¶ Capitulum.II.

fuaſione. Et cōtra hoc dr̄. Saluū faciet egenū .i. illumqui ſe putat egere auxilio dei a gladijs eoruꝫ .i. iniquaꝑſuaſione. laude. cōtumelia vel adulatione q̄ eſt gladius. Prouer. penult. Generatio q̄ ꝓ dentibꝰ habet gladios. Scd̓o inducit̉ aliquis ad peccandū iniurie illatione. Et ꝓpter hoc dr̄ de manu violenti .i. ptāte tyrāni qui alios opprimit. In psͣ. Liberauit pauperē a potente. Tercio inducit̉ aliquis ad peccandū tꝑalis boni defectione. ⁊ contra hoc dicit. Erit egeno ſpes .i. illiqui eſt tꝑalis boni auxilio deſtitutus erit ſpes adeptionis boni ſpūalis. et merito. qꝛ ſpes eſt certa expectatio future beatitudinis. Unde mēs cuius ſpes eſt ineternis ſolidata. nec adulatōe nec detractione deijcit̉nec ꝑſuaſione emollit̉. nec aduerſitate frangit̉. quia innitit̉ ſoli deo. ¶ Quarto debemꝰ ſperare in deo tꝑe offenſionis. Ratio huius eſt. Quia ſi eſſet medicus aliquis corꝑalis qui vellet. ſciret ⁊ poſſet. oēs infirmitates curare. tūc quilibet infirmus deberet in tali medico ⁊ confidere ⁊ ſperare. Talis medicus eſt deus. quivult. ſcit. ⁊ pōt oēs pct̄ores curare ⁊ ſaluare. ergo ⁊cͣ. i.ad Thi. j. vult oēs hoīes ſaluos fieri. Augu. ſuꝑ Ioh̓.Quantū eſt in medico ſanare venit egrotū ⁊cͣ. UndeEcc̄i. ij. Reſpicite filij natōnes hoīm. ⁊ ſcitote qꝛ nullus ſperauit in dn̄o ⁊ cōfuſus eſt. ꝑmanſit in mādatiseius ⁊ derelictus eſt. Aut quis inuocauit eum ⁊ deſpexit euꝫ. glo. coll̓. hic tria dicit. Primo ꝙ nullus ſperāsin dn̄o eſt cōfuſus .i. in ſpe ſua eſt fruſtratus. Ad Ro.v. Spes nō confundit .i. nō facit erubeſcere ſperantē.Cuius rō eſt. qꝛ aliquis cōfundit̉. qn̄ qd̓ ſperabat nōinuenit vel nō impleuit. ſicut cōtingit illi qui ſperatin hoīe. ꝓpter qd̓ dr̄ Hiere. Galedictus qui cōfidit inhoīe. Spes aūt nō cōfundit. qꝛ eſt in deo qui nō fallit.nec fallere pōt. Scd̓o dicit ꝙ nullus oꝑans ex charitate nō ex timore vl̓ cupiditate. eſt derelictus. Eccl̓s. viijQui cuſtodit p̄ceptum nō exꝑiet̉ quicqͣꝫ mali. psͣ. Iunior fui ⁊cͣ. ⁊ nō vidi iuſtū derelictū ſimpliciter. videlicet. et ſi ad tp̄s exponat eū tribulatōnibꝰ. Tercio dicitꝙ nullus inuocās ex fide eſt deſpectus. Un̄ ſubditur.Aut quis inuocauit ⁊cͣ .i. intus ex corde vocauit fideliter. humiliter. ⁊ ꝑſeuerāter dep̄cando ⁊ deſpexit eumnō exaudiendo. q. d. nullus. psͣ. Prope eſt dn̄s omnibꝰinuocātibꝰ eum ⁊cͣ. Licet em̄ credere priuſꝙͣ ſperare. ⁊diligere ſit. tn̄ nil petit̉ ex fide niſi ſit ſpes habēdi ⁊ diligat̉. Et ideo in dictis verbis vltimo ponit̉ fides. primo ſpes. ſecūdo charitas. hec Hugo cardinalis in poſtilla.