¶ Capitulum.II.

ſunt q̄ homini iam ſubiecto ad obediendū parato imponunt̉. ꝑtinētia ad rectitudinē vite. Et ideo ipſa p̄cepta ſtatim in ipſa latiōe legis ꝓponunt̉ ꝑ modū p̄ceptorū. Sed p̄cepta fidei ⁊ ſpei nō erāt ꝓponēda ꝑ modum p̄ceptorū. qꝛ niſi hō iam crederet ⁊ ſperaret: fruſtra ei lex p̄poneret̉. Sed ſicut p̄ceptū fidei fuit ꝓponēdum ꝑ modū denunciatōis vel comemoratōnis vt dictum eſt. ita p̄ceptū ſpei fuit ꝓponendū ꝑ modū ꝓmiſſionis. Qui igit̉ obediētibꝰ p̄mia ꝓmittit. ex hocipſo incitat eos ad ſpem. Un̄ oīa ꝓmiſſa q̄ in lege continent̉ſūt ſpei excitamina. Sed lege iam poſita ꝑtinet ad ſapientes viros. vt nonſolū inducāt hoīes ad obſeruantiam p̄ceptoꝝ: ſed multomagis ad fundamentū legisEt ideo poſt primā legis lationem in ſacra ſcripturamultipl̓r inducunt̉ hoīes ad ſperandū. ⁊ ꝑ modū admonitōnis vel p̄cepti. ⁊ nonſolū ꝑ modū ꝓmiſſionis.¶ Ꝙͣuis em̄ natura ſufficienter inclinet ad ſperandūbonū nature ꝓporcionatū hūane. Ad ſperandū tn̄ bonum ſuꝑnaturale oportuit induci aucͣtate diuine legis. ꝑtim ꝓmiſſis. ꝑtim admonitōibꝰ vel p̄ceptis. Perꝓmiſſiones aūt poſitas in primo ⁊ quarto p̄cepto decalogi: inducebant̉ ad ſpem. licet al̓s in ipſo decalogonō fieret de hͦ p̄ceptū rōne iam dicta. Contra ſpem ſūtvicia iſta duo. p̄ſumptio. ⁊ deſperatio. De quibꝰ in ſcd̓aparte habet̉.Ad actū ſpei ſeu ad. §. iiij.ſperandū adiuuāt tres ſpēs meditationū ſeu cōſiderationū. Prima eſt cōſideratio diuine bonitatis ⁊ largitatis circa nos. Scd̓a eſt ꝯſideratio nr̄e operoſitatisſcꝫ eorū q̄ ꝓ deo agimus et ſuſtinemus nos. Tercia eſtcōſideratio beatorū ſuffragiorū charitatis ſanctoruꝫerga nos. ¶ Ꝙtum ad primū dicit Bern̄. in quodamſermone de ſeptē panibꝰ. Tria cōſidero in quibꝰ totaſpes mea cōſiſtit. charitatē adoptōis. veritatē ꝓmiſſionis. ptāteꝫ redditōis. Scio cui credidi. ⁊ certus ſumqꝛ in charitate nimia adoptauit me. qꝛ verax eſt in promiſſione. qꝛ potēs eſt in exhibitōe. Hic eſt funiculustriplex qui difficile rumpit̉. quē nobis a patria nr̄a inhunc carcerem dimiſſum firmiter obſecro teneamus.vt ipſe nos ſubleuet. trahat. ⁊ ꝑtrahat vſqꝫ ad conſpectū glorie. Hec Bern̄. Et de primo .ſ. charitate adoptionis. dr̄. j. Ioh̓. iij. Uidēte qualē charitatem dedit nobis deus. vt filij dei noīemur ⁊ ſimus. Multū habꝫ monere hoīem ad ſperandū hͦ conſiderādo ꝙ deus eſt pr̄noſter. Un̄ glo. ſuꝑ illud Math̓. vj. Pater nr̄. in hͦ dat̉fiducia. Quid em̄ negabit filijs qui iam dedit ꝙ pr̄ eſtLuc̄. xj. Si vos cum ſitis mali noſtis bona data darefilijs vr̄is. qͣꝫtomagis pater vr̄ ⁊cͣ. Ad hanc cōſiderationē .