¶ Capitulum.IIII.

ſed ẜm ꝓp̓ortionē animi. Sic dicēdū d̓ effectu ⁊ ſignodilectionis exteriori exhibēdo. Nā bn̄ficia vl̓ ſigna dilectionis q̄ exhibent̉ ꝓximis ī cōi. puta cū quis orat ꝓom̄ibꝰ fidelibꝰ. vel cū habet impēdere aliquod bn̄ficium toti coītati. tenet̉ qͥs ⁊ inimicis hͦ exhibe̓. ſeu ipſosnō ab ill̓ excludere ex neceſſitate p̄cepti. ⁊ contrariū faciendo ꝑtineret ad liuorē vindicte. Sed bn̄ficia vel ſigna dilectionis que qͥs exhibet ꝑticularibꝰ ꝑſonis. exhibere inimicis nō ē de neceſſitate ſalutis. niſi ẜm preparationē animi. vt .ſ. quis p̄ueniat in articulo neceſſitatꝭ. Extra talē articulū hoc facere ꝑtinet ad perfectionem charitatis.Addilectōꝫ proxīoꝝ. §. iij.multa inducūt. Primū ē ſcriptura diuinal̓. q̄ hͦ freq̄nter mandat. vn̄ Leuit̓. xix. dr̄. Diliges amicū tuū ſicutteip̄m. Et idē rememorat Lu. x. ⁊ Math̓. xxij. Sed loco amici ponit̉ nomen ꝓximi. jͣ. Io. iiij. Diligamꝰ nosinuicē. Et xp̄s. Hoc eſt p̄ceptū meū vt diligatis inuicēIo. xv. Hīero. O mira dei clemētia. o ineffabilē pietatē dei. p̄miū nobis pollicetur. ſi nos mutuo diligamusEt ſi nobis ea p̄ſtamus inuicē quibus inuicē indigemus. Et nos ſuperbo inſuꝑ ⁊ ingrato animo ei renitimur cuius imperiuꝫ bn̄ficium eſt. Secundū eſt ratioconditionalis. Naturaliter em̄ om̄e animal diligit ſibi ſil̓e. vt dicit̉ Ecc̄i. xiij. Et ſi hoc ſeruant irrationalia etiā ſilueſtria. quia leo non nocet leoni. nec vrſus vrſo. ⁊ hoc multomagis debet homo ſeruare homī. Terciū eſt fraternitas naturalis. Mal̓. ij. Nūquid nō pater eſt vnus omniū veſtꝝ ſ. Adaꝫ. quare ergo deſpicitvnuſquiſqꝫ fratrē ſuum. Auguſt. in. x. de ciui. dei dicit.Nihil tam diſcordioſum vicio. nihil tam ſociale natura. ſicut genus humanū. ꝓpterea voluit deus creare parentem vnuꝫ .ſ. Adam. de quo multitudo ꝓpagaret̉. vthac ammonitōe in multis cōcors vnitas ſeruaretur.Quartū ē germanitas ſpūalis Math̓. xxiij. Pr̄eꝫ nolite vobis vocare ſuꝑ terrā. Unus ē em̄ pr̄ veſter qui īcelis ē. Omnes autē vos fratres eſtis. Aug. Oēs quidem ſumus fratres ẜm ꝙ homīes ſumꝰ. quātomagisẜm ꝙ xp̄iani ſumus. pater deus. mater eccl̓ia. hereditas ꝑadiſus. Quintū eſt xp̄i ⁊ angeloꝝ exempluꝫ. Itaem̄ xp̄s charum habuit proximū. ꝙ ꝓ eius redemptione mori voluit. Apoca .j. Dilexit nos ⁊ lauit nos a peccatis noſtris in ſanguine ſuo. Angeli etiā cuꝫ magnadiligentia cuſtodiunt homines. pſal. Angelis ſuis ⁊cͣ.Math̓ xviij. Uidete ne condemnatis vnū de puſillishis qui in me credunt. angeli em̄ eorum ⁊cͣ. Sexto qͥamultum