¶ Titulus.VI.

Interdum compunctionis ardore. tante ſubtilitatiseſt vis amoris. vt hāc nec ip̄e animus poſſit cōp̄hende̓.qui hanc illuminat meruit hr̄e. Tercio ip̄e eos cuſtodit. p̄s. Cuſtodit dn̄s diligentes ſe. Quarto ip̄e eos adſuauitatē contēplationis admittit. etiā in pn̄ti. Greg.in moral̓. Si quis ad cōtemplationis ſtudiū p̄parat. ſemetip̄m prius interroget quātum amat. Quinto ī neceſſitate adiuuat. Un̄ Iſa. dr̄ a deo de diligente ſe. Cūꝑtrāſieris ꝑ aquas .ſ. tribulatōis tecum ero. ⁊ fiuminanō operiēt te. Sexto ī morte nō deſerit. ſed tunc magisaſſoriat. p̄s. In voluntate tua deduxiſti me ⁊ cū gloriaſuſcepiſti me. Septimo qꝛ vt ait apl̓s ad Ro. viij. Diligentibꝰ deū oīa cooꝑant̉ in bonū. Et bona et mala penalia et facta criminalia. Un̄ Aug. de pe. di. ij. Talibꝰdicit vſqꝫadeo omīa vt ſiqui eoꝝ exorbitauerūt a fide.hoc eis faciat ꝓficere ad ſalutē. qꝛ cautiores humilioreſqꝫ ⁊ feruētiores ſurgunt. ¶ Ecōtra ad diligendū deum inducere debet inimicitie dānoſitas. Nā peccatoribꝰ qͥ nō diligūt deū oīa inimicāt̉. Sap̄ v. Pugnabitorbis terraꝝ ꝓ eo ꝯtra inſēſatos. Tercio ad hoc debꝫinducere amicitie fidelitas. Ecc̄i. vj. Amico fideli nulla eſt cōꝑatio. Ubi nota dr̄iam inter ip̄am ⁊ alios. alijem̄ nō ſꝑ amant etiā cuꝫ amantur. Iſte ſꝑ ꝓuerb̓. viij.Ego diligētes me: diligo. Alij tꝑe aduerſitatꝭ aliquādo deſerunt. iſte nunꝙͣ. Frater in anguſtijs cōprobaturid eſt xp̄s. Alij ⁊ ſi ſint amici patris. aliqn̄ ſunt inimicifilioꝝ. Sed iſte propter patrē filios amat vſqꝫ in multas generationes. Exo. xx. Ego ſum dominus deus tuus ⁊c̄. Faciens miſericordiam in milia his qui diligūtme.Secundo debet hō. §. vj.ex charitate diligē ſeip̄m. qd̓ ptꝫ ex eo qd̓ dr̄ Leuit̓. xix.Diliges amicū tuū .i. ꝓximū tuū ſicut teip̄m. Ubi dat̉ꝓ regula ⁊ exēplari dilectiōis ꝓximi. dilectio ſuipſius.Pro cuiꝰ declaratiōe dicit b. tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxv. arti.iiij. Ꝙ cū charitas ſit amicitia quedā dupl̓r loqͥ poſſumus de charitate. Uno mō ſub cōi rōne amicitie. Etẜm hoc dicēdū ꝙ amicitia nō hr̄ ꝓprie ad ſeip̄m: ſꝫ aliquid maius amicitia. qꝛ amicitia vnionē quādā īportat. Dicit em̄ Dyoni. ꝙ amor eſt virtꝰ vnitiua. vnicuiqꝫ aūt ad ſeip̄m eſt vnitas. que eſt potior vnionē. Und̓ſicut vnitas eſt principiū vnionis. ita amor quo quisdiligit ſeip̄m: eſt forma et radix amicitie. In hoc enimamicitiam habemus ad alios. ꝙ ad eos nos habemusſicut ad noſmetip̄os. Dr̄ em̄. ix. ethicorū. ꝙ amicabiliaque ſunt ad alteꝝ. veniūt ex his que ſunt ad ſeip̄m. Sicut etiā de principijs nō hr̄ ſcīa: ſed aliquid maius .