Ad fratres in heremo.Ser. xxviij. Fo. xiij.

Ęius ꝟba a ſummo noſtro magiſtro nobis data ſunt: ideōpręcioſiora ſunt: et ſatis nos hortantur/ noſqꝫ edificāt quotidie. Et ea vobis modo preſentamus: ad memoriaꝫ vobisreducimꝰ: nō qꝛ non bn̄ ītelligatis licet in heremo ꝑmaneatꝭet ſegregati gentibꝰ ſitis: etiā corꝑaliter antequā eſſem p̄ſbꝫter ep̄s pariter videre potuiſtis: ſed iō vobis ad memoriā reduco: nō vt doceamꝰ ſed vt ⁊ me ⁊ vos fratres moneamꝰ. Ineuangelio quo dicit̉: qd̓ ad preſentē diem ꝑtinet: de patiētiaet dilectione ⁊ humilitate īſtruimur. Ideo fratres vt et egoplenius valeam vna vobiſcum corrigi et doceri: relinquerevolui preſbyteros meos: quorum vita apoſtolica veſtra etieorum vna eſt. Et ſanctū ſenem valerium etiam corpore hodierna die relinquere noncuraui: cupiens vos docere ⁊ a vobis doceri: vt fructum aliquem deo in die tante ſolēnitatisofferre digne pariter poſſimus. Ideo fratres ad expoſitioBnem ſancti euangelij accedentes: primo audire et ſcire vosvolo ꝙ dominus ieſus diſcipuluꝫ iudam multis modis: minis: ſacramentis et exemplis et planctu volens eum corrigere: et predictis modis ad correctionem inuitare: ad vltimūeum manifeſtauit in damnationem et ruinam iam eſſe paraMat .xxvj tum: dum incena dixit. Qui intingit mecum manum in parapſide: hic me tradet. Cum enim iudas prauam ſuam vitānulli patere putauiſſet: magiſtruꝫ audiendo erubuit: ſed nōpenituit. Multo enim ante paſſionem dixit. Nonne duodeIohā. vj. cim elegi ſed vnus ex vobis diabolus eſt? Et poſt cenā ait.Ioh̓. xiij.Uos mundi eſtis: ſed non omnes. Hoc autem magiſter dicebat: volens diſcipulum verbo corrigere. Ecce quomodoverbis timoris eum correxit. Sed videns dominus ꝙ verbis eum corrigere: ipſo nolente nō poterat: ſtuduit eum corMat .xxvj rigere: et ſibi timorem eternum incutere dum ait. Ue homini illi per quem tradar ego: melius ei fuiſſet ſi natus nō fuiſſet. Sed dominus cor diſcipuli nequiter iuduratum: ad dilectionem ſacramenti dulciter inuitauit dicens ſibi poſt petrum et ceteris. Accipite et comedite: hoc eſt corpus meum.Sacramentuꝫ enim illud ideo hominibus datur: vt corpusin terris capiti coadunetur. Sicut enim multa grana vnumpanem conficiunt: et ex multis racemis vnum vinum extraChitur: ſic ex multis hominibꝰ chriſti corpus conficitur. Obtulit autem dominus diſcipulo ſacramentum vnitatis: vt eūinuitaret ad humilitatem dilectionis. Licet etiam propteralios diſcipulos humilitatis exemplum prebuerit: tamenIoh̓ .xiij. ouem perditam recuperare valde cupiebat. Sed videns eūnequiter obſtinatum: ſurgit a cena et veſtimēta deponit: linteo ſe precinxit: et ad principem apoſtolorū primo (vt arbitror) fratres peruenit. Ante eū ſe genuflexit diuinitas īcarnata: deus ante homineꝫ: creator ante creaturam: magiſterante diſcipulum: rex ante piſcatorem: doctus ante indoctū:ſapientia ante ignorantiā: pulchritudo ante deformitatem.Ideo petrus diuinitatem incarnatam videns ante ſe incuruari: expauit: exhorruit: et per cenaculum velut inſenſatuscucurrit et clamauit. Non lauabis mihi pedes in eternum.Mat. .xvj. Nam inquit petrus. Domine iam dixi ꝙ tuēs chriſtus filius dei viui: et tu mihi lauas pedes? Sed notare debetis fratres qui in heremo habitatis: cur inquā cena facta dicitur:cum poſt ablutionem pedum dicatur buccellam panis iudeE dominum porrexiſſe. Non debemus intelligere cenam finitam: cum dicatur panis eſſe adhuc ſuper menſam. Adhucenim cenabatur quando dominus a menſa ſurrexit: et tamēcena iam facta dicitur. Intelligere hoc nanqꝫ debetis ꝙ nōfacta erat: ſed parata: et ad conuiuātium menſe vſum perducta. Ideo iohannes aquilagrandis iſtam dicit cenam: omnia diligenter attendens: prius noſtri ſaluatoris celſitudiIoh̓. xlij. nem voluit commendare: dum ait. Sciens ieſus quia omnia dedit ei pater in manus: et quia a deo exiuit: et ad deumvadit. Magnam chriſti potentiaꝫ exprimit iohannes: cumomnia patrem ei dediſſe affirmat. Magnam celſitudinemchriſti predicat: cum eum a deo exiſſe aſſerit. Et tamen hodię audiuimus: ꝙ ille qui habet omnia in manu: veſtimentaetiam deponit. Sed quid mirum: ſi pro diſcipulis veſtimenta deponit qui etiā carneꝫ pro inimicis ſuis dedit? Et quidPhil̓. ij. mirum ſi more famuli precinxit ſe linteo: qui formam ſeruiaccipiens: habitu inuentus eſt vt homo? Quid mirum ſi fudit aquam in peluim: qui dignatus eſt fundere ſanguinempro noſtra redemptione? Et aitiohannes. Uenit ergo ad ſi

monem petrum. Uidetur deniqꝫ quibuſdam: ſicut fuit mar­ Dtyr ille ſanctiſſimus et doctor cyprianus: ante petrum iudaꝫlauaſſe: volens dominus predictum diſcipulum reuocare.Sed non videtur ratio ponderoſa. Ex quo eniꝫ petrum iamcunctorum caput fecerat: ad eum acceſſit primo in honore:vt ceteri poſtea ſimiliter facerent. Ideo ſic intelligendumeſt: cum ſummam rei bene tranſſcripſiſſet dicendo. Cepit lauare pedes et linteo tergere: redit poſtea ad ordinē rei oſtendendo dicēs. Uenit ergo ad ſimonem. Quid eſt etiam quod Ioh̓. xiij.dominus poſtea dicit. Qui lotus eſt non indiget niſi vt pedes lauet: ſed eſt mundus totus? Si mundus eſt totus: quare neceſſe eſt vt pedes lauet? Ideo fratres attendere debetis: ꝙ hanc mentionē facit dominus de ablutione baptiſmatis: qui ergo lotus eſt in baptiſmate totus: non eſt neceſſe niſi vt pedes venialium peccatorum lauet: quibus humanamens obſtare nō poteſt: nec infans cuius vnius diei vita re? Iob. xv.gnat ſuper terram. Peractis deniqꝫ et conſummatis ſacrecene ſacramentis: factis et ordinatis in eadem cena apoſtolis ſacerdotibus: communicatis et lotis eoruꝫ pedibus: iterum intrauit menſam et ait. Scitis quid fecerim vobis. Si Ioh̓. xiij.ergo ego dominus et magiſter laui pedes veſtros: et vos debetis alter alterius lauare pedes. Si ſummagiſter: diſcite amagiſtro. Si dominus: erubeſcat hec deſpicere ſeruus. Siiam peperci proditori ⁊ vos parcere ſtudeatis. Si ante eumgenu flexi: humiles ante aduerſarios eſtotē. Si me ab eo p̄miſi oſculari: et