¶ Titulus.XII.

nec cibo vel potu. Sed inqͣꝫtū hō ẜm carnē. erat infilmus indigens cibo ⁊ alimento ſicut alij hoīes ⁊ ꝑ conſequens indiguit pecunia ⁊ loculis qͥbꝰ mediantibꝰ neceſſaria emerentur. Et de iſta infirmitate carnis. queſtat cum ſumma ꝑfectione mentis. p̄t intelligi dictuꝫAugu. ⁊ decretalis. Exijt. In hoc em̄ ꝑſonam infirmorū geſſit ⁊ infirmis cōdeſcendit. ꝙ infirmitatē carnisaſſumpſit. ⁊ ꝑ cōſequēs neceſſarijs ad vitā eguit. et loculis egere ſe oſtendit. Et certe illa videt̉ eſſe intentioAug. Uuit em̄ dicere. ꝙ ille qui deus erat et dominusomniū. poterat abſqꝫ quacūqꝫ ꝓuiſione ſibi de neceſſarijs qn̄cūqꝫ ⁊ quocūqꝫ tꝑe ꝓuidere. cū ei angeli mīſtrarent: tn̄ vt eādē infirmitatē carnis habentibꝰ exēpluꝫdaret. ꝙ nō erat contra ꝑfectionē. ꝓ carnis infirmitate ſupportanda. cibis et neceſſarijs vti ⁊ loculos habere. ideo in habendo loculos infirmis condeſcendit. qͥavt dicit apl̓s ad heb̓. ij. Licet eſſet deus. decuit ꝑ omīafratribꝰ ſimilari ⁊ ꝑ oīa miſericors fieri. Habēdo ergoloculos. geſſit ꝑſonam infirmoꝝ: nō infirmoꝝ infirmitate ſtatus .i. in ꝑfectiōe vt iſti arguūt: ſed infirmorūinfirmitate carnis. ¶ Scd̓a infirmitas eſt ſcīe de quaait apl̓us. j. ad Corin. viij. Conſcīa eoꝝ cū ſit infirmapolluitur. Et ad Ro. xv. Infirmum in fide ſuſcipite.Hec infirmitas cōſiſtit ī hoc. ꝙ aliquis ex ignorātia vl̓neſcientia credit aliquod malū eſſe. qd̓ tn̄ nō eſt: ſicutaliqui tunc credebāt eſſe pctm̄ cōmede̓ immolatū ydolis. quod de ſe nō eſt niſi cū fiebat in venerationē ydoli. Et hac infirmitate laborabāt ꝙ reſeruare in craſtinū eſſet ꝯtra p̄ceptū dn̄i. Et de iſta etiā īfirmitate poteſt intelligi dictū Aug. ⁊ decretal̓. Exijt .ſ. ꝙ dn̄s cōdeſcendēs vel cōpatiens infirmis loculos hr̄e dignatꝰeſt. xp̄s em̄ qͥ venit curare vulnera noſtra. p̄cipue mētꝭne aliqͥ in futuꝝ poſſent ſcandalizari. credētes ꝙ eſſetimꝑfectiōis vel minoris ꝑfectionis. ſi ſeruos dei viderēt loculos habere ⁊ d̓ illis ī cōi viuere. ip̄e loculos habere voluit vt eſſet alijs in exēplū. ꝙ abſqꝫ quocūqꝫ impedimento vel diminutione ꝑfectiōis loculi cōes haberi poterāt. ad vite neceſſitatē. non ad ſuꝑfluitatemEt ꝙ ꝓpter tale exemplū hoc fecerit dn̄s. dicit Augu.⁊ hr̄. xij. q. j. ſic. Exemplū dn̄i accipite ꝯuerſantis ī tra.Quare loculos habuit cui angeli miniſtrabāt: niſi qꝛeccleſia loculos habitura erat. hoc etiā exp̄ſſius dicitin li. de ſermone dn̄i in monte. ¶ Tercia infirmitas ēinfirmitas affectōis. Et hec duplex. Una qua qͥs ſicinfirmat̉ ẜm affectū. ꝙ a deo auertit̉ que infirmitas ēad mortē ꝑ culpā mortalē. De qua apl̓s ad Ro. v. Cūinfirmi