¶ De ſubiecto ſpei .i. in quibꝰ ſperandū ſit. ¶ Ca. ij.E ſubiecto ſpei id eſtIin quibꝰ ſpes reperit̉. Ubi ſciendum ꝙ ſpesꝓut eſt virtus theologica nō fuit in xp̄o neceſt in celo. i. in beatis angelis et aīabꝰ. nec in inferno .i.damnatis ⁊ demonibꝰ. Sed eſt in mundo .ſ. in fidelibꝰin purgatorio. videlicet in aīabꝰ ibi exiſtētibꝰ. ⁊ fuit inlymbo in patribꝰ antiquis dum ſteterunt in lymbo.Primū ſic ꝓbat̉ .ſ. ꝙ ſpes nō fuerit in xp̄o. xp̄s ſil̓ fuit̓ cōprehenſor ⁊ viator ⁊ neutro modo habuit ſpem ꝓprie. Ratio eſt. qꝛ inqͣꝫtum fuit ipſe cōprehenſor ſemꝑactu fruebat̉ viſione diuina clarius ꝙ ſancti in patriaſed ſpes eſt de non viſis ẜm apl̓m ad Ro. viij. Ergo ineo non erat hoc mō ſpes. Sed nec etiā inqͣꝫtum viatorſeu mortalis eam habuit. Nam qͣꝫuis vt mortalis expectaret aliqͥd qd̓ nō habebat .ſ. gl̓iaꝫ imꝑaſſibilitatꝭquā videt̉ poſtulaſſe cum dixit Ioh̓. xvij. Pater venithora clarifica filiū tuū ẜm expoſitionē Aug. Non tn̄ex hoc pōt dici ꝓprie habuiſſe virtutem ſpei. Natio eſtqꝛ principale obiectū ſpei eſt beatitudo eterna. q̄ conſiſtit in viſione ⁊ fruitione diuina quā habet aīa etiaꝫabſqꝫ corꝑe. Et hanc viſionē ⁊ fruitionē xp̄s dum etiā

erat mortalis habebat. qꝛ in inſtāti cōceptōis ſue aīafuit glorificata. Nec obſtat qd̓ psͣ. dicit in eius ꝑſonaad patrē. In te dn̄e ſperaui nō confundar ⁊cͣ. qꝛ ibi largeſumit̉ ſpes. ꝓ expectatione illius p̄mij accidentalisſcꝫ glorie ſeu reſurrectōis corꝑis glorioſi. q̄ expectationō eſt ꝓprie ſpes virtutis Tho. in. iij. di. xxvj. ¶ In angelis bonis ⁊ animabo beatis ſil̓r nō eſt ſpes. Ratio ē.qꝛ ſpes (vt dictū eſt) eſt de nō viſis. Qd̓ em̄ videt quisnō ſperat: ait apl̓s ad Ro. viij. Sed angeli ſemꝑ vidētfaciem patris. vt dr̄ Math̓. xviij. Et de ſanctis dicit̉. jͣ.Ioh̓. Uidebimus eū ſicuti eſt. ⁊. j. ad Eoꝝ. xiij. Cuncaūt facie ad faciem .ſ. eū videbimus. Ergo in eis nō ēſpes ſꝫ res ſꝑata hic .ſ. beatitudo ꝑfecta. Probat̉ ideꝫalia rōne. Nam ſi haberent ſpem. aut eam haberentde bono qd̓ expectant alijs. aut de bonis qd̓ expectātſibi. Primo modo nō pōt dici ꝙ habeant ſpem. quiaſperare alijs beatitudinē nō ꝑtinet ꝓprie ad ſpem virtutis. ſed magis ad charitatem. Sicut ille qui habetcharitatē dei. eadē charitate diligit ⁊ ꝓximum. ⁊ conſequenter appetit ⁊ ſperat illi beatitudinē. Si de bonoqd̓ ſibi expectat dicant̉ habere ſpem. hoc etiā nō pōtdici. qꝛ ſpes nō eſt de habitis: ſed de habēdis rebꝰ. quequis nondū habet. Sed angeli iam habent deū ⁊ ſancti. ergo ⁊cͣ. Et ſi dicat̉ ꝙ licet nō expectent bonuꝫ qd̓habēt ſcꝫ viſionē