¶ Capitulum.I.

ſed eā ſequūt̉ dicūt eē hereticos. Sꝫ ip̄i peſſimi hoīesſūt heretici veri: qꝛ aſſerūt ꝯͣ determinationē catholicā factā ꝑ eccleſiā ⁊ dn̄m papā Io. xxij. ⁊ oēs ſucceſſores eiꝰ veros catholicos ſūmos pōtifices. ⁊ alios oēsp̄latos eccl̓ie ⁊ doctores vtriuſqꝫ ⁊ mgr̄os plurimos intheologia eniuſlibet religiōis acceptatā examinatā ⁊approbatā vt veriſſimā. Et faciētes ſciſma ab obīa romani pōtificis receſſerūt. p̄ficiētes ſibi aliud caput antipapa vel potius antixp̄m. aſſerētes penas ſe veraꝫ eccleſiam catholicā cū ſint ſynagoga ſathane. Et cū oīsiuriſditio p̄latoꝝ eccleſie vt a fonte ꝓcedat a papa. falſo opinātes oēs ſucceſſores Io. xxij. qꝛ ſecuti ſūt verādeterminationē eius factā circa dictā materiā. eſſe hereticos. ⁊ ꝑ ꝯn̄s dicūt eſſe excōicatos ⁊ ſuſpēſos: ⁊ om̄setiā p̄latos qui aſſentiūt illi determinationi. Nec debere a talibꝰ accipi ſacr̄a niſi baptiſmū in caſu neceſſitatis. nec audiri diuina eoꝝ. ſed a ſuis p̄ſeudo ep̄is ⁊ ſacerdotibus accipi ſacr̄a vtiliter ⁊ ſalutifere. ¶ Ad cōfirmationē ſue doctrine adhuc hn̄t oſtendere vnū ꝑuūmiraculū. niſi fumū ⁊ cineres cū cōbuſti fuerūt aliquiex eis. Nec miꝝ. qꝛ verax deus nunꝙͣ falſitatē oꝑibusſuis .ſ. miraculoꝝ. approbaret. cū eā deteſtetur. noſtriaūt qͥ tenuerūt illā determinatiōꝫ Ioh̓. vt veriſſimamvſqꝫ ad p̄ſens .ſ. annū. M.ccccl. claruerunt varijs miraculis in diuerſis locis ¶ In dicto libello cū eis comburendo aſſeuerant nos dicere. ꝙ in papam nō cadat ſymonia. Quod falſum eſt noſtros doctores hoc dicereSed bene diſtinguunt Tho. ⁊ Petrus in. iiij. ⁊ alij. q.de ſymonia poſſumus loqui dupliciter. Uno modo qͦad penas a iure inflictas cōtra ſymonia cos .ſ. ſuſpēſionis vel excōicationis. Et ſic eſt verum. ꝙ in papam nōcadit ſymonia. quia nullis penis iuris poſitiui ſubijcitur vel ligatur. Alio modo quo ad peccatum qd̓ mortale eſt. Et ſic in papaꝫ poteſt cadere ſymonia quia ſiordines vel ſacr̄a vel alia ſpūalia ꝯferat ꝓ tꝑalibꝰ app̄citatiue: vtiqꝫ ſymoniā cōmittit. Nō aūt ſi in cōferendo beneficia. reſeruet ſibi partem fructuū in diuerſis d̓cauſis pro neceſſitatibꝰ curie ⁊ hmōi. vt fit in annatisqꝛ non cenſetur illud ſymoniacuꝫ. Et ſic omnes nr̄osdicunt eſſe ſymoniacos quod falſum eſt. Sed d̓ ſymonia habes plene in ſcd̓a parte ti. j. c. iiij. Et d̓ cenſuriseius in tercia parte. ti. de excommunicatione. ⁊ ti. de ſuſpenſione.¶ Titulus Tredecimus de dono fortitudinis.¶ Fortitudinis quidditas ⁊ effectus. ¶ Capl̓m. j.Oſt donū ꝯſilij ſequitur in auctoritate Iſa. xj. donū fortitudinis. de qͣ in p̄s. Fortitudo mea ⁊ laus meadn̄s: et factus eſt mihi in ſalutē. Nec cumcōſiſtat in aggrediendo multū ardua vbi ſunt mortispericula. In ſufferēdo equanimiter moleſta. In repellendo ꝑ reſiſtentiam dyabolica temptamenta. que oīaabundabunt vltra ſolitum in temporibꝰ preteritis. inꝑſecutione antixp̄i. propter quod dicit dn̄s ih̓s. Erittribulatio talis. qualis non fuit ab initio mundi. vſqꝫad illud tempꝰ Mathei. xxiiij. Et dabūt p̄ſeudoprophete .ſ. antixp̄i ſigna ⁊ ꝓdigia magna: ita vt in errorēinducant̉ (ſi fieri poteſt) etiā electi. quod erit ad maximam temptationem eoꝝ. Ideo ſub iſto titulo de ꝑſecutione antixp̄i agetur: in qua ꝑmaxime neceſſaria eritvirtus fortitudinis. de qua in verbis p̄s. quatuor poſſunt elici.Habitus muneralis. fortitudo mea.Reſpectus vel actus rōnalis. laus mea.Effectus diuinalis. dominus.Fructus ſalutaris. factus eſt mihi in ſalutem.

