¶ Titulus.XIIII.

tres annos cum dimidio. quanto etiam tꝑe p̄dicauitxp̄s: vt habet̉ Dan̄. xij. Et Apoca. xij. et. xiij. ¶ Poſtꝙͣaūt antixp̄s aſcēderit in tantā ſuꝑbiam: vt poſt ſimulationē ſue mortis ⁊ reſurrectōis. dicat ſe publice in celum cōſcenſurum. ſuꝑ montē oliueti ſtans fulminabit̉vt dicit mgr̄ in hyſtor̄. ſchola. ⁊ Uin. Et ſi nō demodomortis eius. tn̄ de morte eius exp̄ſſe habet̉ Dan̄. viij. etxj. c. in fi. plenius. ⁊. ij. Theſſa. ij. Et Apoca. xvij. Antemortē antixp̄i reſurgēt enoch ⁊ helyas tercia die poſtocciſionē rerum ⁊ publice vocati in celum aſcendent.Mortuo aūt antixp̄o quantū mundus ſit duraturusincertū eſt nobis. Uidet̉ tn̄ ꝙ ad minus. xlv. dies dent̓hominibꝰ ſeductis: vt reuerti poſſint ad pnīam. Ex eoqd̓ dr̄ Dan̄. xij. Beatus qui expectat ad dies mille trecentos trigintaquinqꝫ. Et ante iſta ponit̉ tp̄s ꝑſecutionis antixp̄i: quo auferet̉ iuge ſacrificiū xp̄i. numerusvidelicet dierū mille ducēti nonaginta .i. tres anni cūdimidio: quibꝰ addendo. xlv. fiunt. Acccxxxv.¶ Titulus. xiiij. de dono timoris. ¶ Quō ad timoreꝫ¶ Capl̓m .j.multa inducunt.Imor dn̄i eſt donuꝫſpūſſancti qd̓ Iſaias enumerādo ipſa dona ponit in ſeptimo loco. Sed hic ponit̉in quinto. Et licet multa dicta ſint de timore inqͣꝫtum eſt paſſio in prima ꝑte in titulo de paſſionibꝰ. diffuſius tn̄ hic aget̉: ⁊ ꝑ aliū modū. ⁊ de multiplici timore. Sciendū aūt ꝙ ad timorē dn̄i multipliciter īducimur ex. vij. Primo ex ſcriptura theologicali. Scd̓o ex rōne internali. Tercio ex figura ſpiritualiQuarto ex creatura vniuerſali. Quīto ex actōe ſuꝑnaturali. Sexto ex punitōe diuinali. Septimo ex vtilitate plurimali. ¶ Pro primo dr̄ Deut̓. x. Quid petit dn̄s a te niſi ꝙ timeas dn̄m deum tuū: et ambulesin vijs eius ⁊ diligas eū ac ſeruias ei in toto corde tuoet in tota aīa tua ⁊ ſerues mādata eius. psͣ. xxxiij. Uenite filij audite me timorem dn̄i docebo vos: quis eſthō qui vult vitā .ſ. gratie et glorie. diligit dies viderebonos .ſ. in gloria. q. d. timor dn̄i eſt initiū huius. Et ſigna eius ſūt. declina a malo: qꝛ timor dn̄i expellit peccatum Ecc̄i .j. Et fac̄ bonū: qꝛ qui timet deū faciet bona. Inquire pacē: qꝛ timor dn̄i qͣſi ꝑadiſus Ecc̄i.xxvijqui eſt locus quietis ⁊ pacis: xp̄s in euangelio. Timete eū qui pōt aīam ⁊ corpus ꝑdere in gehennā Mat̉. x.Princeps apl̓orū ait. Deū timēte. j. Pet̓. ij. Bern̄. ſuꝑCan̄. In veritate cōperi nihil eſſe ita efficax ad gr̄amꝓmerendā. retinēdā: ꝙͣ ſi omni tꝑe corā deo inueniarꝭnō alta ſaꝑe. ſꝫ timere. Hiero. in epl̓a. Timor