ſ. de ſpe venie ⁊ recōciliatōis. multū facit ꝑabola de filio ꝓdigo reuerſo. ⁊ recepto a pr̄e ita feſtiue Lu.xv. ¶ De ſcd̓o .ſ. veritate ꝓmiſſionis ptꝫ in ſcriptura demultis ꝓmiſſionibꝰ dei. qui mentiri nō pōt. ſꝫ fidelis ēin oībꝰ verbis ſuis. Ad Ro. xv. Per pacientiā ⁊ cōſolationē ſcripturarū ſpem habemus. Iac̄. j. Beatus quiſuffert tēptationē. qm̄ cum ꝓbatus fuerit accipiet coronā vite. psͣ. Memor eſto verbi tui ſeruo tuo in qͦ mihi ſpem dediſti. ¶ Quo ad terciū ptās dei cōſideratamultū pōt iuuare ad ſperandū. Cum ei eque facile ſitliberare a magnis ꝑiculis vt a paruis. ⁊ ſaluare in ml̓tis ⁊ in paucis. Et ſolo verbo pōt ſuas implere ꝓmiſſiones Eccͣs. viij. Sermo eius ptāte plenus eſt. Itē cōſideratio ꝙ ipſe eſt creator noſter dn̄s. gubernator. bonus ⁊ miſerator. multū habet inducere ad ſperandumArtifex em̄ natural̓r amat opus ſuum. adeo vt vix poſſit audire ꝙ ei detrahatur. Et ſic veriſil̓e eſt ꝙ artifexoīm deus amat oꝑa ſua p̄cipue hoīem quē ad ſui ymaginē ⁊ ſil̓itudinē creauit Gen̄. j. Un̄ ſperādū eſt ab eoqui dedit vt ſit. ꝙ paratus ſit ei dare vt bn̄ ſit. Itē cuꝫſit dn̄s noſter. ⁊ natural̓r amant hoīes q̄ ſua ſunt conſeruant ea. ⁊ ſi ꝑdiderint: gaudent cum recuꝑauerint

Ueriſimile ergo eſt. ꝙ deus velit cōſeruare omnes quiſunt boni. ⁊ peccatores qͦs ꝑdidit recuꝑare. Ad qd̓ facit ꝑabola euāgelica de centū ouibꝰ ⁊ decem dragmisLuce .xv. Et cum inter hoīes debeat ſeruus dn̄o fidē.vt .ſ. ei in oībꝰ obediat. ⁊ dn̄s debet ſeruo vt ei ſubueniat ⁊ ꝓtegat. Un̄ certiſſime debꝫ homo ſperare. qui abhoſte inuiſibili impugnat̉. ꝙ ſi temptatio ſit ſupra vires. deus ei in ſuccurſum veniet. nec deſeret eum. niſi inculpa eius ſteterit. qꝛ negligens in mittēdo ei nunciūoratiōis fuerit. vel infideliter vltro ſe reddiderit .j. adCoꝝ. x. Fidelis deus qui nō patit̉ vos tēptari ſupra idqd̓ poteſtis ⁊cͣ. Exemplū de beato martino. qn̄ in alpibus incidit in latrones. Itē cū ſit deus ſumme bonuset diſpliceat ei malicia. veriſil̓e eſt. ꝙ ꝑatus ſit iuuareeum qui vult deſerere maliciā ⁊ habere bonitatē. Etcum ſumme ſit miſericors. non minus vult miſeros amiſeria liberare. qͣꝫ ipſi velint liberari. Un̄ Leo papamultiplex miſcd̓ia dei ita lapſibꝰ hūanis ſubuenit. vtnō ſolū ꝑ miſcd̓iam baptiſmi. ſꝫ ⁊ ꝑ pnīe medicinā ſpesvite reꝑat̉ eterne. de pe. diſ. j.Secūda cōſideratio. §. v.que excitat nos ⁊ iuuat ad ſperandū eſt aliorū ſuffragium. qd̓ eſt triplex .