dei. expectant tn̄ cōtinuationē boniipſius qd̓ habent. vt ſicut nos ſperamus adeptionemboni qd̓ nō habemus. ita ipſi ſperant cōtinuationemboni qd̓ habēt. Nam certitudo de cōtinuatōne eſt deeſſentia beatitudinis. Rn̄deo ꝙ angeli ⁊ ſancti fruuntur deo. efficiunt̉ quodāmō ꝑticipes diuine eternitatis. q̄ cum omne tp̄s excedat. nō diuerſificat̉ ꝑ p̄teritūpn̄s ⁊ futurū ſicut tp̄s facit. ⁊ ideo fruētes diuina viſion eſſentialiter. nō habēt ſpem de cōtinuatiōe ipſiusbeatitudinis. qꝛ nō eſt ibi cōtinuatio futuri Tho. iniij. diſ. xxvj. ¶ Item ſancti qͣꝫuis expectant gloriā corporis ſui q̄ erit in vltima reſurrectiōe. non tn̄ iſta expectatio ꝑtinet ad virtutē ſpei. Tamen qꝛ (vt dictū eſt)obiectū ſpei eſt principal̓r gl̓ia aīe. tum qꝛ gl̓ia corꝑiseſt quid minimū reſpectu ad gloriam aīe. tum qꝛ habens iam gloriam aīe. habet ſufficientē cauſam. gloria em̄ anime redundans ad corpus facit eum glorioſum Tho. vbi ſupra. ¶ In damnatis ⁊ demonibꝰ noneſt ſpes qd̓ ꝓbatur. Primo quideꝫ ſic. ſpes cauſat gaudium. Sicut dicit̉ ad Rom̄. xij. Spe gaudentes. Seddamnati ⁊ demones nō ſunt in gaudio. ſed in dolore ⁊luctu. ẜm illud Iſaie. lxvj. Serui mei laudabunt p̄ exultatione cordis ⁊ vos clamabitis pre dolore ⁊ pre cōtritione ſpiritus ⁊cͣ. Secūdo oſtendit̉ idem ſic. Spesnon eſt de impoſſibili. Sed demones et damnati cumſint in malicia confirmati. ſunt certi ꝙ nunqͣꝫ poſſunteuadere eternam damnationem ⁊ ꝑuenire ad beatitudinem. ergo nō habent ſpem. Sicut em̄ requirit̉ ad veram beatitudinem ꝙ aliquis ſit certus de ꝑpetuitatebeatitudinis ſue. alioquin nō quietaret̉ volūtas eiusIta ad penam damnatorū requirit̉ certitudo de perpetuitate damnationis. Unde ſicut beati nō habentſpem. ita ⁊ dānati Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xvij. Et notandūꝙ licet dānati ⁊ demones hr̄e poſſint et habeāt fideminformem de deo ⁊ alijs. Un̄ Iac̄. iij. dr̄. Demones credunt ⁊ cōtremiſcunt. nō tn̄ habent ſpem. Cuius. Aug.rōnem aſſignat in Encheri: dicēs ꝙ fides eſt bonarūrerū ⁊ malarū pn̄tium p̄teritarū ⁊ futurarū ⁊ ſuarumet alienarū. Spes aūt non eſt niſi bonarū rerū ⁊ ad ſeꝑtinentiū. Un̄ qꝛ bona diuina nō ſunt futura poſſibilia. ſed ſunt eis ſemꝑ abſentia. nō in eis ſpes eſſe poteſtſicut fides informis. ¶ Pōt aūt eſſe ſpes in viatoribꝰvidelicet vel his qui erant in lymbo dum ibi erant. vl̓his qui ſunt in purgatorio. vel his qui verſant̉ in mūdo. Qd̓ on̄ditur triplici rōne. Prima eſt talis. Quicūqꝫ cupit aliquid quod nondum habet: expectat illudSed omnes viatores predicti cupiebāt beatitudinē.