¶ Titulus.VI.

ſit diuerſus numero. ¶ Et nota ꝙ nomine proximi intelligitur omnis qui exhibet nobis aliquaꝫ miſcd̓iamſeu bn̄ficium. Ac etiam omnis qui poteſt exhibere aliquod miſericordie opus. ẜm Aug. tractans illud Luce. x. Quis tibi videt̉ ꝓximus fuiſſe illi qui incidit ī latrones. Unde omnes angeli boni diligendi ſūt ex charitate. a quibus multa beneficia recipimus. ⁊ comprehenduntur nomine proximi. Nam charitas eſt amicicia fundata ſuꝑ cōmunicatione non ſpeciei. ſed beatitudinis ſeu bn̄ficiorum ꝑtinentium ad vitam eternam. Et in hac beatitudine angeli ꝯmunicāt cum hominibꝰ. Unde dr̄ Math̓. xxij. Equales ſunt angel̓ deiEt ideo angeli boni ex charitate ſūt diligēdi ẜm tho.ſcd̓a ſcd̓e. q. xxv. Et eadem ratio eſt de beatis animabus. quia em̄ participant beatitudinē ſuper qua fundatur charitas. ideo diligende ſunt ex charitate. et abeis etiā multa ſuffragia recipimus meritoꝝ ſuoꝝ ⁊ p̄cum. Demones autē important naturā peccato deformatā. ⁊ ideo eos nō debemus diligere ex charitate. inꝙͣtum demones .i. ꝙͣtū ad maliciā eoꝝ. ſed odire. Sedaccipiēdo ꝓut demō quādā naturā importat. ſic aliqͦmō debemus diligere. ⁊ aliquo mō non. Nā dilige debemꝰ ſic̄ diligimus aliqd̓ bonū amici. qd̓ volumꝰ ꝑmanere ob amorē illius. Et iſto mō poſſumꝰ ex charitatediligere demones īꝙͣtū .ſ. volumꝰ eos ī ſuis naturalibꝰꝯſeruari ad gl̓iaꝫ dei. Sed nō diligē debemꝰ eos ita ꝙad eos amiciciā hēamꝰ. Nā de rōne amicicie eſt vellebonū amico ⁊ p̄cipuū bonū. Hoc auteꝫ bt̄itudo ⁊ vitaeterna ē. quod bonū nullo mō debemꝰ eis velle. qꝛ hocrepugnaret charitati dei ꝑ quā iuſticiā eius approbamus. Et eadē rō ē de dānatis. qꝛ nō ſunt ampliꝰ capaces beatitudinis. Creaturas aūt irrōnales non debmus diligere ex charitate. ita videlꝫ ſicut diligit̉ is adquē habet̉ amicicia. Et rō eſt ẜm Tho. vbi. sͣ. qꝛ charitas ē amicicia quedā. Omnis aūt amicicia fudaturſuꝑ coīcatione vite. Sed irrōnales creature nō poſſūtcōicare in vita humana. qꝛ illa eſt ẜm rationē quā ip̄enō habēt. Itē talis amicicia charitatis fundat̉ ſupercoīcationem btītudinis. cuius nō ſunt capaces. Sꝫ diligi poſſunt ſicut bona que alijs volumus inqͣtū volumus ea ꝯſeruari ad gloriā dei et vtilitatē hoīm qͥ ſuntī purgatorio ꝓprie ex charitate diligēdi ſunt. ⁊ om̄s inmūdo viuētes. Un̄ Proſper. Nō illi tm̄ ꝓximi noſtricredendi ſunt. quos nobis gradus ſanguīs iungit. ſedproximi noſtri ſunt om̄es homines noſtre creature cōſortes. de pe. di. ij. Non illi. ¶ Ꝙ peccatores ſunt diligendi ex charitate ⁊ quō ẜm. b. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxv.In peccatoribꝰ ſunt duo conſiderāda .ſ. natura ⁊ culpa. Scd̓m naturā quidem quā habent a deo. ſunt capaces beatitudinis. ſuꝑ cuius coīcatione fundat̉ amicicia charitatis. ⁊ ideo ẜm naturam diligendi ſunt excharitate. Scd̓m culpā autem deo contrariātur. ⁊ eſtin eis beatitudinis demeritū. Unde ẜm culpam quadeo aduerſantur ſunt peccatores odiendi. etiā pater ⁊mater ⁊ quicunqꝫ ꝓpinqui. ẜm ꝙ dicit̉ Luce. xiiij. Debemus em̄ in peccatoribus odire culpam. ⁊ ꝙ peccatores ſunt. ⁊ diligere ꝙ homines ſunt beatitudinis capaces. Ad hͦ facit quod dicit Leo papa diſ. lxxxvj. Odiohabeantur peccata non homines. corrigātur tumidi.tolerētur infirmi. Et ꝙ caſtigare ſeuerius neceſſe eſtnon ſeuiētis animo fiat ſꝫ medētis. Et ẜm hoc intelligendū ē illud p̄s. Iniquos odio habui. inqͣꝫtuꝫ .ſ. ſuntiniqͥ quod ē hr̄e odio iniquitatē eoꝝ. Et hoc ē ꝑfectūodiū de quo idē ait. Perfecto odio oderaꝫ illos. Hocem̄ ē odire malū quod nocet eis. quod ꝑtinet ad amorē eorū. Nam eiuſdē rationis eſt odire malū alicuius⁊ diligere bonum eius. Utrūqꝫ em̄ ꝓcedit a charitateEt nota ẜm. b. Tho. ꝙ amicis peccātibus ſicut dicitph̓us in. ix. eth̓. non ſunt ſubtrahenda amicicie beneficia quouſqꝫ habet̉ ſpes ſaluationis eorum. ſed magiseſt eis adiuuandū ad recuperationē virtutis qͣꝫ ad re-

