In euāgelio ſcd̓m Iohannē. Sermo. xxxviij. Fo. lvij.

videas: ꝑtes vides: et contexēdo qꝛ vidiſti alias ꝑtes: videris totū inſpicere. Non autē hic oculorū viſus: ſed memorieviuacitas intelligit̉. Quid gͦ de illo ꝟbo fratres dici pōt? Ecce de corꝑibus dicimꝰ ſubiacētibus oculis nr̄is: nō illa poſſunt cōprehēdere aſpectu: qͥs ergo oculus cordis cōprehendit deū? Sufficit vt attingat: ſi purus ē oculus. Si aūt attingit tactu quodā attīgit incorporeo ⁊ ſpiritali: nō tn̄ cōprehēdit: et hͦ ſi purus eſt: ⁊ hō fit beatꝰ contingēdo corde illud qd̓ſemꝑ beatū manet: ⁊ eſt illud beatitudo ꝑpetua ⁊ vnde fit hōviuus vita ꝑpetua: vn̄ fit hō ſapiēs ſapiētia ꝑfecta: vnde hōſit illuminaꝰ: lumē ſempiternū eſt. Et vide quēadmodū tucōtingēdo efficeris qd̓ nō eras: nō illud qd̓ cōtingis facis eēqd̓ nō erat. Hoc dico. Deus nō creſcit ex cognitore: ſꝫ cognitor ex cognitione dei. Ne putemꝰ fratres chariſſimi qꝛ bn̄ficium p̄ſtamꝰ deo: qꝛ diximꝰ preciū nos dare quodāmō. Nōenī vn̄ augeat̉ ille damꝰ: qͥ ⁊ te lapſo īteger eſt: ⁊ te redeūte integer manet: ꝑatus videre vt beatificet ꝯuerſos ⁊ aduerſospuniat cecitate. Qui enī ſe auertit a lumine ꝟo .i. a deo: iā cecus efficit̉. Nondū ſentit penā ſed iā habet. Itaqꝫ verbū deifratres chariſſimi īcorꝑaliter: īuiolabiliter: incōmutabilit̓:ſinetꝑali natiuitate: natuꝫ tn̄ intelligamꝰ a deo. Putamꝰ nepoſſumꝰ aliqͦ mō ꝑſuadere qͥbuſdaꝫ infidelibꝰ nō abhorrerea vero qd̓ d̓r a nobis fide catholica q̄ cōtraria eſt arrianis: aquibꝰ eccl̓ia dei ſepe tētata ē: cū carnales hoīes faciliꝰ illudaccipiūt qd̓ videre ꝯſueuerūt. Auſi ſūt eī qͥdā dicer̄. Maioreſt pr̄ filio et p̄cedit eū tꝑe .i. maior eſt filio pr̄: ⁊ minor eſt patre filiꝰ: et a patre in tꝑe ꝓcedit. Et ſic diſputāt. Si natꝰ eſt:vtiqꝫ erat pr̄ anteqͣꝫ filiꝰ illi eſſet natꝰ. Attēdite. Adſit nobisadiuuātibꝰ or̄onibus vr̄is et pia intētione acciꝑe cupiētibꝰqd̓ ipſe donauerit: qd̓ ip̄e ſuggeſſerit. Aſſit nobis vt poſſimꝰquoqͦ mō explicare qd̓ cepimꝰ. Tn̄ fratres ante dico. Si nōpotuero ego explicare: nō rationē putetꝭ ſed hominē defeciſe. Itaqꝫ vos hortor et dep̄cor vt oretis: aſſit mīa dei: ⁊ ita rēa nobis dici faciat: vt vos exaudire oportet: et nos dicere.Hoc ergo illi dicūt. Si filius dei eſt: natꝰ eſt. Hoc fatemur.Nō enī eſſet filiꝰ ſi natus nō eſſet. Manifeſtū eſt: admittit fides: approbat eccl̓ia catholica: verū eſt. Adiungūt