cuſtos ēvirtutū. ¶ Scd̓o rō interna nobis ſuadet deuꝫ ſūmeeſſe timendū multipl̓r. Dictat em̄ rō vt timeat̉ qui ſuperior eſt. qui nocere ſeu flagellare pōt. nec valet ei reſiſti. Deus igit̉ cū ſit ſummus dn̄s dn̄orū. nec poſſit aliquis reſiſtere ptāti: vel voluntati eius. ideo merito timendus eſt ſuꝑ oēs. Hanc rōꝫ tāgit moyſes Deut̓. x.qui cū admonuiſſet ppl̓m dn̄m deuꝫ timere. Subditqͣſi ꝓ rōne. Ipſe eſt deus deorū ⁊ dn̄s dn̄antium. deusmagnus potens ⁊ terribilis. Un̄ et Malach̓. j. dr̄. Siego dn̄s vr̄: vbi eſt timor meus. Et Iere. xv. Quis nōtimebit te o rex gentiū? Si demones cōtremiſcunt vtaſſerit Iacobꝰ in canonica ſua ad ptātem eius. cui nōeſt ptās ſil̓is ſuꝑ terrā. quantū dꝫ timere plenꝰ fragilitatę. Alia rō eſt. qꝛ pr̄ natural̓r rimet̉ a filio cū rō doceat ꝙ habet poſt deuꝫ eſſe ab eo. Sed nunqͥd ipſe deusnō eſt pater tuus: qui poſſedit. fecit ⁊ creauit te: a quooīs paternitas in celo ⁊ in terra noīat̉. Neqꝫ eī ego ſpiritū ⁊ aīam donaui vobis: ⁊ vitā ⁊ ſingulorū membranō ego ipſa cōpegi: ſed creator oīm qui formauit hoīsnatiuitatē inquit illa ſancta mulier filios hortata admartyriū. ij. Mach̓. vij. multo ergo magis deus debet

timeri. Docet etiā rō timere multū: cum oꝑtet eū reddere rōnem corā p̄ſidente qui oīa nouit. ⁊ nil multumꝑmittit: ⁊ p̄cipue cum ꝯſcīa remordeat multa mala feciſſe. ⁊ multa debita cōtraxiſſe ex iniquitate. Un̄ Grego. in moral̓. Iuſti omne qd̓ agunt metuūt: dum caute cōſiderant an̄ quē iudice ſtabūt. ¶ Tercio ex figura ſpūali. volens deus inducere ppl̓m ſuū ad timoremdn̄i anteꝙͣ daret legeꝫ decalogi .ſ. ꝑ angelū ſuū terruiteos: qꝛ mons ſynai videbat̉ ardere coruſcatōibꝰ. ⁊ audiebat̉ ſonitus bucine. ꝓpter qd̓ cum ppl̓s eſſet exteriꝰdixit moyſes. Vt ꝓbaret nos dn̄s venit cum terrore:vt terror eius eſſet in vobis ⁊ nō peccaretis Exod̓. xx.Ubi innuit̉. ꝙ ꝑ metū inducunt̉ hoīes ad ſeruanduꝫleges. Un̄ Iſidorus in li. ethimologiarū. facte ſunt leges: vt earuꝫ metu humana coerceat̉ audacia. tutaqꝫſit inter improbos innocētia. diſ. iij. facte. Et qꝛ ꝑmaxime oꝑtet ſeruare legē decalogi. ad qd̓ inducit timordn̄i: ideo ꝑ ea q̄ a deo ꝓcedūt timorē incuſſit .ſ. coruſcationes. voces bucine et alia terribilia. Itē mandauitdn̄s Deut̓. xxiiij. Non accipietis loco pignoris molaꝫſuꝑiorē ⁊ inferiorē. in quo figurabat̉ ꝙ ſemꝑ quis dꝫſecū habere ſpem. ita ⁊ timore. Nam mola ſuꝑior figurat timoreꝫ. qꝛ ſicut mola ſuꝑior deprimit materiammolēdā ne eleuet̉. ita mola inferior retinet ne in imūdeſcēdat ⁊ ꝑeat. Un̄ figurat ſpem. Timor ergo dn̄i deprimit mentē ne in bonis oꝑbꝰ q̄ facit eleuei. ⁊ de ſe p̄ſumat. Et ſpes ſubleuat: ne deſꝑatione in infernū cadat. Non ergo iſta duo ſunt alteri locāda: ſed ſemꝑ ſecum poſſidēda. Un̄ ⁊ Greg. dicit. ꝙ penitēs mouet̉ inter timorem ⁊ ſpem. Nec eſt cōtra qd̓ ait Boetius deph̓ica cōſolatōe .