eſſemus. xp̄s ꝓ nobis mortuꝰ eſt. Quia gͦ xp̄sſciebat aliqͦs futuros in eccleſia. qͥ obſtinata maliciadicerent ꝙ viris ꝑfectionē euāgelicā ſeruantibꝰ aliqͥdſeruare in craſtinū erat ꝯͣ dei p̄ceptū ideo xp̄s his infirmis ꝯdeſcendēs. vt eos a ſua malicia reuocaret factoſuo ⁊ exēplo. voluit habere loculos. vt iā iſti blaſphemi ꝯtra eccleſiā loqui nō poſſent. cū viderēt eam loculos hr̄e. Scd̓a infirmitas affectiōis eſt. qua aliqui nōauerſia deo ꝑ culpā mortalē. tn̄ detenti circa amoremtꝑaliū. impediunt̉ a ſequela xp̄i ꝑ ſemitā ꝯſilioꝝ. lꝫ nōexeant viā mandatoꝝ. de qua p̄t intelligi illud apl̓i adRo. xv. Debemus nos qͥ firmiores ſumus imbecillitatē infirmoꝝ ſuſtinere. Et in hn̄do loculos xp̄s his īfirmis ꝯdeſcendit in duobꝰ. Primo. qꝛ cū xp̄s hr̄et nō adſuꝑfluitatē: ſꝫ ad ſui ⁊ alioꝝ neceſſitatē egendorum vtAug. dic̄: exemplū dedit talibꝰ infirmis. ne ad tꝑaliaafficerent̉ ad ſuꝑfluitatē. ſꝫ ſolū ad neceſſitatē ea quererent. Scd̓o qꝛ xp̄s habuit loculos in cōi. nō in ꝓprioEx his quatuor modis expoſitionis primus vr̄ mihimagis eſſe de intentiōe aug. Quocūqꝫ aūt mō expōat̉de p̄dictis pꝫ. ꝙ xp̄s nō fecit opꝰ imꝑfectōis ī hn̄do loculos: īmo vr̄ mihi verbū valde blaſphemū dice̓. ꝙ xp̄sī aliquo facto ſuo fecit opus imꝑfectiōis. cuiꝰ oīs actōnr̄a eſt inſtructio. ¶ Ad auctoritatē Io. de ſequendo

xp̄m nudū. rn̄det̉ ꝑ id qd̓ ait ipſe Riero. ad nepotianūſcꝫ ꝙ ille nudus xp̄m nudū ſequit̉. ⁊ cruceꝫ nudā: qͥ oīaſua aut pauꝑibꝰ diſtribuēs. aut parētibꝰ. aut facultatibꝰ eccleſie adiūgens. ad facultates eccleſie que ſt̓ bona cōmunia. viuit de eis ⁊ de altaris oblatiōibꝰ ſuſtentat̉. ⁊ talē nuditatē ip̄e ſeruauit: quare hr̄e ī cōi aliqͣ n̄diminuit de ꝑfectiōe ꝑſonali. nec de ꝑfectiōe ſtatꝰ religioſoꝝ. nec p̄latoꝝ. ¶ Ex p̄dictis etiā p̄t patere errorfraticelloꝝ. qͥ hr̄ in .vij. c. libelli hereticalis eoꝝ. vbi dicūt ꝙ litigare ī iudicio diminuit de ꝑfectiōe euāgelicaEt qꝛ Io. xxij. d̓terminauit ꝯtrariū. dicūt eū hereticūqꝛ vt aiūt ꝯtradicit ſcripture ſacre dicēte dn̄o. qͥ vulttecū in iudicio ꝯtendere et tunicā tuā tollere. dimitteei et palliū Math̓. v. Et ſic vr̄ fieri ꝯtra doctrinā euangelicā litigare. Sed deberēt obſtinatiſſimi iſti adu̓tere. qd̓ ait Aug. in decre. quē librū ſepe allegant ⁊ maleintelligūt. in. c. paratus. xxiij. q. j. Dicit em̄ ꝙ iſta p̄cepta ſunt magꝭ intelligēda ẜm p̄parationē animi. vt .