deindeSi natus eſt patri filiꝰ: erat pr̄ anteqͣꝫ filius ei naſceret̉. Hocreſpuit fides: reſpuunt aures catholice. Anathematizat̉: extra eſt qͥ hoc ſapit: nō ꝑtinet ad ꝑticipationeꝫ ſocietatēqꝫ ſanctoꝝ Ergo ait. Rationē mihi redde: quō et filiꝰ potuit naſcipatri et coeuus ei eē a qͦ natus eſt? Et qͥd faciemꝰ fratres: qn̄carnalibꝰ iſta ſpiritalia ītimamꝰ: ſi tn̄ et noſipſi nō carnalesſumus: qn̄ carnalibꝰ iſta ſpiritalia inſinuamus: hoīe aſſuefacto natiuitate terrena: et vidēti iſtiꝰ creature ordinē: vbi ſucceſſus ⁊ deceſſus: gignētes ⁊ genitos etate diſtinguit? Poſtpatrē eniꝫ naſcit̉ filius: patri vtiqꝫ morituroſucceſſurꝰ. Hocin hoībus: hoc in alijs animātibus īuenimus: parētes priores tꝑe: filios tꝑe poſteriores. Hac cōſuetudine vidēdi: carnalia trāſferre illi ad ſpiritalia cupiūt: ⁊ ītentiōe carnaliū facilius ſeducunt̉. Nō enīratio audiētiū ſequit̉ talia p̄dicātesſed cōſuetudo q̄ etiaꝫ īuoluit eos vt talia p̄dicarēt. Et qͥd ſaciemus nos? Silebimꝰ: Utinā liceret. Forſitā enī ſilēdo aliquid dignū de re īeffabili cogitaret̉. Nā quicqͥd pōt fari: nōxij. eſt ineffabile. Ineffabilis eſt aūt deus. Si enī raptū ſe dicūtvſqꝫ ī tertiū celū: apl̓s paulꝰ: ⁊ dicit ſe audiſſe īeffabilia verba: qͣꝫtomagis ipſe īeffabilis qͥ talia demōſtrauit que fari nōpoſſit: cui demōſtrata ſunt? Itaqꝫ fratres: meliꝰ erat ſi poſſemus tacere ⁊ dicere. Hoc hꝫ fides: ſic credimꝰ. Nō potes capere: ꝑuulus es: patiēter tolerādū donec pēnas nutrias: necū volare īplumis volueris: nō ſit illa aura libertatis: ſed caſus temeritatis. Quid illi ꝯtra? Oſi hr̄et qd̓ diceret: diceretmihi. Deficiēti iſta excuſatio eſt. Uictꝰ eſt: neſcit qͥ reſpōdere nō vult. Ille cui h̓ dicit̉: ſi nō reſpōdeat: ⁊ in ſeipſo victꝰ nōeſt: vincit̉ tn̄ in titubātibus fratribꝰ. Audiūt enī fratres īfirmi ⁊ putāt reuera nō eſſe qd̓ dicat̉: et forſitā veꝝ putāt nō eēqd̓ dicat̉: non tn̄ nō eſſe qd̓ ſentiat̉. Homo enī nihil pōt dicere: qd̓ nō etiā ſentire poſſit. Pōt etiā aliqͥs ſentire: qd̓ dicerenō poſſit. Tn̄ ſeruata illiꝰ maieſtatis īeffabilitate: ne cū aliquas ſimilitudines ꝯtra illos dederimus: putet nos aliqͥs ꝑiſtas ſil̓itudines iam ꝑueniſſe ad id qd̓ nec dici nec cogitaripōt certe a ꝑuulis. Et ſi pōt ab aliqͥbus maioribꝰ: pōt ex parte: pōt in enigmate: pōt per ſpeculū nōdum autē facie ad faciem. Demus et nos aliqͣs ſil̓itudines aduerſus illos vn̄ illi

