¶ Capitulum.V.

ſua. Et hoc ideo ē. qꝛ vnūquodqꝫ diligit ſuū eſſe ⁊ ſuūviuere. quod manifeſtat̉ ī ſuo agere. Secundū ē. quiavnūquodqꝫ naturalit̓ diligit id ī quo aſpicit bonū ſuum. habet qͥdē ⁊ bn̄factor in bn̄facto aliquod bonuꝫ ⁊ecōuerſo. Sed bn̄factor inſpicit in bn̄ficiato ſuum bonū honeſtū. Beneficiatus autē inſpicit in benefactore ſuum bonū vtile. Bonū aūt honeſtū delectabiliusconſiderat̉ ꝙͣ bonū vtile. tuꝫ quia eſt diuturnius. Utilitas em̄ cito trāſit. ⁊ delectatio mēorie nō eſt ſicut delectatio rei pn̄tis. tū etiā qꝛ bona honeſta magis cū delectatōe recolimꝰ qͣꝫ vtilitates q̄ nobis ab alijs ꝓuenerunt. Tercia ē. qꝛ ad amantē ꝑtinet agere. Uult em̄ ⁊oꝑat̉ bonū amato. ad amatū aūt ꝑtinet pati ⁊ iō excellētioris ē amare. ⁊ ꝓpter hoc ad benefactorē ꝑtinet viplus amet. Quarta rō ē. qꝛ difficiliꝰ ē impēdere bn̄ficia ꝙͣ reciꝑe. Ea v̓o ī qͥbꝰ laboramꝰ magis. magis dili.gimꝰ. q̄ v̓o nobis defacili ꝓueniūt magis contenimusNō tn̄ dr̄ ꝙ quoſlibet bn̄ficiatos plꝰ debeamꝰ diligere qͥbuſlibet bn̄factoribꝰ. Nā bn̄factores a qͥbus maxima bn̄ficia recepimus. vt deū ⁊ parētes. p̄ferimus hisqͥbus aliqua minora bn̄ficia impendimus.Utꝝ ordo charita.§. xj.tis maneat in patria. Rn̄det. b. Tho. vbi ſupra. Neceſſe eſt ordinē charitatis manere ī patria ꝙͣtum ad hͦꝙ deus diligat̉ ſuꝑ oīa. Hoc em̄ ſimpl̓r erit tunc. qn̄ homo ꝑfecte eo fruetur. Sed de ordine ſui ad alios diſtinguendū videtur. quia ſicut ſupra dictū eſt. Dilectōnisgradus diſtingui poteſt. vl̓ ẜm differentiā boni quodquis alteri exoptat. vel ẜm intenſionē dilectōis. Primo quidē modo plus diliget meliores ꝙͣ ſeip̄m minusvo minꝰ bonos. volet em̄ qͥlibet beatꝰ vnūquenqꝫ hr̄equod ſibi debet̉ ẜm diuinā iuſticiā ꝓpter ꝯformitateꝫvoluntatis hūane ad diuinā. Nec tūc erit tp̄s ꝓficiendi ꝑ merituꝫ ad maius p̄miū ſicut nūc accidit. qn̄ pōthō melioris ⁊ virtutē ⁊ p̄miū deſiderare. Sed tunc volūtas vniuſcuiuſqꝫ in hͦ ſiſtet quod ē determinatū diuinitus. Scd̓o v̓o modo aliquis plus diliget ſeip̄m qͣꝫ ꝓximū etiā meliorē. qꝛ intenſio actus dilectōis. ꝓuenitex ꝑte ſubiecti diligentis. ⁊ ad hoc etiā donū charitatꝭvnicuiqꝫ confert̉ a deo. vt primo quidē mentē in deuꝫordinet. quod pertinet ad dilectionē ſuipſius. ſecūdario vt ordinē etiā aliaꝝ mentiū in deū velit. vel etiamoꝑetur ẜm modū ſuū. Sed qͣꝫtum ad ordinē ꝓximorūadinuicē. ſimpl̓r quis magis diliget meliorē ẜm charitatis amorē. Tota em̄ vitā beata ꝯſiſtit ī ordinatōnementis ad deū. Un̄ totus ordo dilectionis beatoꝝ cōſeruabit̉ ꝑ comꝑationē ad deuꝫ. vt .