¶ Titulus.VI.

turales acqͥſitū. Un̄ charitas nō pōt naturalit̓ ineſſeneqꝫ de iure naturali eē acqͥſita. ſꝫ ꝑ infuſiōꝫ ſpūſſāctiqͥ ē amor pr̄is ⁊ filij. cuiꝰ participatio ī nob̓ ē ip̄a charitas creata. Ꝙͣuis aūt deꝰ ẜm ſe maxīe ſit diligibil̓. qͥaſūme bonus. ⁊ inqͣtū ē obiectū bt̄itudīs tn̄ nō hͦ modoeſt maxime diligibil̓ a nob̓ ꝑ inclinationē affectus noſtri ad ſenſibilia bona. Sic̄ ⁊ deus de ſe ē maxīe cognoſcibil̓. non tn̄ a nob̓ ꝓpt̓ defectū nr̄e cognitōis. qͥ dependet a rebꝰ ſenſibilibꝰ. Reqͥrit̉ igitur ad deū diligendū.maxīe ꝙ infūdatur charitas. Nō obſtat etiā ꝙ dr̄ charitas ꝓcedere d̓ corde puro ⁊ ꝯſcīa bona. ⁊ fide n̄ fictaUel ẜm Aug. ꝙ timor introducit charitatē. hͨ em̄ intelligūt̉. qꝛ hm̄oi actꝰ diſponūt hoīem ad recipiendūcharitatis infuſiōꝫ. nō ꝙ cauſēt. vel qꝛ excitāt charitatis actū. ¶ Itē no. ꝙ charitas nō infūdit̉ ẜm quātitatē naturaliū. vt .ſ. qͥ hꝫ meliora naturalia ille plꝰ recipiat. ſꝫ ẜm dei bn̄placitū. ẜm illud. j. ad Corin. xij. Hecoīa oꝑat̉ vnus atqꝫ idē ſpūs diuidēs ſingul̓ ꝓut vult.Qd̓ ꝓbat. b. Tho. ſcd̓a ſcd̓e vbi ſupͣ ſic. Uniuſcuiuſqꝫquātitas depēdet aꝓpria cā. Cā aūt nō ꝓducit effectumaiorē ſe. Charitas aūt cū ſuꝑexcedat ꝓportōꝫ hūane nature. nō depēdet ex aliqͣ cā naturali. ſꝫ ex ſola gr̄aſpūſ ſct̄i eā infundētis. Et iō quātitas charitatis nondepēdet ex conditōe naturali. Uel ex capacitate natural̓ v̓tutis. ſed ſolū ex volūtate ſpūſſctī. diſtribuēs ſuadona ꝓut vult. Un̄ ad eph̓. iiij. dr. Unicuiqꝫ nr̄m dataē gr̄a ẜm menſurā donatiōis xp̄i. Non obſtat quod dr̄Mat. .xxv. Dedit vnicuiqꝫ ẜm ꝓpriā ꝟtutē. Nā illa v̓tus ẜm quā dat deꝰ dona ſua. ē diſpoſitio vel p̄ꝑatio p̄cedēs. ſiue conatꝰ gr̄am accipiētis. Et hāc etiā diſpoſitionē vel conatu p̄uenit ſpūſſct̄s. mouens mentē homīs plus vel minꝰ ẜm ſuā voluntatē.De augmēto charitaᵐ. §. j.tis ſi augeat̉ ⁊ qūo. Si ꝑ quēlibet actū bonū ſi ī infinitū augetur. Ꝙͣtū ad primū ſciēdū ẜm Tho. ſcd̓a ſcd̓eq. xxiij ꝙ charitas augeri pōt. vn̄. Aug. ſuꝑ Io. Charitas mēt̉ augeri vt aucͣta meat̉ ꝑfici. Qd̓ ē veꝝ decharitate vie. Cuius rō ē. Ex hͦ dicimur viatores. ꝙ ī deū tēdimꝰ qͥ ē vltimꝰ finis nr̄e btītudīs. In hac aūt via tātomagis ꝓcedimus. quātomagis deo appropinqͣmꝰ. cuinō appropinquat̉ paſſibꝰ corꝑis. ſed affectibꝰ mentis.Hāc aūt appropīquationeꝫ facit charitas. qꝛ ꝑ ip̄ammēs deo vnitur. ⁊ ideo de rōe charitatis vie evt poſſitaugeri. Si em̄ nō poſſit augeri. iā ceſſaret vie ꝓceſſus.Et ideo apl̓s .j. Coꝝ. xij. charitatē viā noīat di. Adhuc excellentiorē viā vob̓ demōſtro. Et nota ꝙ cū duplex ſit quātitas. dimēſiua .