ſ. pelle timorē ſpēqꝫ fugato. loquit̉ eīde ſpe vana ⁊ timore inordinato. In huius figurā habet̉ Gen̄. xij. ꝙ abrahā tetendit tabernaculū ſuū ⁊ habit auit. habēs ab oriente bethel ⁊ ab occidente hay.Et figurat ꝙ hō iuſtus dꝫ timorē habere in ꝓſperis ⁊ſpem in aduerſis. bethel em̄ interp̄tat̉ domꝰ vl̓ habitaculum dei: ⁊ ſignat patriā ſuꝑnā quā quis dꝫ contemplari in aduerſis ad ſpem habendā vt roboret̉. Hay interp̄tat̉ vita valliū vel abyſſus. ⁊ ſignat vitā peccatorū et abyſſus infernū q̄ qͥs dꝫ recogitare in ꝓſperis neeleuet̉ in ſuꝑbiā. ſed timeat futurū iudiciū ⁊ infernū.¶ Quarto inducimur ad timorē dn̄i ex creatura vniuerſali. Sicut oīa inuitant nos ad amandū deū. quiaoīa ſunt facta in obſequiū nr̄m: ſicut bn̄ficiuꝫ inuitatbn̄ficiatū ad diligendū bn̄factorē. ita ⁊ oīa creata inducunt nos ad timendū eum. Celū ⁊ terra inquit Augu. in li. cōfeſſionū. ⁊ oīa q̄ in eis ſunt. mihi vndiqꝫ clamant ⁊ clamare nō ceſſant. vt amem te dn̄e. qꝛ cum bonum ſit qd̓ oīa appetunt ⁊ amant ẜm ph̓m. ⁊ oīs creatura bona eſt. nec aliunde habꝫ ſuā bonitatem niſiadeo prima cā oīm. Omnis aūt virtus ⁊ bonitas cuiuſcunqꝫ effectus ſit in ſua cā eſt ꝑfectiori modo. qꝛ nemodat qd̓ nō habet. ⁊ potior eſt cā effectu. ideo oīs bonitas et perfectio eſt in deo. ⁊ hinc creature indicandonobis ſummā dei bonitatē ad amandum eum ſuꝑ oīainuitant. ⁊ ꝑ cōſequens ad timendū. Nam oīs amanseſt timēs. ⁊ quāto quis plus amat aliquid. tantoplustimet illud amittere. vt ptꝫ de ſubſtantia tꝑali. ⁊ filijset alijs rebus. ſicut ergo inuitāt creature ad amandūꝓpter ſuā immenſam bonitatē. ita et timendū ne eumoffendamus ⁊ amittamus taminfinitū bonū. Inuitant etiā ꝑ alium modū ad timendū deuꝫ creature. qꝛoīa elementa ⁊ q̄ in eis ſunt. punita ſūt in peccato primi homīs. ꝓpter qd̓ deus dixit ei. Maledicta terra inoꝑe tuo. ſpinas ⁊ tribulos germīabit tibi Gen̄. iij. Etmulta aīalia bruta facta ſint nociua homini. vl̓ rebellia ꝓpter peccatū ⁊ fructus terre minus boni. Nec etiam tantā lucē. ⁊ ꝓfectū ex corꝑibꝰ celeſtibꝰ habemus.Si ergo ꝓpter offenſam dei etiā punita ſunt q̄ nō peccauerunt: quāt omagis debet quis deum timere ne offendat iam ſeuerū mali vltorē. Inducūt etiā ad timē-