ſ. ille magis diligatur. ⁊ ꝓpinquior ſibi habeatur ab vnoquoqꝫ qͥ eſt propinquior deo. Cōtinget tn̄ ī patria ꝙ aliqͥs ſibi cōiunctū pluribus rōnibus diliget. Non em̄ tūc ceſſabuntab animo beati. honeſte dilectionis cauſe. Tn̄ om̄ibꝰiſtis rōibꝰ p̄fertur incomꝑabiliter rō dilectionis queſumitur ex ꝓpinquitate ad deum.¶ De charitate qͦ ad p̄ceptū decalogi. ¶ Ca. v.Onſequēter videndūē de charitate ꝑ reſpectū ad p̄ceptum. Dicitem̄ xp̄s Math̓. xxij. Diliges dn̄m deū tuumex toto corde tuo ⁊cͣ. Hoc ē maximū ⁊ primū mandatūSecundū autē ſimile eſt huic. Diliges ꝓximū tuuꝫ ſicut teip̄m. In his duobꝰ mādatis vniuerſa lex pēdet⁊ ꝓphete. Primo igit̉ videndū ē quō de charitate fuitdandū p̄ceptū. Pro cuiꝰ declaratōe dicit. b. Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. xliiij. ꝙ p̄ceptū importat rōnem debiti. Eſt autē aliqͥd debituꝫ dupl̓r. Uno modo ꝑ ſe. Alio mō ꝓpt̓aliud. Per ſe quidē debituꝫ ē in vno quoqꝫ negocio idquod ē finis. qꝛ habet ꝑ ſe rationē boni. Propter aliud autē eſt debitū quod ordinat̉ ad finē. Sicut medi

co ꝑ ſe ē debitū vt ſanat. ꝓpter aliud vt oet medicinaꝫad ſanādū. Finis ſpūalis vite ē vt hō vniat̉ deo qd̓ fitper charitatē. Et ad hoc ordinant̉ ſicut ad finē om̄iaque ꝑtinēt ad ſpūalē vitā. Un̄ ⁊ apl̓us dicit. j. ad Thi.j. Finis p̄cepti ē charitas de corde puro. conſcīa bona⁊ fide non ficta. Om̄s em̄ virtutes de quaꝝ actibꝰ dantur p̄cepta. ordinant̉ vel ad purificandū cor a turbinibus paſſionū. ſicut virtutes q̄ ſunt circa paſſiones. vl̓ſaltim ad habendā bonā conſcīam. ſicut v tutes q̄ ſuntcirca oꝑationes. vel ad habendā rectaꝫ fidē ſicut aliaque pertinēt ad dei cultū. Et hec tria requirūtur addiligendū deum. Nā cor impuꝝ a dei dilectōe abſtrahitur ꝓpter paſſionē inclinante ad terrena. Conſciētia em̄ mala facit horrere diuinam iuſticiam ꝓpter timorē pene. Fides autē ficta trahit affectuꝫ ī id quodde deo fingitur. ſeꝑans a dei veritate. In quolibet autem genere id quod eſt ꝑ ſe. eſt potius eo quod eſt propter aliud. ⁊ ideo maximū eſt preceptū d̓ charitate. vtdr̄ Math̓. xxij. ¶ Ꝙͣuis autem dilectio dei ſit finis adquem ordinatur dilectio ꝓximi. tamen dari oportuitp̄ceptū non ſolū de dilectione dei. ſed etiaꝫ aliunde dedilectione ꝓximi ꝓpter minus capaces qui nō defacili conſiderarent vnū hoꝝ p̄ceptoꝝ ſub alio contineriEt qͣꝫuis charitas ſit vna virtus. habet tn̄ duos actꝰ.