¶ Titulus.VI.

ralis dictat vt ſit ſubditus. qͣꝫplures etiā conſolationes admīſtrat hic inter labores. p̄s. Scd̓m multitudinē doloꝝ meoꝝ ī corde meo ⁊cͣ. Ꝙlōganimis fuit Symeon plenus ſpūſancto ad xp̄m expectandū. ⁊ tandeꝫobtinuit quod voluit. ¶ Sextus fructus dr̄ bonitas.pͣs. Spūs tuus bonus deducet me in terrā rectā. Dicitur bonus ſpūs. non ſolū qꝛ bonus ē in ſe ꝑ eſſentiam.ſed qꝛ bonitatē p̄ſtat. Hec bonitas ẜm glo. eſt quedaꝫdulcedo animi qua quis delectat̉ in bono. Et qꝛ primū bonū hoīs eſt veritas bonū intellectus ſine cuiuscognitiōe non pōt amari bonū. ideo ꝑmaxīe delectat̉vere bonꝰ ī ſermonibꝰ ſcripturaꝝ q̄ a ſpūſācto ſunt inſpirate. iuxta illud Petri. Spūſancto inſpirati locutiſunt ſācti dei hoīes. Un̄ de primis fidelibꝰ vere bonispoſt receptionē ſpūſſācti dr̄. ꝙ erāt quotidie ꝑſeuerātes ī doctrina apl̓oꝝ. ⁊ coīcatione fractiōe panis Act̉.ij. Per iſtā gͦ bonitatē amat qͥs omnē ꝟtutem. ⁊ laborat ꝓ eis habēdis. Afficit̉ ad omnes diligens bonumſpūale ⁊ bonū temꝑale oīm. Neſcit malū de alio cogitare vel inuidere. Sed ſicut bonum ē ſui diffuſiuū. vtdicit Dionyſius. ita talis affectat omnibus prodeſſe.Per alios tres ordīatur qͥs ad ꝓximū. Eſt ergo ſeptimus benignitas. Sap̄. j. Benignitas ē ſpūs ſapīe. qͥaſcꝫ benignos facit. Dicit̉ autē benignitas quaſi bonaigneitas. Et ꝑtinet ẜm Tho. ad executionē. vt .ſ. nonſolum velit bonū ꝓximo. ſed vt faciat ꝓ poſſe. Bonusignis dr̄ qui a longe calefacit ita benignus non ſolumꝓpinquis. ſed etiam extraneis ſubuenit .j. Petri. iiij.Unuſquiſqꝫ ꝓut accepit gratiā .ſ. a ſpirituſancto in alterutrum illam adminiſtrātes. Si habes noticiaꝫ dedeo ⁊ preceptis ſuis inſtrue ꝓximum. Si habes bonatemꝑalia panē ⁊ vinum ⁊ hmoi. ſubueni pauperibus.ſi es medicus. ſi aduocatus. ⁊ hm̄oi. ſubueni de tua arte indigētibus. Et hoc cum benignitate locutionis ⁊modi. Sic Paulus plenus ſpūſancto. omnibus benigne ſubueniebat. diſcurrens per orbē. docēs indoctosmanibꝰ laborās ꝓ ſui ⁊ ſocioꝝ ſuſtentatione. elemoſynas ꝓcurans ⁊ portās in hieruſalē. infirmos ſanās ⁊c̄.¶ Octauus eſt manſuetudo. que in hoc differt a patientia ſupra dicta quia illa refrenat paſſiones triſticiene ratio ſuffocetur. iſta paſſiones ire ne vindicet ſe deiniurijs ꝓximi ẜm Tho. Facit ergo hec ſupportare defectus ꝓximi vt non turbetur. Et cū quilibet indigeat ſupportari debet ⁊ ipſe alios ſupportare. Sap̄. viij.or̄. ꝙ ſpūs ſapientie eſt humanus. quia .ſ. facit humanū .i. manſuetū. Apl̓us. Seruū dei oportet manſuetūeſſe ad oēs. p̄cipue hoc debēt hr̄e p̄lati. non quin corrigant vicia. ſed cū manſuetudine. Un̄ Moyſes de cuiꝰſpū fuit datum. lxx. ſenioribꝰ adiunctis ſibi ad regēdūſcribitur ꝙ erat mitiſſimꝰ. Nonus ē fidelitas. Et ſumitur ꝓ fidelitate ẜm Tho. ẜm illud quod dr̄. xxiij. q.j. Fides etiam qn̄ hoſti ꝓmittitur ſeruanda eſt .ſ. ſi ip̄eſeruat. Debet quis eſſe fidelis ꝓximo. vt .ſ. non decipiat per mēdacia. fraudes. frāgendo ꝓmiſſa. ⁊ hm̄oi. Poteſt etiam ſumi ꝓ certitudine quadā credendoruꝫ ẜmglo. ſed non eſt ad ꝓpoſitum. ¶ Per alia tria abbreuiando ordinatur quis quo ad corpus. Eſt ergo decimꝰmodeſtia que habet refrenare corpus. ꝙͣtum ad ſēſusexteriores. vt veſtitū. Iob. Spūs eius ornauit celos.id ē ſāctos. quod facit ꝑ modeſtiā. de conſe. di. v. fucare. Hic applica de ornatu ſuꝑfluo ⁊ hm̄oi. ¶ Undecimus ē ꝯtinētia. ſumēdo large ꝯtinētiā ẜm Tho. ſcd̓aſcd̓e. ſic comp̄hendit abſtinentiā. Spūſſanctus ī ſamſon irruens. tenendo mandibulaꝫ aſini. vicit philiſteos multos occidendo. ſic ſpūſſanctus. tenendo frenoſeu manu continētie gulam. ſignante in maxilla aſinivincit hoſtes ſpūales. Exemplū etiā de Ioh̓. baptiſta qui repletus ſpūſancto ex vtero. fecit magnā abſtinentiā. vt patet Math̓. iij. ¶ Duodecimus ē caſtitas.ſcꝫ abſtinere ſe ab omni delectatione venerea illicita.Lucia dixit. Caſte viuentes templū ſunt ſpirituſſācti