eſt deo grata ⁊ beneplacita. Eccl̓i. xxv. In tribus beneplacitū eſt ſpiritui meo que ſunt probata coram deo ⁊ hominibus. concordia fratꝝ. amor ꝓximorū. Et vir ⁊ mulier bn̄ ſibi conſentientes. ⁊ merito Siem̄ placet homī. qui diligit ⁊ reueretur ſimilitudinē ⁊imaginē ſuā ſculptā. quantomagis debet diligi qͥ homine (vbi eſt viua dei imago) amat ⁊ honorat. Inſuꝑ⁊ ꝓximus eſt membꝝ corꝑis xp̄i myſtici. vtiqꝫ placeredebet deo qͥ diligit mēbra filij. Paulus ad Ro. Multi ſumꝰ vnū corpꝰ ī xp̄o ⁊cͣ. Septimū ē ml̓tiplex emolimentū quod ſeqͥtur ex hm̄oi dilectione. Et primū ē victoria contra inimicū. Prouerb̓. xviij. Frater qui iuuatur a fratre quaſi ciuitas firma. Golyath inuitat adſingulare certamē. j. Reg. xvij. Ecōtra Moyſes dicitSi quis eſt dn̄i iūgatur mihi Exo. xxxij. Secundū eſtbonorum abundantia. Quod em̄ deeſt homini in ſe.habet in amico ſuo. Tercium ē impetratio orationūMath̓. xviij. Ubi fuerint dus vel tres congregati ī nomine meo ibi ſū ⁊cͣ. ad exaudiendū. Quartū mutua exhortatio. Acc̄s. iiij. Si fuerint duo mutuo fouebūturvnꝰ quō calefiet. Quītū ꝯſolatio ꝓuerb̓. xxvij. Bonisꝯſilijs amici dulcorat̉ aīa. Sextū ē damnū qd̓ facit eiꝰꝯtrariū .ſ. odiū ⁊ diſcordia. Aug. d̓ pe. di. iiij. Qui diuini bn̄ficij oblitus. ſuas vult vindicare iniurias nō ſo-

lū de pct̄is futuris veniā nō merebit̉. ſed q̄ dimiſſa fuiſſe ſibi gaudebat imputabuntur ad penā.De ordīe dilectōisᵐ. §. iiij.ꝓximoꝝ. Utꝝ .ſ. ſit magis diligendus vnus ꝙͣ alt̓. Adquod rn̄det. b. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxvj. ꝙ opinio fuit qͦrundā. ꝙ omnes ꝓximi ſunt equaliter ex charitate diligēdi. qͣꝫtū ad affectū. ſed nō qͣꝫtū ad effectū exteriorēponētes ordinē dilectionis eſſe ſeruandū qͣꝫtū ad exteriora beneficia. vt .ſ. magis ea debeamus impendere ꝓximis qͣꝫ alienis. non ẜm interiorem affectum quē debemus habere equalē etiam omnibus inimicis. Sedhanc opinionē dicit eſſe irrationabilē. Et ratio ē. qͥanō minus eſt ordinatus affectus charitatis qui eſt inclinatio gratie ꝙ affectꝰ naturalis qui ē inclinatio nature. vtraqꝫ em̄ inclinatio ex diuina ſapīa ꝓcedit. Uidemus em̄ in naturalibus ꝙ inclinatio natural̓ ꝓportionat̉ actui vel motui. qui ꝯuenit nature vniuſcuiuſqꝫ. ſicut terra habet maiorē inclinationē grauitatis ꝙͣaqua. qꝛ competit ei eſſe ſub aqua. Oportet gͦ ꝙ inclinatio gratie que eſt affectus charitatis. ꝓportioneturhis que exterius ſunt agenda. vt .