eſt infirmitates humanitati q̄ creata ē: ſigna vero vel mirabilia diuinitati q̄ creauit. Intātū enim due nature ſibimet vnite ſūtatqꝫ cōiuncte vt idem atqꝫ idē xp̄s deus et hō: aliqn̄ res autiij. agat aut loquatur hūanas: aliqn̄ diuinas. Sicut illud ē qd̓iij. dormit in naui: ⁊ imperat ventis ⁊ mari: aut ꝙ eſurierit: et ꝙiiij quinqꝫ milia hoīm de quinqꝫ panibus et duobus piſcibꝰ ſaturauit. Poſtremo ꝙ morit̉: ⁊ ꝙ lazarū quatriduanū auctoritate diuina iubeat a mortuis reuocari. Ex quo mirari nonrb̓. debes ſi xp̄s de hūanitate ſua dixerit. Dominꝰ creauit meinitio viarū ſuaꝝ in opera ſua: qꝛ ſubſequēs dictū qͥd diuinitati cōueniebat: priori p̄miſſo oſtēdit dicēs. Ante ſecula fundauit me initio prius qͣꝫ terrā faceret: et prius qͣꝫ abyſſos faceret: prius qͣꝫ ꝓdirēt fontes aquarū: prius qͣꝫ mōtes ſtabilirent̉: ante aūt oēs colles genuit me. Hoc ē dicere. Licet creauerit me deus vt initia viaꝝ atqꝫ operū eius ꝑ euangeliuꝫdemonſtrarē: ſed anteſcl̓m: id eſt ante initiū: anteqͣꝫ celū velterrā vel tꝑa fierent genuit me: hoc ē vt ſine tꝑe et ſine initioſeparatim genitū demōſtraret. Nā vt totū breuiter cōp̄hendam: xp̄s filius dei deus et hō: ẜm diuinitatē ante tꝑa: ſineinitio inenarrabiliter a pr̄e genitus ē: ſicut eſaias dicit. Ge-nerationē eius qͥs enarrabit? Nouiſſimo aūt tp̄e ẜm hūani-tatē creatus ē. Adueniēs enī diuinitas ī vterū virginis marie: auctoritate illa qͣ in paradiſo adā de limo formauit: carnē ſibi ex ſubſtantia ipſiꝰ marie fabricauit: quā ꝓ ſalutē nr̄aſuſcipiēs ⁊ ſibi coadunās natus ē deꝰ et hō. Qua gn̄ationeꝫmattheꝰ enarrat dicēs. Chriſti aūt gn̄atio ſic erat. ⁊cͣ. Itemſolēt aduerſum nos hmōi venenatū ꝯponere ſyllogiſmū dicētes. Si coeternū patri creditis filiū: dicite q̄s dū eſſet genitus ē: an̄ nōdū eſſet? Si dū eſſet: duo gͦ ingeniti an̄ fuerūt:et poſtmodū vnꝰ aliūgn̄auit: aut ſi vt ratio vera ꝑmittit: dūnō eſſet genitꝰ eſt: erit vtiqꝫ patri poſterior. Ad quā rē nobisnō aliud agēdū ē: niſi vt tā grādi hereticoꝝ malicie: exēplisapoſtolicis reſiſtamꝰ: qͥbꝰ facile ſapiētia ſecularis eliditurDū ergo nob̓ memorata ſuꝑiꝰ obiecerint: dicimꝰ. Nos ſicutſolū patrē ſemꝑ ⁊ ſine initio ingenitū nouimꝰ: ita filiū ſemt⁊ ſine initio ex patre genitū ꝯfitemur. Nec alia aliqua cauſaeſt q̄ diuiſionē faciat ꝑſonaꝝ: niſi ꝙ h̓ ingenitus ē ⁊ ille genitus: id ē h̓ pater ē ⁊ ille filiꝰ: qꝛ pater ſemꝑ pr̄ ē nūqͣꝫ filiꝰ: qꝛ vtdiximꝰ nō eſt genitus ſꝫ ip̄e genuit. Et filiꝰ ſemꝑ filiꝰ ē nūqͣpater: qꝛ nō genuit ſꝫ genitꝰ ē. Qua de re nō aliꝰqꝫ apoſtolusip̄e in medio ꝓuocādꝰ ē. Qui p̄uidēs eunomij ⁊ arriani maliciā: exēplis rerū viſibiliū: inuiſibilē ⁊ inenarrabilē ⁊ incōprehenſibilē rē inquātū potuit vel res ip̄a ꝑmiſit explanareconatꝰ ē. Quid enī ſcribēs ad hebreos de filio dicit? Quid ēinqͥt ſplēdor glorie et figura ſubſtātie eiꝰ. Uideamꝰ ergo qͥdcauſe ē: ꝙ filiū ſplēdorē noīauit. Splēdorē eī (niſi fallor) nōdicimꝰ niſi aut ſolis aut lūe aut cuiuſlibet certi lumīs. Quidergo ē? Nūqͥd tā inſanimꝰ vt apoſtolū putemꝰ ineſtimabilēillā diuinitatis ſpeciē: ſoli aut igni aſſimilaſſe? Abſit. Sꝫ vtexēplo illo intelligamꝰ: qꝛ ſicut ſplēdor ex ſub̓a ſolis naſcit̉ita et filiū ex ſub̓a patris genitum. Et ſicut nō ē ſol aūt ignisprior ſplēdori ſuo lꝫ ex illo naſcat̉: ſic ex quo ſol aut ignis ꝓceſſit ſimul ⁊ cū eoſplēdor eiꝰ apparuit: nec dici pōt ſplēdorſole vel igne poſterior: cū tn̄ (vt dixi) ex ip̄o naſcat̉. Si gͦ increaturis aliqͥd inuenit̉ qd̓ ⁊ naſcat̉ ⁊ poſterius nō ſit a genitore ſuo: cur hͦ heretice a creatore fieri poſſi deſperas? Accipe etiā huiꝰ rei aliā ſimilitudinē Sicut ſplēdor ex ſole natꝰrepletorbē terraꝝ: ⁊ tn̄ a genitore ſuo nō abſcindit̉ aliqn̄ nerecedit: ita ⁊ filius ex pr̄e genitus vbiqꝫ dū ſit: ī pr̄e ſemꝑ ꝑmanet. Et ſicut ſubſtātialiter ſplēdor ī ſole ē ⁊ ſol in ſplēdoreita ſub̓alit̓ pr̄ ī filio: ⁊ filiꝰ ī patre ē. Et ſic̄ ſoli et ſplēdori vnaſub̓a dū ſit: nō tn̄ ē vna ꝑſona: qꝛ nec ſolē ſplēdorē eē: nec ſplēdorē dicimus ſolē: qꝛ ſcimus ꝙ ſol genuit ſplēdorē: ſplendorvero natus ex ſole ē: ita ⁊ pater ⁊ filius cū ſint vnius eſſentie