ſ. ⁊ v̓tual̓. Charitati n̄ cōuenit dimēſiua ſed v̓tual̓. Sed hͨ quātitas v̓tual̓ attēdit̉ non ſolū ẜm numeꝝ obiectoꝝ. vt .ſ. plura vel pauciora diligātur. Nā mīma charitas diligit oīa q̄ ſunt excharitate diligēda. ſed etiā ẜm intenſionē actꝰ. vt magis vel minꝰ aliqͥd diligat̉. Et ẜm hͦ dr̄ augeri. Itē qͣꝫuis charitas ſit ī ſūmo inqͣꝫtū obiectū eiꝰ ē ſūmū bonū.i. deꝰ. non tn̄ oīs charitas ē ī ſūmo ꝙͣtū ad actū eius. hͨTho. Sed idē ꝓbat̉ de pe. di. ij. ꝑ plura capl̓a. Et p̄cipue illud Hiero. Charitas ī qͥbuſdā ꝑfecta ē. ī qͥbuſdā imꝑfecta. Perfectiſſima aut ī hac vita hr̄i non pōtEt iteꝝ. Nemo repēte fit ſūmus. ſꝫ a mīmis qͥſqꝫ īchoat vt ad maiora perueniat. Auget̉ aūt eēntialit̓ charitas ī ſubiecto. nō ꝙ eē incipiat. vel ꝙ eſſe deſinat ī ſb̓iecto ſeu ꝑ additionē charitatis ad charitatē ſicut qͥdādixerūt. Sed ſolū ꝑ hoc ꝙ ſubiectū magis ac magisparticipat charitatē .i. ẜm ꝙ magis reducit̉ ī actū eiꝰ⁊ magis ſubdit̉ illi. Hic em̄ ē modꝰ ꝓprius augmēti cuiuſtibet forme que intēditur. eo ꝙ eſſe huiꝰ forme totalit̓ conſiſtit ī eo ꝙ inheret ſuſceptibili. Et ideo cū magnitudo rei ꝯſequat̉ eē ipſius. formā eſſe maiorē. hͦ eſteā magis ineſſe ſuſceptibili. nō aūt aliā formā aduenire. Sic igr̄ charitas augetur ꝑ hͦ ꝙ intēdit̉ ī ſubiecto.Et hͦ eſt ipſā augeri ẜm eēntiā. Et hͦ eſt perfectiꝰ par-

ticipare ſil̓itudinē ſpūſſct̄i aīam. ¶ Ꝙͣtū ad ſcd̓m dic̄b. Tho. vbi sͣ. ꝙ nō ꝑ quēlibet actu bonū auget̉ charitas. ſed diſponit ad augmentū. Augmētū em̄ ſpūalecharitatis ē ſil̓e quodāmodo augmēto corporali. Aiugmentū aūt corporale ī aīalibꝰ ⁊ plātis non ē motꝰ continuꝰ. ita .ſ. ꝙ ſi tātū auget̉ in tāto tꝑe ncc̄e ſit ꝙ ꝓportionalit̓ ī qualibet parte illiꝰ tꝑis aliqͥd adaugeatur.ſic̄ ꝯtingit in motu locali. Sed per aliquod tp̄s natura operat̉ diſpoſitiones ad augmētū. etiā nihil agensactu. ⁊ poſtmodū ꝓducit ad effectū id quod diſpoſuerat augēdo plantā ī actu. Ita etiā ī quolibꝫ actu charitatis charitas auget̉. ſed qͥlibet actꝰ charitatis diſponit ad charitatis augmentū. ita ꝙ ex vno actu charitatis hō redditur ꝓmptior ad agēdū ẜm charitatē.⁊ habilitate creſcēte hō ꝓrūpit ī feruētiorē dilectōnishītū qͦuſqꝫ tenet̉ ad charitatis ꝓfectū. ⁊ tūc charitasaugetur ī actu. Et no. ꝙ ſic̄ qͥlibet actꝰ charitatis meretur vitā et̓nā. nō qͥdē ſtatī. ſed tꝑe ſuo accipiēdā. ita⁊ qͥlibet actꝰ charitatis meret̉ augmētū charitatis. n̄ſtatī. ſed tꝑe ſuo fiēdā. Itē cū dicit Grego. In via deiſtare ē retrocede̓. Sciēdū ꝙ ī via dei ꝓceditur nō ſolūdū actu charitas auget̉. ſed etiā dū diſponitur ad augmnētū. Sic etiā pōt dici retrocēdi ī viā dei. dū ꝑ venialia diſponitur qͥs ad amiſſiōꝫ eiꝰ qd̓ fit per mortale.