ſ. intellectus. Alio mō poſſumus loqui de charitate ẜm ꝓpriā rōnē ip̄ius. ꝓut .ſ. eſt amicitia hoīs ad deū. principaliter ⁊ ex ꝯſequēti ad ea que ſunt dei. Inter que ē ip̄ehomo qui charitatē habet. Et ſic inter cetera q̄ ex charitate diligit ad deū ꝑtinētia etiam ſeipſum ex charitate diligit. Non aūt obſtat his ꝙ apl̓s vituperat amā.tes ſeip̄os: dicens. ij. ad thimo. iij. In nouiſſimis diebꝰinſtabunt tꝑa periculoſa. Erunt em̄ homines ſeipſosamantes ⁊cͣ. Quia loquitur de amore quo qͥs amat ſeẜm naturā ſenſibilē. ita vt ei ſubijtiat rationē. qd̓ vtiqꝫ eſt vituperoſum. et non de amore quo quis amat ſeẜm natura rationalē querens eius ꝑfectionē. quod ꝑtinet ad charitatē. ¶ Et qꝛ hō reſultat ex anima ⁊ corpore. ideo debet ſe dilige̓ ex charitate. nōſolū qͣꝫtuꝫ adanimā. ſꝫ etiā qͦ ad corpus ẜm Aug. Pro cuius declaratione dicit b. tho. vbi ſupra ar. v. ꝙ corpus noſtruꝫ ẜmduo pōt ꝯſiderari. Uno mō ẜm naturā ſuā. Alio modo ẜm corruptionē culpe ⁊ pene. Natura aūt corporꝭnoſtri. cū non ſit a malo principio creata vt manicheifabulātur: ſꝫ a deo ſit. poſſumus eo vti ad ſeruitiū dei.ẜm illud Ro. vj. Exhibete mēbra vr̄a arma iuſticie d̓o⁊ iō ex charitatis dilectione qͣ diligimus deuꝫ. debemetiā corpus nr̄m diligere. Ꝙͣuis em̄ corpus noſtrū deo

frui nō poſſit cognoſcēdo ⁊ amādo. in qua fruitiōe fūdatur amicitia charitatis. cū ꝑ oꝑa que ꝑ corpus facimus ad fruitionē venire poſſumus. ⁊ ex fruitiōe diuīaaīe redundat quedā btītudo ad corpus .i. ſanitatis etincorruptionis vigor. ⁊ ſic eſt corpus capax btītudinisSecūdū aūt qd̓ conſiderat̉ ī corꝑe .i. infectōnē culpe ⁊corruptionē pene ī corꝑe nr̄o nō debemus diligere. ſedpotius ad eius remotionē anhelare deſiderio charitatis: ⁊ ẜm hāc infectionē dicebat apl̓s ad Ro. vij. Infelix ego hō. quis me liberabit de corꝑe mortis hꝰ? Ꝙ debemꝰ corpus diligere ꝓpriū. on̄dit etiā ꝓſper ſic dicēsde pe. di. ij. Corpus nr̄m. qꝛ ꝑs nr̄i ē ad hͦ diligēdū nob̓eſt. vt ſaluti eius ⁊ fragilitati naͣliter ꝯſulamꝰ. et agamus qͣtenus ſpiritui ordinate ſubiectū ad eternam ſalutē accepta immortalitate et incorruptiōe ꝑueniat.Diligit autē quis.