Fortitudo eſt qui.§. j.dā habitus qui nobis infunditur a ſpūſancto ꝯͣ mūdiaduerſa. vt in eis viriliter tranſeamus: nō deficientesꝓpterea a virtute ⁊ mandatis dei. Importat em̄ quādā animi ꝯfidentiā ⁊ firmitatē. que requirit̉ in oībꝰ arduis agendis ⁊ in malis ſufferēdis. Un̄ ⁊ Greg. dic̄. ꝙfortitudo dat ꝯfidētiā trepidāti. differt tn̄ ꝯfidentia ⁊firmitas quam dat fortitudo que eſt donū de qua agitur. ab ea ꝯfidentia quam dat fortitudo virtus moralis. Actus tn̄ vtriuſqꝫ tam doni ꝙͣ virtutis ſunt circaeandem materiā. ¶ Sed differunt in quatuor. In v̓tute. in oꝑe. in quantitate. ⁊ in fine. Et in virtute quidem. qꝛ fortitudo que eſt virtus habet menſuram ſuiactus. potentiā humanā ſeu vires humanas. Un̄ ea q̄ſuꝑgrediunt̉ vires humanas neqꝫ aggreditur neqꝫ ſuſtinet. Un̄ ph̓s dicit ꝙ fortis eſt inſtupefactibilis ī terribilibꝰ que ſunt ẜm hoīem. Sed fortitudo que eſt donū ſpirituſſancti hꝫ ꝓ menſura ſui actus diuinā potentiaꝫ. de cuius auxilio ꝯfidit. ſicut dr̄ in p̄s. In deo meotranſgrediar murū .i. omne quod poſſet humane infirmitati obuiare. ¶ Scd̓o differūt in oꝑe qꝛ fortitudovirtus ꝑficit animā ad ſuſtinenda quecūqꝫ ꝑicula. ſednō ſufficit dare fiduciā ad euadenda vel aggrediendaquecunqꝫ ꝑicula. Sꝫ fortitudo donū vtrunqꝫ facit. qꝛip̄a ꝑficit ⁊ in ſufferēdo quecūqꝫ aduerſa ⁊ ī aggrediendo quecunqꝫ ardua. vn̄ ⁊ dr̄ Ecc̄i. Liberaſti me a rugiētibꝰ ꝑatis ad eſcā .i. demonibꝰ. de manibꝰ querētiū animā meam. ⁊ de multis tribulationibꝰ que circūdeder̄tme ⁊ in medio ignis non ſum eſtuatus. ¶ Tercio differunt in quātitate. qꝛ fortitudo virtus non ſe extenditad oīa difficilia. Sed fortitudo donū ad oīa. Rō huiꝰdiuerſitatis eſt. qꝛ fortitudo virtus innititur facultati ſeu virtuti humane. que infirma eſt reſpectu potentie diuine. Un̄ non eſt vna facultas vel potentia humana reſpectu oīm difficultatum. Sed diuerſe facultates ſunt ordinate ad diuerſas difficultates que ſūt īdelectabilibꝰ. vt ſuꝑandis ꝯcupiſcētijs prauis. que nōhꝫ facultatē ad vincēdas difficultates ī horribilibꝰ vtꝑiculis mortis. Sed fortitudo donū vtitur facultatediuina quaſi ſua que ad oīa difficilia ſufficiēs eſt. Iuxta illud Iob. Pone me iuxta te. et cuius vis manuspugnet ꝯͣ me: qꝛ .ſ. nil p̄ualebit dei virtuti. Et in p̄s. Diligā te dn̄e virtꝰ mea. ⁊ merito qꝛ tu es ꝓpugnator potens. immo oīpotēs gubernator prudēs. ꝯſolator clemens. remunerator affluens. Securꝰ gͦ ꝓijcio oēm ſolicitudinē ⁊ fiduciā in eū: cuius nec potētia vinci. necſapīa falli. nec ꝓuidētia īpediri. nec beniuolētia fatigari: qͦ minus expleat oēm indigētiā meā ⁊ ſatiet in boīsdeſideriū meū. ¶ Quarto differunt in fine. qꝛ fortitudo v̓tus nō ſꝑ ꝓducit ad finē oꝑis inchoati: qm̄ n̄ ſubeſt ptāti hoīs. vt finē oꝑis ſui ꝯſequat̉. vl̓ euadat mala ſeu ꝑicula. cū qn̄qꝫ opprimat̉ ab eis ī mortē. Sꝫ fortitudo que eſt donū. hͨ ī hoīe oꝑat̉. qꝛ ꝑdu citeū ad vitāeternā ꝑ oꝑa fortia que eſt finis oīm bonoꝝ operum ⁊euaſio oīm periculoꝝ. Et huius rei infundit quādamfiduciā menti ſpirituſſancti ꝑ donū fortitudinis contrarium timore excludens. Hec Tho. ſuꝑ. iij. ſententiarum. di. xxxiiij.Ꝙ iſta fortitudo ſitᵐ. §. ij.effectꝰ diuinalis pꝫ tercio ī eo qd̓ dic̄ p̄s. Dn̄s .ſ. fortitudo mea. Et ē ibi p̄dicatio ꝑ cām. vt dic̄ mgr̄ ī. j. ſen. Nōem̄ vult dice̓ p̄s. ꝙ dn̄s ſit ille hītus qͥ ē donū fortitudīsqd̓ vtiqꝫ accidēs ē. qd̓ p̄t adeē ⁊ abeē .i. corrūpi ſeu deficere p̄ter ſubiecti corruptionē. Sꝫ dr̄ fortitudo qꝛ ī nobis cauſans fortitudinē ip̄am. vn̄ apl̓s ad phi. iiij. Oīapoſſum in eo qui me confortat. vbi glo. Ambro. Oīapoſſum ⁊ pati et agere in deo qui mihi poſſibilitateꝫ ⁊vires dedit. vt em̄ dr̄ Iſa. xxvj. Omnia opera nr̄a ope-