¶ Ꝙtū ad terciū ſciēdū ꝙ ſꝑ in via pōt magis ac magis augeri charitas. Pro cuiꝰ declaratiōe dic̄. b. Tho.vbi. sͣ. ꝙ terminus augmēti alicuiꝰ forme pōt p̄figi tripl̓r. Uno modo ex rōe ip̄ius forme. q̄ habet termīataꝫmenſurā. ad quā cū peruētū fuerit non pōt vltra. Etſi vltra ꝓceſſū fuerit peruenit̉ ad aliā formā. ſicut pꝫ īpallore. cuius terminos per continuā alterationē aliqͥs trāſit. vel ad albedinē vel ad nigredinē perueniēs.Secūdo modo ex ꝑte agētis. cuiꝰ v̓tus n̄ ſe extēdit adalterius augendū forma ī ſubiecto. Tercio mō ex ꝑteſubiecti. quod n̄ eſt capax maioris perfectiōis. Nulloaūt hoꝝ modoꝝ īponit̉ terminꝰ augmēto charitatis īvia. Ip̄a em̄ charitas ẜm rōem ꝓprie ſpeciei terminūaugmēti non hꝫ. Eſt em̄ participatō q̄dā infinite charitatis. q̄ ē ſpūſſāctus. Sil̓r etiā cā agens charitatē ēinfinite vtutis .ſ. deus. Sil̓r ex parte ſubiecti terminushuic augmento p̄figi non pōt. qꝛ ſꝑ charitate excreſcēte. ſemper creſcit habilitas ad alt̓ius augmentū. Un̄relinqͥtur ꝙ charitatis augmēto nullus terminus p̄figi poſſit ī via. Ꝙͣuis em̄ augmētū charitatis ſit ad aliquem finē. ille tn̄ finis non ē ī hac vita ſed futura. Hicaūt ſemꝑ capacitas creature ſpūalis augetur ꝑ charitatē. qꝛ per ipſā cor dilatatur. ⁊ ideo adhuc vlteriꝰ manet habilitas ad maius augmentū.De gradibꝰ charita­ .§. ij.tis qͥ tres aſſignātur .ſ. incipiēs. ꝓficiens ⁊ ꝑficiēs. ſeuperfectus. Hos ponit Aug. ſuper epl̓aꝫ canon̄. Io. di.Charitas cū fuerit nata nutrit̉. Cū fuerit nutrita roboratur. Cū fuerit roborata ꝑficitur. de pe. di. ij. ſi qͥshabuerit. Primū em̄ pertinet ad incipiētes. Secūdūad ꝓficiētes. Terciū ad perfectos. Pro cuius declaratione dicit. b. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxiij. ꝙ ſpūale augmētū charitatis ꝯſiderari pōt ꝙͣtū ad aliqͥd ſil̓e ẜm corporale augmentū. quod qͥdē qͣꝫuis ī pl̓imas partes diſtingui poſſit. hēt tn̄ aliquas determinatas diſtinctiones. ẜm determinatas actiones vel ſtudia. ad que hōꝑducitur per augmentū. ſicut infantil̓ etas dr̄ anteꝙͣhabeat vſū rationis. poſtea diſtīguitur alius ſtatꝰ homīs. qn̄ iā incipit loqͥ ⁊ rōne vti. Tercius ſtatus ē pubertatis. qn̄ iā incipit generare poſſe. ⁊ ſic inde quouſqꝫ ꝑueniatur ad ꝑfectu. Ita etiā diuerſi gradus charitatis diſtinguūtur ẜm diuerſa ſtudia ꝑ que hō ꝑducitur ad charitatis augmentū. Nā primo quidē incūbit homī ſtudiū principale ad recedendū a pctō ⁊ reſiſtendū cōcupiſcētijs eiꝰ. q̄ in contrariū charitatis mouēt. Et hoc ꝑtinet ad incipiētes. ī qͥbꝰ charitas ē nu-