Unde ¶ Dauid cognoſcens ſe amiſiſſe ſpm̄ſanctū peradulteriū ꝯmiſſum. petens ſibi reſtitui ꝑ verā penitētiā ⁊ ꝓpoſitum caſtitatis. dicebat p̄s. l. Cor munduꝫcrea in me deus. et ſpūm rectum ⁊cͣ. Poteſt etiam diciẜm Tho. ꝙ caſtitas importet ab omī delectatōe venerea illicita abſtinentiā. Continētia etiam a licita vt amr̄imonio ꝑ viduitatē ⁊ virginitatē ⁊cͣ.¶ Titulus ſextus de charitate.¶ De charitate virtute theologica. ¶ Capl̓m. j.Unc manent fides.ſpes ⁊ charitas tria hec. Maior autē horum eſt charitas ait apoſtolus .j. ad Co(rinth̓. xiij. He quidem v̓tutes dicunt̉ theologice. quia habent deum ꝓ obiecto. ⁊ ideo nobiliores ⁊ ꝑfectiores omnibus alijs. ⁊ moralibus ⁊ intellectualibus. ac etiam donis ſpūſſancti. Quaꝝ noticiamnon habuerunt ph̓i infideles. ⁊ ideo de ip̄is nō tractauerunt. Nam etſi aliqn̄ nominent fidem ⁊ ſpem ⁊ charitatem. nō ſumunt eodē modo eas ſicut ſancti theologi. ſed charitatē appellant amiciciā virtutē moralēſpem paſſionem vel fiduciā partem fortitudinis. fidēvel fidelitatem vel habitū intellectualē quo qͥs aſſentit ⁊ firmiter inheret his que nō videt. ſicut quilibetetiā infidelis credēs patrē ſuū eſſe talē. de hoc habꝫ fidem. Omniū autē excellentiſſima etiā theologicoꝝ ēcharitas. ⁊ ideo ab ea inchoet̉ tractatus. ¶ Eſt auteꝫdifferentia inter amorē. beniuolentiā. amiciciā. charitatem ⁊ dilectionē. Naꝫ amor ē quid generale ad omnē amorem licitum ⁊ illicitū. ⁊ ꝓut eſt paſſio. eſt cōmunis nobis ⁊ brutis. ⁊ qn̄ ſic aliquid amamꝰ. vt rei amate nō velimus bonum. ſed ipſum bonū rei velimus nobis. ſicut dicimus amare vinū. equū. et hm̄oi. nō dicit̉amor amicicie. ſed amor concupīe. ſed quādo aliquidamamus vt ei bonū velimus dr̄amor beniuolētie ẜmph̓m. viij. eth̓. Un̄ beniuolētia importat amorē ꝓcedentē ex voluntate rōnali. Non ſufficit autē beniuolētia ad rōeꝫ amicicie. ſed requirit̉ quedā mutua amatio. qꝛ amicus ē amico amicus. Beniuolētia autē importat ſolā amationē vnius ad alteꝝ. etiā ſi ille nō reamet qͥ amatur. Talis mutua beniuolentia amiciciefundat̉ ſuꝑ aliqua coīcatione. Charitas aūt eſt amorfundatus ſuꝑ coīcatione ſuꝑne btītudinis. Cū em̄ ſitaliqua coīcatio hoīs ad deū. ẜm quā nobis ſuā bt̄itudine coīcat. de qua cōmunicatione dr̄. j. ad Coꝝ. j. Fidelis deus ꝑ queꝫ vocati eſtis in ſocietatem filij eiusOportet aliquā amiciciā ſuꝑ hac coīcatione fundari⁊ hec amicicia dr̄ charitas. Dilectio aūt dr̄ actus ipſius charitatis qui ē habitus quidā. Et ſic charitas ēquedaꝫ amicicia. nō quecunqꝫ. ſed hominis ad deum.Eſt ergo differētia inter amiciciā ⁊ charitatē. qꝛ amicicia fundat̉ ſuꝑ honeſtate virtutū. Charitas ſuꝑ bomnitate diuina. Et cū ſit quidā habitus actus eius primus ⁊ principalis ē dilectio. Hec tn̄ noīa aliqn̄ ſumūtur vnū ꝓ altero large. Et nota ꝙ ꝙͣuis amicicia honeſti habeat̉ ad virtuoſū. ⁊ charitas ſit maxime amicicia fundata ſuꝑ re honeſta nō obſtat ꝙ ex charitatediligamus etiā peccatores. Nā amicicia honeſti habetur ad virtuoſum ſicut ad principalem ꝑſonam. ſedtn̄ reſpectu eius diligūtur etiā attinentes etſi ſint pecatores. ⁊ etiaꝫ qui nos offenderēt ſi attinerēt ad amicum. Et hoc nō reſpectu ipſoꝝ. ſed reſpectu amici noſtri. ad quem illi ꝑtinent vt res ſue. ſic pctōres ⁊ amicos debemus ex charitate diligere. inꝙͣtum ſunt creature ipſius dei. ad quē principaliter ē amicicia charitatis. ¶ Itē nota ꝙ ē triplex charitas .ſ. eſſentialis. ꝑ.ſonalis ⁊ virtualis. Prima ē deꝰ trinitas. Hiere. xxxj.In charitate ꝑpetua dilexi te ait dominus. in hymnotrinitatis. tu charitas. tu puritas ⁊cͣ. Charitas at̄ dei