cuperationem pecunie ſi eam amiſiſſent. quanto virtus amicicie eſt magis affinis ꝙͣ pecunia. Sed quādoī maximā maliciam incidunt ⁊ inſanabiles fiunt. tūcnon eſt eis amicicie familiaritas exhibenda. Et ideohuiuſmodi peccantes de quibus magis p̄ſumitur nocumentū alioꝝ qͣꝫ eorum emendatio. ẜm legē diuinaꝫ⁊ humanā precipiunt̉ occidi. Quod facit iudex nō exodio eorum. ſed amore charitatis. que p̄fert bonū cōmune particulari. Nec obſtat quod dicit ph̓s ꝙ amicoruꝫ eſt conuiuere. Sed cum peccatoribus admonetſcriptura nō conuerſari. ẜm illud. ij. ad Coꝝ. vj. Recedite de medio illoꝝ. Naꝫ ẜm Tho. vbi. sͣ. Suplex pōteſſe conuictus cū peccatoribꝰ. Unus eſt ẜm conſortiūpeccati aſſentiendo eis. ⁊ hic ꝓhibetur omnibus. Nōem̄ ſic debemus diligere peccatores. vt velimus quodipſi volunt. ⁊ de eis gaudeamus de quibꝰ gaudēt .ſ. malis. qꝛ hoc eſſet malis aſſentire. ſed vt faciamꝰ eos velle quod nos iuſte volumus. ⁊ gaudere de quibꝰ nos recte gaudemus. Unde Aug. de vitatione ꝯuictus talium .ſ. ꝑ ꝯſenſum mali ſic ait. xxiij. q. iiij. Recedite ⁊ exite inde. pollutū ⁊ īmundū ne tetigeritis .ſ. cōtactu cordis nō corꝑis. Quid eſt em̄ tāgere immundū niſi ꝯſentire peccatis. Et quid eſt exire inde niſi facere quod ꝑtinet ad correctionē eoꝝ quantū ẜm gradum vniuſcūiuſqꝫ ſalua pace fieri poteſt. Eſt alius cōuictus cōuerſatiōis familiaris. ⁊ hic vitandus ē ab infirmis ne ſb̓uertantur. Unde dicitur. xxviij. q. j. ſepe maloꝝ cōſortia bonos corrumpunt. quātomagis eos qui ad viciaproni ſunt. ſed perfectis de quorum corruptione nontimetur laudabile eſt. ſicut chriſtus cuꝫ publicanis comedebat Math̓. ix.De dilectōe inimicoꝝ. §. j.nota ẜm Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxv. Dilectio inimicoꝝ pōttripl̓r conſiderari. Uno qͥdē mō vt inimici diligāt̉ inqͣꝫtū inimici .i. ẜm viciū eoꝝ quo exercēt inimiciciaꝫ. ⁊hoc eſt ꝑuerſum ⁊ charitati repugnat. qꝛ hoc ē diligere malū alterius. Scd̓o mō pōt accipi dilectio inimicoꝝ ꝙͣtum ad naturā. ſed in vniuerſali. Et ſic dilectioinimicoꝝ eſt de neceſſitate charitatis. vt .ſ. aliquis diligens ꝓximuꝫ. ab illa generalitate dilectionis proximū inimicū non excludat. Et ẜm hoc intelligendumeſt illud dn̄i preceptuꝫ Math̓. v. Diligite inimicos veſtros. quia vt dr̄. xiiij. q. j. Quod p̄cipitur imperatur.quod imꝑatur neceſſe eſt fieri. Tercio mō pōt ꝯſiderari dilectio inimicoꝝ ī ſpāli. vt .ſ. aliqͥs in ſpāli moueat̉motu dilectionis ad inimicū. ⁊ iſtud nō ē de ncc̄itatecharitatis abſolute. qꝛ nec etiā moueri motu dilectionis in ſpāli ad quoſlibet hoīes ſingularit̓ eſt de neceſſitate charitatis. qꝛ hoc ē impoſſibile. Eſt tn̄ de neceſſitate charitatis ẜm p̄parationē animi vt .ſ. aliqͥs habeat animū p̄ꝑatū ad hoc. ꝙ ī ſingulari diligat inimicūſuū ſi ncc̄itas occurreret. ſed ꝙ abſqꝫ articulo ncc̄itatis hoc etiā actu impleat vt diligat inimicū ꝓpt̓ deuꝫ.hͦ ꝑtinet ad ꝑfectōꝫ charitatis. Cū em̄ ex charitate diligat̉ ꝓximus ꝓpter deū. qͣntomagis aliqͥs diligit deūtanto etiaꝫ magis ad ꝓximū dilectionē oſtēdit. nullainimicicia impediente. Sicut ſi aliquis multū diligeret aliquē. amore ipſius eiꝰ filios amaret etiā ſibi mimicos. Et ẜm hoc intelligendū ē verbū Aug. ī ench̓.dicentis. ꝙ hoc tammagnū bonū .ſ. diligere inimicosnon eſt tante multitudinis quantū credimus exaudiri in oratione cū dr̄. Dimitte nobis debita noſtra. Intelligitur em̄ de dilectione qͣꝫtum ad ꝑfectionem nonneceſſitatem.De ſignis aūt ⁊ effe­ .§. ij.ctibꝰ dilectōis ſciēdū ẜm Tho. ꝙ cū ſigna ⁊ effectꝰ charitatis ex interiori dilectōe ꝓcedāt ⁊ ei ꝓportionēturSicut dilectio ad inimicū in cōmuni quidem ē de neceſſitate precepti abſolute. ī ſpeciali aut nō abſolute.