SEI MIO. LLDII. Fo. Hirrefellantur: nō vnde illud capiat̉. Etenī cum dicimus valdepoſſe fieri: poſſe ītelligi: vt et natꝰ ſit et coeternus ſit ei a quonatus eſt: vt hͦ refellāt et qͣſi falſum eſſe demō ſtrent: ſil̓itudines nobis dāt. Unde? De creatura: et dicūt nobis. Hō vt īqꝫerat anteqͣꝫ gn̄aret filiū: maior eſt filio ſuo. Et equus erat anteqͣꝫ generaret filiū: et ouis et cetera aīalia. Sil̓itudines adhibēt de creaturis. Quid? Nobis laborādum eſt vt ⁊ nobisinueniamus ſil̓itudines earū rerum qͣs aſtruimus? Quid ſinō inuenirē? Nō recte poſſeꝫ dicere: natiuitas creatoris fortaſſe ſil̓itudinē in creatura nō habet? Quāto enim ſuꝑat ea q̄ſunt hic in eo qd̓ ibi eſt: tāto ſuperat ea q̄ hic naſcunt̉ in eo qd̓ibi natus eſt. Oīa per deū hic ſunt. Et qͥd tn̄ eſt cōparādumdeo? Sic oīa q̄ hic naſcunt̉: illo efficiēte naſcunt̉. Et ſic forſitan nō inuenit̉ aliqͣ ſil̓itudo natiuitatis eiꝰ: quō nō inuenit̉ ⁊ſubſtātie eius et īmutabilitatis diuinitatꝭ maieſtatis eiusQuid enī ſimile hic īueniri pōt? Si ergo forſitā nec natiuitatis ſil̓itudo īueniat̉: nunqͥd inde opp̄ſſus ſum: qꝛ nō īueni ſimilitudines: creatori oīm ī creatura: cupiēs īuenire qd̓ eſſetſimile creatori? Et reuera fratres nō ſum īuēturus tꝑales ſimilitudines qͣs eternitati poſſim cōꝑare. Sꝫ ⁊ tu qͣs inueniſti: qͥd ſunt? Quid enī inueniſti? Qꝛ pr̄ maior eſt tꝑe qͣꝫ filiꝰ: ⁊ideo vis vt filiꝰ dei tꝑe minor ſit qͣꝫ pr̄ eternus: qꝛ īueniſti minorē filiū patri tꝑali. Da mihi eternū patrē hic: et īueniſti ſimilitudinē. Filiū minoreꝫ inuenis patre in tꝑe: filiū tꝑalemminorē patre tꝑali. Nunqͥd īueniſti mihi filiū tꝑalem minorem eterno patri? Qꝛ gͦ in eternitate ſtabilitas eſt: in tꝑe autēvarietas. In eternitate oīa ſtāt: in tꝑe alia accedūt: alia ſuccedūt: potes īuenire filiū in varietate tꝑis: ſuccedētē patri:qꝛ etiā patri ſuo ipſe ſucceſſit nō eterno patri tꝑalis. Quid ergo poſſumꝰ fratres mei in creatura inuenire coeternū: qn̄ increatura nihil īuenimus eternū? Inueni eternū patrē in creatura: ⁊ inuenio coeternū filium. Si aūt nō inuenis eternū: ⁊vincūt in tꝑe: ſufficit vt ad ſil̓itudinē inueniamꝰ coeuū. Alid̓eſt enī coeternū: aliud coeuū. Coeuos qͦtidie dicimus eos: qͥeandē habēt menſurā tempoꝝ. Nō alter ab altero p̄cedit̉ tēpore: ambos tn̄ eſſe cepimꝰ quos dicimꝰ coeuos. Si potuerimus īuenire coeuū qd̓ naſcit̉ ei a qͦnaſcit̉: ſi poſſunt īueniricoeua duo generās ⁊ gn̓atus: hic īuenimꝰ coeua: ibi ītelligimus coeterna. Si hic īuenero genitū ex eo eē cepiſſe ex qͦ cepit gn̄ator: intelligimꝰ certe filiū dei ex eo eē nō cepiſſe ex qͦnō cepit generator. Ecce fortaſſe fratres īuenimus aliqͥd increatura qd̓ de aliare naſcat̉: ⁊ tamē ex eo tꝑe eſſe īcipiat exquo cepit illud vn̄ naſcit̉: hͦ ex eo ex qͦ illud cepit: illd̓ ex eo exquo illud non cepit. Hoc gͦ coeuū: illud coeternuꝫ. Arbitrorſanctitatē veſtrā iam ītellexiſſe qd̓ dico nō poſſe cōparari tēporalia et̓nis: ſꝫ poſſe ex aliqͣ tenui ⁊ parua ſil̓itudine coeuacoeternis. Inueniamꝰ itaqꝫ coeua: et de ſcripturis admoneamur adhas ſil̓itudines. Legimꝰ in ſcripturis de ip̄a ſapiētia. Cādor eſt enī lucis eterne. Itē legimꝰ. Speculū ſine ma Scula dei maieſtatis. Ipſa ſapiētia dicta eſt. Cādor eſt enī lu vbcis eterne. Dicta ē ymago patris. Hinc capiamꝰ ſil̓itudinē:vt īueniamus coeua ex quibꝰ intelligamꝰ coeterna. Oarriane ſi īuenero genitorē nō precedere tꝑaliter illud qd̓ genuit.ſi genitū nō eſſe minorē tꝑe illo a qͦ gn̄atus eſt: iuſtū eſt vt cōcedas mihi poſſe iſta coeterna īuenire in creatore: qn̄ coeuain creatura īueniri potuerūt. Iam quidē aliqͥbus fratribushoc occurrere puto. Nā p̄uenerūt aliqͥ ex quo dixi. Cādorēenī lucis eterne. Ignis enī lucem fundit: lux ab igne fundit̉Quid a qͦ exiſtat ſi q̄ramus quotidie cū lucernā accēdimusadmonemur rei cuiuſdā īuiſibilis ⁊ īenarrabilis: vt lucernaaliqͣ intelligētie noſtre in iſta nocte ſeculi poſſit attēdi. Attēde eū qui lucernā accēdit. Nō accēſa lucerna nōdū eſt ignisnondū eſt ⁊ fulgur qͥ ab igne exit. Interrogo aūt ego et dico.Fulgur ab igne exiſtit: an ignis afulgure? Oīs aīa mihi reſpōdet (voluit enī deꝰ inſeminare oī aīe initia intellectꝰ: initia ſapiētie.) Oīs mihi aīa reſpōdet ⁊ nemo dubitat ꝙ ſplendor ille de igne exiſtit: nō ignis de ſplēdore. Ponamꝰ ergoignē patrē illius ſplēdoris: qꝛ iā p̄locuti ſumus coeua nos q̄rere: nō coeterna. Si lucernā accēdere cupio: nōdum eſt ibiignis: nōdū et ille ſplēdor. Mox aūt vt accēdero: ſimul cumigne ⁊ ſplēdor exiſtit. Da mihi h̓ ignē ſine ſplēdore: ⁊ credo tibi patrē fuiſſe ſine filio. Attēdite. Dicta eſt vt tāta res potuita nobis dici. Dn̄o adiuuāte intētionē or̄onis vr̄e ⁊ preparationeꝫ cordis vr̄i excepiſtis: qͣꝫtum capere potuiſtis. Illa tn̄

ij. Cor. xij.

E

Sap̄. vij.vbi ſupra

TL

F