ſ.hō pacienter fecit hoc: et paratus ſit etiaꝫ ad maioraſufferenda ſi oporteret ꝓ ſalute ſua ⁊ ꝓximoruꝫ. qͣꝫ ẜmopus qd̓ in oꝑto fit. Nō gͦ diminuit de ꝑfectiōe ꝑſonali. nec de ꝑfectione ſtatꝰ litigare in iudicio cū moleſtiaꝓ iure ſuo tuēdo. ſiue eccleſie. ſiue monaſterij. Nec obſtat qd̓ ait apl̓s .j. Cor. vj. Si iudicia habetis int̓ vos.omnino delictū eſt in vobis: quod illi heretici īducūt.qꝛ vt dicit glo. Loquit̉ cū quis ꝯtra iuſticiā litigat. vl̓nō debito mō. qꝛ cū mēdacijs ⁊ iniurijs verboꝝ. vel cūapud infideles iudices. vt ibi ſubdit. Bene gͦ determinauit Io. xxij. nec ꝯtradicit hoc ſcripture: ſed falſo eāexponunt.Septimus articu­ .§. xvj.lus declarādus eſt. Utrū xp̄s ⁊ apl̓i habuerint aliqͥd īcōi. Et iſta ē principalis queſtio. in maͣ iſta. Sꝫ declaratio eius depēdet ex declaratōe p̄cedētiū dubioꝝ. Etꝙ habuerit pꝫ. qꝛ dr̄ Io. iiij. ꝙ diſcipuli eius iuerāt inciuitatē ad emendū cibos. Emptio āt fit pecunia. ergo pecuniā habebāt. Nō in ꝓprio. gͦ in cōi. Item Io.xiij. ⁊ xij. dr̄ ꝙ dn̄s habebat loculos quos portabat iuoas .i. ſcarſella ſeu burſa vbi in varijs locis eius. diuerſe pecunie mitebātur puta argētee in vna. ⁊ enee ī alia⁊ hmōi. Sed illud qd̓ reſeruabat̉ ī illis loculis. nō videtur fuiſſe alteriꝰ qͣꝫ collegij xp̄i ⁊ apl̓oꝝ. gͦ hēbant aliqua in cōi. Pro qͦꝝ declaratiōe ſciendū. ꝙ certum ē ꝙxp̄s ⁊ apl̓i bona que habuerūt ī vſum vite humane. defacto habuerūt. Certū eſt em̄. ꝙ habuerūt indumētaqͥbꝰ veſtiebāt̉ ⁊ cibos qͥbꝰ nutriebātur. domū etiā ꝙͣtūad vſum dormiendi ⁊ quieſcendi. Nec vnqͣꝫ de hͦ aliqͥsdubitauit. Sed vtrū habuerint ī talibꝰ rebꝰ ſoluꝫ nudū vſum facti. vel ius ⁊ dn̄iū in ꝓprio vel ī cōi. de hͦ fuitaliqn̄ dubiū. Sed nūc nulli fas ē dubitare. poſtꝙͣ Io.xxij. edidit ⁊ ꝓmulgauit ꝯſtitutionē. Cū inter nō nullos. qꝛ ibi determinat. ꝙ qͥ ꝑtinacit̓ tenet. ꝙ xp̄s ⁊ apl̓inon habuerūt aliqua in coi. hereticus ſit cenſendus.Hoc aūt nō p̄t intelligi qͣꝫtū ad ſolū nudū vſum facti.ſicut aliqui expoſuerūt: immo verius corrumꝑe voluerūt. quod pꝫ: qꝛ dn̄s papa Io. illud quod viri ſcolaſtici in dubiū reuocabāt. voluit declarare. vt patet ex ipſo principio ꝯſtitutionis. vbi dr̄. Cū inter nōnullusviros ſcolaſticos ſepe ꝯtingat ī dubiū reuocari. Sꝫ ꝑviros ſcolaſticos nunqͣꝫ fuit ī dubiū reuocatū. qͥn xp̄s⁊ apoſtoli habuerūt vſum facti in aliquibꝰ rebꝰ neceſſarijs ad vitā. Sꝫ bn̄ fuit ī dubiū reuocatū vtrū ī illisrebꝰ habuerint ius ⁊ dn̄ium in ꝓprio vel in cōi. Cuꝫ gͦpapa declarauerit ꝙ deinceps aſſerere ꝙ nō habuerūthereticū ſit cenſendū: ſequit̉ ꝙ nō de vſu ſolū: ſed de iure ⁊ dominio intellexit. ¶ Scd̓o ſciēdū ꝙ cū declaratūſit ſupra in tercio dubio. ꝙ impoſſibile ē hr̄e vſum licitū ⁊ iuſtū alicuius rei. ſine iure vtendi illa re: ⁊ omnesconcedunt ꝙ xp̄s ⁊ apoſtoli habuerūt vſum aliquarū