ſ. ad eos intenſioremaffectum charitatis habęamus. quibus oportet vl̓ cōuenit nos beneficos eſſe. Et ideo dicendū. ꝙ etiaꝫ ẜmaffectum oportet magis diligere vnū proximoꝝ ꝙͣ alium. Et ratio eſt. quia cū principiū dilectionis ſit deꝰ.⁊ ipſe diligens neceſſe eſt ꝙ ẜm ꝓpinquitatē maioreꝫad alterum iſtoꝝ principioꝝ maior ſit dilectionis affectus. In omnibus em̄ in quibus inuenit̉ aliquod pͥncipium. ordo attenditur ꝑ comparationem ad illud.Quod autē dicit Aug. in li. de doctrina xp̄iana. ꝙ omnes homines eque diligendi ſunt. ita equalitas intelligenda eſt ꝙͣtum ad bonū quod optamus amico ⁊ ingenere. quia om̄ibus homībꝰ optare debemus ex charitate idem bonū in genere .i. vitam eternā. Sed ad intentionē actus nō refertur. quia intēſius poſſumus ⁊debemus diligere vnū qͣꝫ alium. Uel etiā poteſt intelligi ꝙ omnes ſunt eque diligendi. ita .ſ. ꝙ nullus excludat̉ qͣꝫtū ad beniuolētiā. ſed nō ſic quo ad bn̄ficentiāqꝛ cū non poſſit vnus om̄ibꝰ ſubuenire ita aliqͥbꝰ ꝓuidet ꝙ non alijs qꝛ non poteſt.Quē debemꝰ magisᵐ .§. v.diligē meliorē vel ꝯiūctiorē. Rn̄det. b. Tho. ſcd̓a ſcd̓eq. xxvj. ꝙ meliori debemꝰ diligē maius bonū. Cōiunctiori debemꝰ diligere illud bonū qd̓ ei amamꝰ intēſiꝰRō huiꝰ ē. qꝛ dilectio hꝫ ſpeciē ex ꝑte obiecti. ſed intēſionē ex ꝑte diligētis. Obiectū autē ē deus. Un̄ ꝑ ꝯꝑationē ad obiectū .i. deū. quāto quis ē ꝓpinquior deo.tāto ei debemus velle maius bonū ex charitate. qꝛ licet vnū bonū ſit quod vult charitas om̄ibꝰ .ſ. vitā eterna ẜm ſe. habꝫ tn̄ diuerſos gradꝰ ẜm diuerſas btītudinis ꝑticipatōes. Et hͦ ꝑtinet ad charitatē vt velit iuſticiā dei ſeruari. ẜm quā meliores ꝑfectiꝰ btītudineꝫꝑticipāt. ⁊ hoc ꝑtinet ad ſpēm dilectōis. Sūt em̄ diuſe ſpēs dilectōis ẜm diuerſa bona q̄ optamꝰ his quosdiligimus ex charitate. Intēſio aūt dilectōis eſt attēdenda ꝑ comꝑationē ad ipſuꝫ hoīem qͥ diligit. Et ẜmhoc illos qui ſunt ſibi ꝓpinquiores intenſiori affectudiligit ad illud bonū ad quod eos diligit qͣꝫ melioresad maius bonū. Eſt etiam ibi alia differētia attēdenda. Nam aliqui ꝓximi ſunt ꝓpinqui nobis ẜm naturalē originē. a qua diſcedere nō pn̄t. qꝛ ẜm ea ſūt id qd̓ſunt. Sed bonitas v̓tutis ẜm quam aliqui appropinquāt deo pōt accedere ⁊ recedere. augeri ⁊ minui. vt pꝫex ſupradictis. Et ideo poſſumus ex charitate velle.ꝙ iſte qui ē mihi coniūctus ſit melior alio. ⁊ ſic ad maiorē gradū btītudinis ꝑuenire poſſit. Eſt ⁊ aliꝰ modꝰquo plus diligimus ex charitate nobis magis cōiunctos. qꝛ .ſ. pluribꝰ modis eos diligimꝰ. Ad eos em̄ quinō ſunt nobis cōiuncti. nō habemꝰ ad eos niſi amici-