vos maxillam prebere dignemini. Si prodi Matth̓. v.torem amicum vocaui: ⁊ vos inimicum amicum vocare cor et. xxvj.de et opere non dedignemini: quia non eſt ſeruus maior domino ſuo. Et poſt pauca de filio perditionis dolorem oſtendens et dolens: turbatus inſpiritu ⁊ contriſtatus ait. Unus Ioh̓. xiij.veſtrum me tradet. Oqͣꝫ doluit dominus diſcipulo perdito.Oqͣꝫ ſtuduit eum ad ſe reuocare. Doluit quia nō potuit eumcorrigere. Doluit quia obſtinatum iam eum eſſe cum diabolo cognoſcebat. Doluit quia ſuper eum ſentētiam eterne dānationis daturus erat. Et videntes diſcipuli faciem quā angeli aſpicere deſiderant eſſe turbatam: dixerūt: quis eſſet ilꝰ j. Petri. j.le: querentes quis eorum eſſet maior. Sed quare hoc: niſi qꝛarbitrati ſunt vt homines ille qui maior eſt vt dominari poſſit: magiſtrum prodere procurat. Aliqui tamen de petro forte ſuſpicabantur: quia plus et plurima ſe facturum iam promiſerat pro magiſtro: ſuſpicantes ꝙ ficto corde ſic totiens loqueretur. Tu es filius dei. Sed quia petrus innocentem ſe Mat. xvj.ſciebat: innuit iohāni vt peteret. Cui dominus. Cui panemintinctuꝫ porrexero: ille eſt: ſed caue ne petro dicas. Et cumFintinxiſſet ieſus panem: dedit iude. Non eſt ergo credenduꝫꝙ dominus alta voce dixerit: quia ſi petrus hoc ſciuiſſet: dētibus proditorem dilaceraſſet. Nec etiam eſt putandum: ꝙiudas tunc chriſti corpus ſumpſiſſet: quia iam dominus omnes diſcipulos cōmunicauerat: ⁊ iudam (ſicut lucas euidēter oſtendit) panem intinctum tamen dominꝰ diſcipulo porrigere voluit: vt cor intinctum veneno ſignificaret. Et poſtbuccellam intrauit in eum ſathanas. Nunquid ſathanas tamen ante cor eius intrauerat? Omnino fratres ante buccellam cor iude intrauerat: ſed affectu et voluntate tantum: ſedpoſt buccellā intrauit ſathanas effectu et opere. Tamen bonaͣ fuit buccella quā chriſtus diſcipulo dedit. Bonum etiaꝫſacramentum quod ei tribuit: ſed aliquando bona obſunt: etmala quandoqꝫ proſunt. Corpus eniꝫ domini quod bonumeſt: malis malū eſt. Et carnis ſtimulus malus eſt: ⁊ tn̄ paulobonus eſt: et quod malū eſt: ſibi ꝓfuiſſe cognoſcimus. Sicut Ioh̓. xiij.ſupra diximꝰ fratres: panis iſte porrectꝰ a xp̄o ⁊ indigne receptꝰ a iuda: fecit ex merito xp̄s: vt maior eſſet licētia ſupereum diabolo poſt manifeſtationē: ideo grauiorem vindictāin eū fecit. Subtracta enī gratia eum dominus ad malū dimiſit: et dimiſit eum ſecundū deſideria cordis ſui: et iuit in Psͣ. lxxx.adinuentionibus ſuis. Et permittens eum in propria volūtate et arbitrio: ait diſcipulo. Quod facis faccitius. Quaſi Ioh̓. xiij.dicat dominus. Quia non poſſumte reuocare timore verecundie: nec mortis eterne: nec amore: do tibi poteſtatem vtagas facto quod iam volūtate feciſti. Oiuda quid facis? Attende anteqͣꝫ facias. Nam poſt factum forte gratiam penitēdi habere nō poteris: quid cupis tradere qui tibi multa peccata pepercit? Nūquid a morte te ſepe liberauit? Nunquidtui amore patrem tuum ſanauit alepra: et matrem cum qua