non tn̄ ſunt vnius perſone: ſicut iā ſuperius ad plenū memorauimus. Et ſicut ſol ꝑ ſplendorē ⁊ calefacit ⁊ illuīat ⁊ ſiccat⁊ ſoluit ⁊ cādidat ⁊ denigrat: ⁊ oīa q̄ ei a deo iniūcta ſūt oꝑat̉it a ⁊ patrē ꝑ vnigenitū filiū ſuū oīa legimꝰ fuiſſe oꝑatū. Creatū inqͥūt eē filiū a pr̄e nō geītū. Ad qd̓ breuit̓ rn̄dēdū ē. Sicreatꝰ ē vtiqꝫ ⁊ ſeruꝰ: qꝛ oē qd̓ creatū ē: neceſſe eſt vt creatorideẜuiat. Et ſi ſeruꝰ ē filius: quō īforma dei ꝯſtitutꝰ formaꝫ Iẜui accepit? Seruꝰ eī ẜui formā accipere nō pōt. Idē dicūt īinō natura eē dei filiū: ſꝫ creatū. Aduerſꝰ hmōi q̄ſtiones ſoliꝰ ixto rn̄dēdū ē. Qꝛ ſi natura deꝰ nō ē filiꝰ ſꝫ creatura: nec colēdē oīno: nec vt deꝰ adorādꝰ. Dicēte apl̓o. Et coluerūt ⁊ ẜui er̄t Rcreature potiꝰ qͣꝫ creatori: qͥ ē bn̄dictꝰ ī ſcl̓a. Et ad Galatas. GSꝫ tūc ignorātes deū: his qͥ natura nō ſūt dij ſeruiebatꝭ. Silli ad hec replicabūt ⁊ dicēt. Quid ꝙ carnē eiꝰ quā creaturāeſſe nō negas ſimul cū diuinitate adoras: atqꝫ ei nō minꝰ qͣꝫdiuinitati deẜuis: Ego dn̄icā carnē immo ꝑfectā ī xp̄o hūanitatem ꝓpterea adoro qd̓ a diuinitate ſuſcepta atqꝫ deitativnita ē: vt nō aliū atqꝫ aliū: ſꝫ vnū eundēqꝫ deū ⁊ hoīeꝫ dei filiū ꝯfitear. Deniqꝫ ſi hoīeꝫ ſeꝑauerꝭ a deo: vt photinꝰ vl̓ paulus ſamoſatenꝰ: illi ego nūqͣꝫ credonec ẜuio. Uelut ſi qͥs nr̄ꝫaut purpurā: aut diadema regale iacēs inueniat: nūqͥd ea conabit̉ adorare? Cū vero ea rex fuerit indutꝰ: periculū mortꝭincurrit ſi ea ſimulcū rege qͥs adorare ꝯtēpſerit. Ita etiam īxp̄o dn̄o hūanitatē nō ſolā aut nudā: ſꝫ diuinitati ſue vnitāvnum dei filium deum verum et hominem verum qui adorare contempſerit: eterne mortis penam patietur.¶ De eo qd̓ ſcriptū ē ī euāgelio ẜm Iohannem.Ego ſū vitis: vos eſtis ſarmēta: pater meus agri3co la. Ser. lix. In qͦ declarat ad lōgū euāgeliū depatre familias qui operarios conduxit in vineāſuam. aliquos mane. alios hora tercia. ⁊ cetera.¶ Eſancto euāgelio pn̄ti tꝑe ꝯſonātē ſil̓itudinē au¶ ¶ A Idiſtis qͥ oꝑant̉ in vinea. Eſt enī mō tꝑs vindemioꝘItꝑalis. Eſt aūt ⁊ ſpirital̓ vindemia: vbi deꝰ gauQ det ad fructū vinee ſue. Colimꝰ enī deum: ⁊ colinos deꝰ. Sꝫ nos ſic deū colimꝰ vt n̄ eū meliorē faciamꝰ. Colimus enī eū adorādo nō arādo: ille autē colit nos tāqͣꝫ agricola agrū. Qd̓ ergo nos ille colit: meliores nos reddit: qꝛ ⁊agricola agrū colēdofacit meliorē: ⁊ ip̄m fructū ī nob̓ q̄rit vteū colamꝰ. Cultura ipſiꝰ ē ī nos: ꝙ nō ceſſat verbo