ſcꝫ diligere deū ⁊ diligere ꝓximū. quoꝝ vnus ordinatur ad alium ſicut ad finem. Unde in dilectione proximi includitur dilectio dei ſicut finis in eo quod eſtad finē ⁊ ecōuerſo.Finis preceptiē chari. §. j.tas de corde puro. ꝯſcīa bona. ⁊ fide nō ficta j. ad Thimo. j. Quanta bona hinc ſequant̉ habes de pe. diſt. ij.ergo. Et circa dictaꝫ auctoritatē poſſunt tria notari.Primū eſt neceſſitas obſeruationis. ibi. finis preceptiSecunduꝫ eſt precioſitas ordinationis. ibi. charitas.Terciū eſt ſinceritas dilectionis ibi. de corde puro ⁊cͣ.¶ Ꝙtū ad primū ẜm ph̓m. Propter quod vnūquodqꝫ ⁊ illud magis. Omnia p̄cepta ſunt neceſſaria. cumordinentur ad charitatē vt finem. ergo ipſa multomagis eſt neceſſaria. Eſt autē hoc preceptū lucidū. breuevtile ⁊ leue. Eſt lucidū quidē. p̄s. Preceptum dn̄i lucidum. Et hoc ne quis dicat. non licuit mihi intelligerę. Breue ne quis dicat. nō potui vacare vel retinereAbbreuiatum faciet deus verbū ſuꝑ terrā. Utile. p̄s.Bonū mihi lex oris tui. ſuꝑ milia auri et argenti. Leue. Nihil em̄ dulcius ⁊ leuiꝰ charitate. Math̓. xj. Onꝰmeū leue. ¶ Precioſitas patet ex nomīe. Unde charitas quaſi chara vnitas. quia vnit nos cū om̄ibꝰ vtilit̓apl̓s ad Eph̓. iij. Ut poſſitis comp̄hendere cū omnibꝰſanctis que ſit longitudo. latitudo. ſublimitas ⁊ profundū .ſ. charitatis. Eius ſublimitas ē. qꝛ vnit nos cūdeo abſolute .i. ꝓpt̓ ſe. Profundū eius. qꝛ vnit nos cuꝫhis qui ſunt ī purgatorio. Eiꝰ latitudo ē. qꝛ vnit noscū om̄ibꝰ viuētibꝰ. bonis ⁊ mal̓. amicis ⁊ inimicis. Eiꝰlatitudo. qꝛ vnit nos cū p̄cedētibꝰ. pn̄tibꝰ ⁊ futuris. vl̓vſqꝫ in fine. ¶ Sinceritas innuit̉ de corde puro .i. noninfecto vel inixto cupiditate. Cōſcīa bona .i. nō erronea. Et fide nō ficta .i. ſine errore vl̓ ſine ypocriſi. Sciendū etiā ꝙ omnia p̄cepta decalogi ordināt̉ ad dilectionē dei ⁊ ꝓximi. ideo p̄cepta charitatis nō fuerunt annumerāda inter p̄cepta decalogi. ſed in omnibꝰ includūtur. Et ꝙͣuis modus dilectionis nō cadat ſub ill̓ p̄ceptis. q̄ dant̉ de alijs actibꝰ virtutū. puta ſub hͦ precepto. Honora pr̄em tuū ⁊ matrē. nō cadit hͦ ꝙ ex charitate fiat. cadit tn̄ actꝰ dilectōis ſub ſpāli p̄cepto.De dilectione ſuf.§. ij.ficienter ſunt data tm̄ illa duo precepta. Unde chriſtus dixit Math̓. xxij. In his duobus mandatis vniuerſa lex pendet ⁊ prophete. Ratio huius ē ẜm Tho.vbi ſupra. articulo. iij. Charitas eſt amicicia quedaꝫ