ONlices

52

ſecundum eū ſit duplex: vnum quidē genus eſt mollius. Aliud vero incitatus. Et mollius quideꝫ eſt enarmonium. incitatus vero diatonicuꝫ. Inter hec v̓o cōſiſtit cromaticum incitatione mollitieqꝫ participans.fiunt igitur ſecundum hunc ordinem differentie permixtorum geneꝝ ſex. Una ꝗdē enarmonij. iii. aūt cromatici .i. crōatici mollis. ⁊ cromatici hemiolii: ⁊ cromatici toniaci. Due vero relique diatonici mollis atqꝫ icitati. Quoꝝ oīum talis ſecundum ariſtoxenū diuiſio eſt. Quoniā enim quarta pars toni dieſis enarmonios nuncupari predicta eſt: quoniāqꝫ ariſtoxennon voces ipſas inter ſe comparat: ſed differentiā vocum īteruallumqꝫ metitur: ⁊ ſecundum eum tonus ēduodecim vnitatum: huius erit igitur pars qͣrta dieta dieſis enarmonios tres. Quoniam v̓o ex duobꝰ tonis ac ſemitonio diateſſaron conſonantia iungit̉: erittota diateſſaron ex bis duodecim ac ſex vnitatibus cōſtituta. Sed quoniā ſepe ſit: vt ſi vſqꝫ ad octauas velimus deducere partes: non in integros numeros. ſedin aliquas particulas incurramus: iccirco quidem facienda eſt tota diateſſaron conſonantia. lx. At v̓o. xxiiii. tonus. Semitonium duodecim. pars quarta: quedieſis enarmonios dicitur: ſex. octaua autem tres. iūcta v̓o octaua cū qͣrta. ſex .ſ. cū tribꝰ: vt faciat dieſincromatis emiolij erūt nouem. His igitur ita conſtitutis tria genera enarmonicum: cromaticū: diatonicū: has ariſtoxeno videntur: habere ꝓprietates. vtalia eoꝝ dicātur ſpiſſa: alia minime. Spiſſa ſunt: quorum due grauiores ꝓportiones. Unā eā: que ad acutū appoſita ē magnitudīe nō vīcūt. Nō ſpiſſa v̓o quorū due ꝓportiones vnam reliquam poterunt ſuꝑareeſt autem enarmonium ⁊ cromaticum ſpiſſū: diatonicum vero non ſpiſſū. Itaqꝫ enarmonium ſecūdumariſtoxenum diuiditur. vi. vi. xlviii. vt īter grauē ner

uum. ac ꝓpe grauē ſit quarta ꝑs toni: que dicit̉ dieſis enarmonios. cū ſit tonus. xxiiii. vnitatibus conſtitutus. Item ſecundum interuallum a graui neruo adtertium ſit eadē qͣrta ꝑs toni. Reliꝗ v̓o qui reſtantex ſexaginta qui totius proportionis ſunt inter tertiūa graui neruo atqꝫ acutiſſimū qͣrtū ponūtur. xlviii. ⁊⁊ due proportiones ad grauem poſite. i. vi. ac. vi. vnāreliquam ad acutū locatā .i. xlviii. non vincunt. Cromatis vero mollis hanc facit diuiſionē. viii. viii. xliiii.vt octo atqꝫ octo ſint tertie partes tonoꝝ: eſt enī tonus (vt dictum eſt). xxiiii. vnitatū: ⁊ dicitur toni ꝑstertia dieſis cromatis mollis. Item cromatis hemiolii diateſſaron ita partitur. viiii. viiii. xlii. Eſt aūt dieſis cromatis hemiolii pars octaua tōicuꝫ. Quarta .i.ex. xxiiii. ſex cum tribus. Item cromatis toniaci. Talis ſecundum ariſtoxenū partitio eſt. xii. xii. xxxvi. Scilicet vt ī duobꝰ īteruallis ſingula ſemitonia conſtituat⁊ quod reliquū eſt ī vltimo. Atqꝫ ī his oībꝰ due ꝓportiones: que grauiori neruo ſunt ꝓxime. reliquā: q̄ adacutum poſita eſt: magnitudine minime ſuperāt. ſūt.enim (vt dictum eſt) ſpiſſorum generum. Spiſſa ꝙꝑe genera ſunt enarmonium atqꝫ cromaticum. Diatonica v̓o diuiſio ipſa quoqꝫ ē duplex. Et mollis ꝗdēdiatonici diuiſio eſt hoc mo. xii. xviii. xxx. vt duodeci ſemitonium ſit: decē ⁊ octo ſemitoniū ⁊ quarta ꝑstoni. xxxii. v̓o quod reliquum eſt. Quorum decem ⁊octo ⁊ duodecim efficiunt trigīta: nec ſuperāt̉ ab eaparte que reliqua eſt. Itē diatonici incitati talis ꝑtitio eſt. vt ſemitoniuꝫ ac duos habeat integros tonosi. xii. xxiiii. xxiiii. ex ꝗbus. xxiiii. ⁊ xii. i. xxxvi. non ſuperantur a reliqua parte que ad acutum eſt. Sed potius vincunt Eſt igitur ſecundum ariſtoxenum tetracordorum p̄dicta partitio: que ſubiecta deſcriptionemonſtrabitur.