ſ. xp̄i inqͣꝫtum hō. virginis Marieet beatorū aliorū angelorū ⁊ hoīm. ¶ Ꝙͣtū ad primūdicit apl̓us de xp̄o ad Ro. viij. Qui etiā interpellat ꝓnobis. Et. j. Ioh̓. ij. Siquis peccauerit aduocatū habemus apud patrē ieſum xp̄m. Greg. in mora. Prebetapud deū homī fiduciā deus hō. Aug. de ciui. dei. Gratia dei nō potuit gratius cōmendari. qͣꝫ vt ipſe vnicusdei filius in ſe incōmutabiliter manens. indueret hominē. ⁊ ſpem dilectōis ſue daret hominibꝰ hoīe medioquo ad illū ab hominibꝰ veneret̉. Bern̄. Securū acceſſuꝫ ad deū .ſ. ꝑ fidutiā habes o homo. Ubi mater ſtatante filiū. Filius ante patrē. Mater on̄dit filio pectꝰet vbera. Filius oſtēdit patri latus ⁊ vulnera. Nullaergo poterit ibi eſſe repulſa vbi ſunt tot amoris inſignia. Item Hiero. Dn̄s noſter ieſus xp̄s voluit nōſolum de alienigenis: ſed etiā adulterinis cōmixtionibꝰnaſci. nobis ex hoc magnā fidutiā p̄ſtās. vt qualicūqꝫmō naſcamur. dum tn̄ eius veſtigia imitemur. ab ipſius corꝑe nō ſeꝑabimur. diſ. lvj. dn̄s. Item ſuffragiumqd̓ ꝓ nobis faciunt ſancti ⁊ angeli. multū habet incitare nos ad ſperandū diuina bn̄ficia. Un̄ psͣ. Leuauioculos meos ad montes .i. ad ſanctos qui dicunt̉ mōtes ꝓpter contēplationē ⁊ ꝑfectionē ſperando inde auxilium. Non ꝙ debeamus ab ipſis ſanctis ſperare obtinere gratiā vel dona. ſed a dn̄o meritis ⁊ p̄cibꝰ ſanctorum. Propterea ſubdit psͣ. Auxilium meuꝫ a dn̄o ⁊cͣ.Si em̄ ſancti cum in mundo erant iuuabant miſerosp̄cipue cum ſe eis commendabant: multomagis nuncſperandum eſt ꝙ iuuant ꝑfectiores in charitate. Unde de beato Dominico canimus. O ſpem miram quādediſti ⁊cͣ. ¶ Ꝙͣtum ad ſecundū notandum. ꝙ virgoMaria dicit̉ mater ſancte ſpei. Eccl̓. xxiiij. quia ſcilicet ipſa eam nobis procurat. ⁊ eius benignitateꝫ ⁊ miſericordiam conſiderando erga nos: inducit nos adſpem diuini adiutorij. Et in ſequentia. Spes reorumes Maria peccatorum mater pia. Unde ad Hebreos.iiij. Adeamus cum fidutia ad thronum gratie eius.vt miſericordiam conſequamur. Dicit̉ autem in quadam ſequētia. Thronus veri ſalomonis .i. xp̄i inqͣꝫtūſcꝫ in ventre eius ſtetit. ⁊ in gremio eius paruulus ſedit. Sicut aūt ad thronum ſalomonis aſcendebaturſex gradibꝰ: ita ad virginem ſex clauſulis. que continētur in angelica ſalutatione. De throno ſalomonis ꝙerat eburneum et ſignat caſtitatem coopertum auro.quod ſignat charitatem habere. iij. Regum. x. ¶ Sexſunt que poſſumus ⁊ debemus ſperare. ⁊ iſta ipſa procurat efficaciſſime nobis. vt merito dicatur in antiphona. Salue ſpes noſtra. Et primuꝫ eſt ꝙ debemus