Iancti auguſtini deverbis dn̄i.

Sancti augmurinUdiuimus nos exhortatum dn̄m nr̄m celeſtemmagiſtrū ⁊ fideliſſimū ꝯſiliariū: eundē hortatorē¶ Aj.vt petamꝰ ⁊ datorē cū petimꝰ. Audiuimꝰ em̄ ī euāgelio hortantē nos euꝫ petere inſtanter et pulſare3xſvſqꝫ ad ſimilitudinē improbatis. Propoſuit em̄ nobis: exēpli gratia: ſi qͥs vr̄m haberet amicū a quo nocte peteret trespanes: cū illi amicus de via veniſſet: et qd̓ ei apponeret nonhaberet. Si aūt ille reſpōdeat iā ſe requieſcere ⁊ ſeruos ſuosſecū: nec debere illius precibus inquietare: inſtando ille pulſet ⁊ perſeueret: nec pulſare territus abſcedat: ſed neceſſitatecoactus immineat ſurrecturū illū: et ſi nō ꝓpter amicitiam:certe ꝓter illius improbitatē: ⁊ daturū ei quantum voluerit.Quātos autē voluerit? Nihil plus ille voluit qͣꝫ tres. In hacergo ſimilitudine adiunxithortationē dn̄s: et omīno ſtimulauit nos querere: petere: pulſare: donec accipiamus qd̓ petimꝰ: qd̓ querimꝰ: qd̓ pulſamus: vſus exemplo a ꝯtrario: ſic̄iij de illo iudice qͥ nec deū timebat: nec homīes reuerebat̉: ⁊ tn̄cū eū quedā vidua interpellaret quotidie: tedio victꝰ deditqd̓ nō beneficio potuit inuitꝰ. Dn̄s aūt nr̄ ieſus xp̄s petitor:cū pr̄e dator: nō vtiqꝫ nos tm̄ hortaret̉ vt peteremꝰ: niſi darevellꝫ. Erubeſcat humana pigricia: plus vult ille dare qͣꝫ nosaccipere. Plus vult ille miſereri: qͣꝫ nos a miſeria liberari: ⁊vtiqꝫ ſi nō liberati fuerimꝰ: nos miſeri remanebimꝰ. Nā illeqd̓ nos hortat̉: ꝓpter nos hortat̉. Euigilemꝰ et hortanti credamus: ꝓmittenti obſequamur vt ad dantē gaudeamꝰ. Fortaſſis eī ⁊ nobis aliqn̄ venit amicꝰ de via ⁊ nō inuenimꝰ qd̓ eiapponeremꝰ: et neceſſitatē paſſi ſumꝰ: et accepimꝰ ⁊ nobis ⁊illi Fieri em̄ nō poteſt niſi vt aliqͥs paſſus fuerit amicū aliqͥdinterrogantē qd̓ reſpōdere nō poſſit: et tūc ſe inuenit non habere qn̄ coactꝰ eſt dare. Uenit amicꝰ tibi de viā .i. de vita huius ſeculi: ī qua oēs velutperegrini tranſeūt: nec vllus quaſilix poſſeſſormanet: ſꝫ oī hoī dicit̉. Refectꝰ tranſi: ageīter: da vēturo locū. Aut forte de viamala: hoc eſt de vita mala fatigatus neſcio qͥs amicus tuus: nō inueniēs veritatē: qͣ audita etpercepta btūs fiat: ſꝫ laſſatꝰ in oī cupiditate ⁊ egeſtate ſeculivenit ad tē tanqͣꝫ ad xp̄ianū et dicit. Redde mihi rōnē. Facmexp̄ianū. Et interrogat forte qd̓ tu ꝑ ſimplicitatē fidei neſciebas. Et nō eſt vn̄ reficias eſurientē: ⁊ te admonitꝰ īuenisindigentē: ⁊ cū vis docere aliquē cogerꝭ diſcere. Et dū erubeſcis eū qͥ te int̓rogauit qd̓ querebat nō ī te inueniens: ꝯpelleris q̄rere vt merearis inuenire. Et vbi queras? Ubi: niſi īdn̄icis libris? Fortaſſis qd̓ ille interrogauit: ī libro poſitū ē:ſꝫ obſcurū eſt. Forte dixit hoc apl̓s in epl̓a ſua. Sic dixit vtītelligere poſſis: aut ītelligere nō poſſis: trāſire nō ꝑmitterUrget em̄ interrogator: ip̄m paulū aūt petrū aūt aliquē prophetā interrogare nō ſineris. Iā em̄ reqͥeſcit familia iſta cūdn̄o ſuo: ⁊ ſeculi huiꝰ ignorātia valida eſt: hoc eſt nox mediaet vrget amicꝰ eſuriēs. Tibi forteſufficiebat ſimplex fides:illi noſufficit. Nunqͥd deſerēdus eſt? Nunqͥd de domo ꝓijciendus? Ergo ad ip̄m dn̄m: ad ip̄m cuꝫ quo familia reqͥeſcitpulſa orando: pete: inſta. Non quō amicꝰ ille in ſimilitudinepoſitꝰ tedio victꝰ: ſurgit ⁊ dabit. Dare vult: tu pulſans nōdūaccepiſti: pulſa dare vult. Et qd̓ dare vult differt: vt āpliꝰ deſideres dilatū: ne vileſcat ſcito datū. Cū aūt ꝑuenerꝭ ad trespanes: hoc eſt ad cibū ⁊ intelligentiā trinitatis: habes et vn̄viuas: ⁊ vn̄ paſcas. Nec peregrinū venientē de via reformides: ſꝫ excipiendo ciuē domeſticū facies: nectimeas ne finias Nō panis ille finiet̉: ſꝫ indigentiā tuā finiet. Panis eſt: ⁊panis eſt: et panis eſt: deus pat: deus filius: deus ſpūſſctūs.Eternus pat̓: coeternꝰ filius: coeternꝰ ſpūſſctūs. Incōmutabilis pat̓: incōmutabilis filius: incommutabilis ſpūſſctūs.Creator: et pat̓ ⁊ filius ⁊ ſpūſſctūs paſtor et vite dator: pateret filius et ſpirituſſanctus Cibus et panis eternus: et pateret filius ⁊ ſpūſſctūs. Diſce ⁊ doce: viue ⁊ paſce. Deꝰ qͥtibi datnihilmelius qͣꝫ ſe tibi dat. Auare qͥd aliud q̄rebas; Aut ſi aliud petas: qͥd tibi ſufficit: cui deꝰ nō ſufficit? Sed opus eſt vthabeas charitatē: habeas fidē: habeas ſpē: vt poſſit tibi dulce eſſe qd̓ datur. Et hec ip̄a tria ſūt: fides: ſpes: charitas. Etij. hec ip̄a dona dei ſunt. Nā fidē ab ip̄o accepimꝰ: ſicut deꝰ inquit vnicuiqꝫ partitꝰ ē mēſurā fidei. Et ſpē ab ip̄o accepimꝰcū d̓r. In quoſpem dediſti mihi. Et charitatē ab ip̄o accepimꝰ: de qͦ d̓r. Charitas dei diffuſa eſt in cordibus nr̄is ꝑſpiritū ſctm̄ qͥ datus eſt nobis. Sꝫ hec tria itidē aliquātulū diuer-iij. ſa: ſꝫ oīa dei dona. Manēt em̄ tria hec: fides: ſpes: charitas:

Maior aūthorū eſt charitas. In illis panibꝰ nō eſt dictꝰ aliquis panis maior alijs: ſꝫ ſimplicit̓petite: et dat tres panes.Ecce alia tria. Quis ē vr̄m a qͦ petit filius ſuus panē: nunqͥdlapidē porriget ei? Aut qͥs eſt vr̄m a quo petit piſcē: nūquidſerpentē porriget ei; Aut a quo petit ouū: nunqͥd porriget eiſcorpionē? Si ergo vos cuꝫ ſitis mali noſtis bona data darefilijs vr̄is: quātomagis pat̓ veſter de celo dabit bona petētibus ſe? Tria ergo iſta rurſus ꝯſideremus: ne forte ibi ſintillatria: fides: ſpes: charitas. Maior aūt horum eſt charitas.Pone ergo tria: panē: piſcē: ouū. Maior horū panis. Iō panē bene intelligimus in his tribus charitatē. Propterea pani lapidē oppoſuit: qꝛ duricia ꝯtraria eſt charitati. Piſcē: fidem intelligamus. Dixit quidā ſctūs: ⁊ nos dicere delectat.Piſcis bonus: pia eſt fides. Uiuit inter fluctus nec frangit̉:nec ſoluit̉ fluctibus. Uiuit inter tētatiōes tēpeſtateſqꝫ huiꝰſeculi pia fides. Seuit mūdus ⁊ integra eſt. Tm̄ ꝯtrarium fldei ſerpentē illū obſerua. In fide em̄ deſpōſata eſt illa: cui dicit̉ incanticis canticoꝝ. Ueni de libano ſpōſa: veniēs et per Ctranſiens ab initio fidei. Iō ⁊ deſpōſata: qꝛ ⁊ deſpōſatis initiū fides eſt. Propterea deſpōſate huic dicit apl̓s. Deſpōſa ijui vos vni viro: virginē caſtā exhibere xp̄o. Et timeone ſic̄ſerpēs ſeduxit euā aſtutia ſua: ſic ⁊ vr̄i ſenſus corrūpant̉ a caſtitate q̄ eſt in xp̄o .i. q̄ eſt in fide xp̄i. Habitare em̄ inqͥt xp̄m iper fidē in cordibus vr̄is. Diabolus ergo nō corrūpat fidemne deuoret piſcē. Reſtatſpes q̄quantū mihi videt̉ ouo comparat̉. Spes eī nondū ꝑuenit ad rē. Et ouū ē aliqͥd: ſꝫ nondūeſt pullꝰ. Quadrupedes ergo pariūt filios: aues aūt ſpē filiorū. Spes ergo nos adhuc hortat̉ vt preſentia ꝯtēnamꝰ: futura expectemus: ea q̄ retro ſūt obliuiſcētes: cū apl̓o in anteriora extendamur: Sic em̄ dicit. Unū aūt: q̄ retro oblitus ī ea 1q̄ an̄ſunt extentus: ẜm intentionē ſequor ad palmā ſuꝑne vocationis dei ī xp̄o ieſu. Nihil ergo tā inimicū ſpei qͣꝫ retro reſpicere .i. in eis rebus q̄ preterlabunt̉ et trāſeūt ſpem ponereſed in his q̄ nondū date ſunt ſꝫ dāde qn̄cunqꝫ nunqͣꝫ trāſibūtnō ſperare. Qn̄ aūt ſcatet tentatiōibus mundus velut pluuiaſodomē ſulphurea: metuendū eſt exēplū vxoris loth. Retroem̄ reſpexit: ⁊ vbi reſpexit ibi remāſit. In ſalē cōuerſa eſt: vtprudentes ꝯdiret exēplo. Apl̓s paulus de hac ſpe ita loquit̉Spe em̄ ſalui facti ſumus. Spes aūt q̄ videt̉: nō eſt ſpes. Qd̓ llem̄ videtquis qͥd ſperat? Si aūt qd̓ nō videmus ſperamus:per patientiā expectamus. Quod em̄ videt quis qͥd ſperat:Quū eſt. Eſt ouū ⁊ nondū pullus eſt: et teſtudine tectū eſt: nōvidetur qꝛ operitur: cū patientia expectet̉: ferueſcat vt viuiſcat. Intendere extēdere in anteriora: obliuiſcere preterita.Que em̄ vident̉ tꝑalia ſunt. Nō reſpicientes inqͥt que vident̉ſꝫ q̄ nō vident̉. Que em̄ vident̉ tꝑalia ſunt: q̄ aūt nō videntur.eterna. In illa ergo q̄ nō vident̉ extende ſpē: expecta: ſuſtinenoli retro reſpicere. Ouo tuo ſcorpiū time. Uide qꝛ de cauda percutit: quā retro habet. Non ergo ſcorpius ꝑimat ouūtuū: mundus iſte ſpemtuā: vt ita dica veneno eo contrario qͦretrarioQuātatibi loquit̉ mūdꝰ: quāta poſt dorſū ſtrepit vtretro reſpicias .i. vt ī rebꝰ pn̄tibus: nec pn̄tibꝰ nō eī dicēdaſūt preſētia nūqͣꝫ ſtātia: ſpē tuā ponas: ⁊ ab eo qd̓ ꝓmiſit xp̄s⁊ nodū dedit: ſed qꝛ fidelis dabit: auertas aīm tuū et velis requieſcere in mūdo pereūte Iō em̄ deus felicitatibꝰ terrenisamaritudines miſcet: vt aliqua querat̉ felicitas: cuius dulcedo nō fallat: ⁊ de ip̄is amaritudinibus conat̉ mūdus auertere ab eo qd̓ intēdis interiora ⁊ retro cōuertere. De ip̄is amaritudinibus: de ip̄is tribulationibus murmuras ⁊ dicisEccepereūt oīa xp̄ianis tēporibus. Quid ſtrepis? Nō hocꝓmiſit mihi deꝰ: qd̓ iſta nō peribūt. Nō hͦ mihi ꝓmiſit xp̄sEterna ꝓmiſit eternus: ſi credidero ex mortali fiā eternus.Quid ſtrepis? O mūde immūde: qͥd ſtrepis? Quid auertereconarꝭ? Tenere vis periēs: qͥd faceres ſi maneres. Quē n̄ deciperes dulcis: ſi amarus alimēta mētiris? Ego ſi hēo ſpē:ſi teneo ſpem: ouū meū nō eſt aſcorpiōe ꝑcuſſū. Bn̄dicā dn̄o p̄in oī tꝑe: ſemꝑ laus eius ī ore meo. Felix ſit mūdus: euertat̉mūdus. Benedicā dn̄m qͥ fecit mundū. Benedicā prorſus.Scd̓m carnē bene ſit: ẜm carnē male ſit. Benedicā dn̄m ī oītꝑe: ſemꝑ laus eius in ore meo. Nam ſi benedico quando bene eſt: et blaſphemo quando male eſt: ſuſcepi ſcorpionis aculeū: cōpunctus reſpexi retro. Quod abſit a nobis. Dominusdedit dn̄s abſtulit: ſicut domīo placuit ita factū ē: ſit nomēdn̄i benedictū. Manet ciuitas q̄ nos carnaliter genuit. Deo

Luce. xj.

Luce. xj.

Luc̄. xvii.

Ecc̄i. xvix.

Rom̄. xij.

Pſalm̄.cxviij.Rom̄. v.j. Cor. xiij.

A

Canti. iiij.

Canti. iiii.

Rom̄. viij

Ephe. iij.

Phil̓. iij.

ij. Cor. xiij

ij. Cor. iiij.

ii Cor. iiij

Gen̄. xix.

psͣ. xxxiij.

Phil̓. iij.

Iob. .jͣ.

C

B