§. vij.vere ſeip̄m ex charitate. qn̄ in ſe ẜm ꝑtē prīcipalē .i. rōnē. hꝫ ſeu oꝑat̉ qͥnqꝫ que ſūt propria amicitie. ẜm ph̓min. ix. ethi. Unuſquiſqꝫ amicꝰ. Primo quidē vult amicū ſuū eſſe et viuere. Scd̓o vult ei bona. Tercio operatur bona ad ip̄m. Quarto ꝯuiuit ei delectabilit̓. Quīto ꝯcordat cū eo quaſi eiſdē delectationibꝰ ⁊ ꝯtriſtationibꝰ. Pro hoꝝ maiori declaratione ſciēdū ẜm tho. vbiſupra. ꝙ hō dr̄ eſſe aliqͥd dupliciter. Uno mō ẜm principalitatē. Alio mō ẜm ſubſtantiā ⁊ naturā ſuam. Etprimo quidē mō dicitur hō id qd̓ principale extimat̉ īeo. ſicut princeps ciuitatis dr̄ ciuitas. Et qd̓ facit princeps dicitur facere ciuitas. Boni autem extimāt principale eſſe in eis mentē rationalē. ſicut reuera eſt. ⁊ ſecundariū ꝑtem ſenſitiuam ⁊ corꝑalē quoꝝ primū apoſtolus noīat hoīem interiorē ſecundariū hoīem exteriorem. ij. ad Corin. v. Et ſic vere ſeip̄os diligūt. qꝛ diligunt ſe ẜm principale qd̓ eſt in eis .i. ꝑtē rōnalē que dr̄homo interior. Un̄ et volunt ip̄m primo conſeruari inſua integritate. Et optant ei bona eius que ſunt bonaſpiritualia quo ad ſcd̓m propriuꝫ amicitie. Tercio adaſſequenda bona ſpiritualia oꝑa impēdunt. Quartodelectabiliter ad cor ꝓprium redeūt. qꝛ ibi inueniūt etbonas cogitationes in preſenti. ⁊ memoriā p̄teritoruꝫbonorum. ⁊ ſpem futurorum. ex quibus delectatio cauſat̉. Quinto nō paciūtur in ſeip̄is volūtatis diſſētiōꝫqꝛ anima eoꝝ tēdit ī vnū. Mali aūt extimāt in ſe ꝑtemprincipalē ſenſitiuā. que dr̄ hō exterior. ⁊ ẜm hāc ſeipſos diligunt. Un̄ non vere diligūt. ſicut nec verā extimationē habēt. Et ẜm hanc ꝑtem ſenſitiuā obſeruātin ſe illa quinqꝫ ꝓpria amicitie. Nā querūt ꝯſeruationē ſui corꝑis ⁊ ſanitatē. etiam ꝯtra dei voluntatē .i. precepta. Scd̓o ꝓuident ei bona ꝯformia .ſ. delectabilia ſēſibꝰ. Tercio ad hͦ multū operantur ⁊ laborāt. Quartodelectantur cogitare de hmōi ſenſibus. Quinto qꝛ cōcordant cum ip̄a ſenſualitate. ei aſſentiendo ī cunctis.Econtra d̓ conſeruatione ſpiritus non curant. nec hona ſpiritualia optant. nec ad hoc laborāt: horrent reuerti ad ſeipſos. quia ibi non inueniunt niſi mala queremordeant ⁊ diſcordant ſecum. Alio modo dicit̉ homo aliquid ẜm naturā ⁊ ſubſtantiam ſuam. Et ſic cūhomo ſit quid reſultans ex anima et corꝑe oēs ſe extimāt vere eſſe quod ſunt .i. compoſitos ex aīa ⁊ corꝑe. etẜm hoc oēs diligūt ſeip̄os. etiā mali inqͣꝫtum .ſ. diligūtconſeruationem ſui eſſe. ſed hoc nō eſt ſe diligere ex charitate.Debet homo ma­ .§. viij.gis diligere ſeipſum qͣꝫ proximum: ita videlicet vt magis animam ſuam ꝙ cuiuſcunqꝫ animam. et magis anmam proximi ꝙͣ corpꝰ ꝓpriū. ſed magis corpꝰ ꝓpriū ꝙͣcorpus proximi ceteris paribꝰ. Primum ſic probatur.Exemplar eſt potius exemplatio. ſed dilectio hominis ad ſeipſum ponitur vt exemplar dilectionis ad alterum. cum dicitur Mathei. xxij. Diliges ꝓximū tuum