ſuo extirpare ſemina mala de cordibꝰ nr̄is: aperire cor nr̄m tāqͣꝫ aratro ẜmonis: plātare ſeīa p̄ceptoꝝ: expectare fructū pietatis.Cū enī iſtā culturā ſic acceperimꝰ ī cornr̄ꝫ vt eū bn̄ colamꝰ:nō exiſtimus ingrati agricole nr̄o: ſꝫ fructū reddimꝰ qͦ gaudeat. Et fructꝰ nr̄ nō illū ditiorē facit: ſꝫ nos beatiores. Ecceaudite qꝛ ſicut dixi. Colit nos deꝰ. Nā qꝛ colimꝰ nos deū: nōopus ē vt ꝓbet̉ vobis. Oīs enī hō hͦ hꝫ ī ore: qꝛ hoīes coluntdeū. Qꝛ vero deus colit hoīes: qͣſi expaueſcit auditor qn̄ audit: qꝛ nō ē ī vſu hoīꝫ vt dicat̉: qꝛ deꝰ colit hoīes: ſꝫ qꝛ deū colūt hoīes. Debemus ergo ꝓbare vobis: qꝛ ⁊ deꝰ colit hoīesne forte putemur ꝟbū indiſciplinatū dixiſſe: ⁊ aliqͥs ī cordeſuo diſputet ꝯͣ nos: ⁊ neſciēs qͥd dixerimꝰ rep̄hēdat nos. hocgͦ ꝯſtitutū ē demōſtrare vob̓: qꝛ ⁊ deꝰ colit nos: ſꝫ iā dixi ſic̄agrū vt meliores nos faciat. Dn̄s dicit ī euāgelio. ¶ Ego ſuꝫ Ivitis: vos eſtꝭ ſarmēta: pat̓meꝰ agricola Quid facit agricola? Int̓rogate vos qͥ agricole eſtꝭ qͥd facit agricola. Puto qꝛagrū colit. Si gͦ pat̓ deꝰ agricola ē: hꝫ agrū ⁊ colit agrū ſuū⁊ expectat inde fructū. Deniqꝫ plātauit vineā: ſic̄ ip̄e dn̄s ie Aſus xp̄s dic̄: ⁊ locauit eā agricolis: qͥ redderēt ei fructū tēporibꝰ ꝓprijs. Et miſit ad eos ẜuos ſuos vt peterēt mercedēvinee. Illi āt ꝯtumelijs eos affecer̄t: aliqͦs occider̄t: ⁊ fructūreddere ꝯtēpſerūt. Miſit alios: talia ꝑpeſſi ſūt. Et dixit illepater familias: cultor agri ſui: ⁊ plātator: ⁊ locator vinee ſueMittā vnicū filiū meū: forte vl̓ ip̄ꝫ reuerebūt̉: Et miſit inqͥtetiā filiū ſuū. Dixer̄t illi apd̓ ſemetip̄os: Hic ē heres: veniteoccidamꝰ eū: ⁊ nr̄a erithereditas. Et occider̄t eū: ⁊ ꝓiecer̄teū exͣ vineā. Cū venerit dn̄s vinee: qͥd faciet illis malis colonis? Rn̄ſū ē. Malos male ꝑdet: ⁊ vineā locabit alijs agricolis qͥ reddūt ei fructū ī tꝑe ſuo. Plātata ē vinea: lege data incordibꝰ iudeoꝝ. Miſſi ſūt ꝓph̓e: q̄rētes fructū: bonā vitā eorū. Proph̓e ab eis ꝯtumelijs affecti ⁊ occiſi ſūt. Miſſꝰ ē xp̄svnicus filiꝰ patriſfamilias: ⁊ ip̄m occider̄t heredē: et iō ꝑdider̄t hereditatē. In ꝯͣriū eis ꝟtit malū ꝯſiliū. Ut poſſiderēti iiij

i iii

Heb̓. j.

E liij.Luce. ij.

E liij.Luce. ij.

Mat. j.

Gen̄. ij.

Mat. vlii.Mat. iiii.Mat. xiiijIoh̓. xj.

Prouerʰviij

Phil̓. ij.t iij. ſen. diſix. ca. ij.

Phil̓. ij.t iij. ſen. diſix. ca. ij.Rom̄. j.Garlilij.

Ioh̓. xv.

Rom̄. j.Garlilij.

Mat. xxj

Iohā. xv.

A