CCapitulum.II.

ſꝫ nō qͣꝫtū ad eundē actū. qꝛ non ſūt ibi ꝑicula mortis⁊ delectabilia ciboꝝ ⁊ venereoꝝ q̄ ſūt mat̓ia ip̄aꝝ v̓tutū. Charitas v̓o nūꝙͣ excidit. qꝛ cū incipiat h̓. nō deficit ī alia vita vt fides. ſed ꝑficit̉ ī pr̄ia. ¶ Quarto charitas ē maior ī nobilitate ⁊ ꝑfectione. Mēſuratur em̄humanū meritū ẜm charitatē. Nā ẜm ꝙ hō facit opꝰbonū cū maiori charitate. ſic magis meret̉. ⁊ ꝯn̄t̉ exinde recipit magis p̄miū eēntiale. Un̄ figurat̉ ꝑ auꝝ qd̓eſt p̄cioſiꝰ oī metallo ⁊ mēſura p̄cioſitatis alioꝝ. Naꝫtāto vnumquodqꝫ eſt p̄cioſius quātoplus auri valet.Apoc. iij. Suadeo tibi emē auꝝ ignitū .i. feruētē charitatē vt locuples fias. In huiꝰ figurā nil erat ī tēploquod auro nō tegeret̉. .jͣ. ī eccl̓ia. iij. Re. vj. Ꝙ aūt charitas ſit nobilior alijs v̓tutibꝰ. ſic ꝓbat. b. Tho. vbi. sͣ.ar. vj. Eū bonū ī hūanis actibꝰ attendat̉. ẜm ꝙ regl̓atur debita regula. ncc̄e ē ꝙ v̓tus hūana q̄ ē principiuꝫbonoꝝ actuū ꝯſiſtat ī attigendo regulā hūanoꝝ actuum. Guplex aūt ē regula hūa noꝝ actuū .ſ. rō hūana. ⁊deꝰ. Sed deꝰ ē prima regula. a qua etiā humana rō eſtregulāda. Et iō v̓tutes theologice q̄ conſiſtūt ī attingēdo illā primā regulā eo ꝙ eaꝝ obiectū ē deꝰ. ſunt excellētiores v̓tutibꝰ moralibꝰ ⁊ intellectualibꝰ. q̄ conſiſtunt ī attīgendo rōem humanā. Et ꝓpt̓ hec etiā oportet ꝙ inter om̄s theologicas ſit illa potior. q̄ magis deum attīgit. Sꝑ aūt id quod ē ꝑ ſe. ē magis ꝙ id qd̓ eſtper aliud. Fides autē ⁊ ſpes attingūt deū. ẜm ꝙ ex ip̄onobis ꝓuenit. vl̓ cognitio veri vel adeptio boni. Sedcharitas attīgit ip̄m deū vt ī ip̄o ſiſtat. nō vt ex eo nobis ꝓueniat. Et ideo charitas ē excellentior fide ⁊ ſpe⁊ ꝯn̄ter alijs. Sicut ⁊ prudentia q̄ attingit rōeꝫ ẜm ſeexcellentior eſt qͣꝫ alie ꝟtutes morales que attigūt rōnē ẜm ꝙ mediū ex ea conſtituit̉ in oꝑbꝰ vel paſſionibꝰhūanis. Nō obſtat ꝙ fides per dilectionē oꝑat̉. vt dr̄ad Gal̓. v. Et maiꝰ ſolet eſſe is qͥ operat̉ qͣꝫ id ꝑ quodoperatur. qꝛ hͦ eſt verū qn̄ qͥs operatur vt ꝑ inſtr̄m. vtdn̄s per ſeruū. Nō aūt ſic operat̉ fides ꝑ charitatē. ſedſic̄ operat̉ res per formā ſuā. ¶ Dr̄ charitas mr̄ virtutū. qꝛ ſicut mater ex alio ente concipit. ita charitas exappetitu vltimi finis concipit actus aliaꝝ v̓tutū imperādo ipſos. Dr̄ etiā finis virtutū. qꝛ omnes v̓tutesordinat ad finē ſuū. Un̄ apl̓us comꝑando ip̄as theologicas adinuicē dicit. Nūc manēt ⁊cͣ. Charitas etiam eſt ī om̄i natura intellectiua. diuina vicꝫ. angelica⁊ humana. Itē ī omni locoꝝ genere .i. ī celo. īmundo.in inferno. ⁊ ī purgatorio. nō ſic de alijs. In huiꝰ ꝯmēdationē dicit Proſper de pe. diſ. ij. Si dilectionē deoexhibeamus ⁊ ꝓximo. de corde puro. conſcīa bona. fidenon ficta. facile pct̄o reſiſtimus. bonis om̄ibꝰ abundamus. blādimenta contēnimus. ⁊ quę difficilia ſunt etaſpera humane fragilitati. cū dilectione ſuperamus.¶ Ad cōmendationē charitatis Grego. ī. x. li. moral̓.tractās illud Iob. Multiplex ſit lex eius .i. dei. ſic aitLex dei q̄ charitas ē multiplex dr̄. qͥa cū vna eademqꝫſit charitas. ſi mentē bn̄ ceperit. hāc ad innumera opera multiformiter accēdit. Cuius diuerſitatē breuiterexprimimꝰ. ſi ī electis ſingulis bona illius ꝑſtringēdonum eremꝰ. Hec nāqꝫ ꝑ Abel ⁊ electa dei munera obtulit. ⁊ frīs gladiū nō reluctādo tolerauit. Hec enoch⁊ int̓ hoīes viuere ſpūaliter docuit. in ſublimē vitā etiam corꝑalit̓ abſtraxit. Hec Noe deſpectis om̄ibꝰ ſolūdeo placabilē on̄dit. atqꝫ in arche fabricā ſtudio lōgilaboris exercuit. et mūdo ſuperſtitē ꝓ opere exercēdoſeruauit. Hec in Sem ⁊ Iaphet humilit̓ verēda pr̄iserubuit ⁊ ſuꝑiecto dorſis pallio que nō videbat abſcōdit. Hec Abrahe dextera qꝛ ad mortem filij ſui extraxit. hinc ꝓlem innumere gentis pr̄em fecit. Hec Iſaacmentē. qꝛ ſemꝑ mūdiciā tenuit. ⁊ caligātibꝰ etate oculis ad videnda longe poſt vētura dilatauit. Hec Iacob compulit ⁊ amiſſū bonū filiū medullitus gemere⁊ prauoꝝ filioꝝ pn̄tiā equanimiter tolerare. Hec Ioſeph docuit a fratribus venundatū. ⁊ libertate animi

mīme fracta. ſeruitiū ꝑpeti. ⁊ eiſdē fratribꝰ poſt mentē non elata dominari ſeu principari. Hec Moyſen delinquēte ppl̓o ⁊ vſqꝫ ad petitionē mortis in p̄cibꝰ ſtrauit. ⁊ vſqꝫ ad interfectionē ppl̓i ſtudio erexit. Hīc phineēs brachiū ī vltione peccantiū erexit vt arrepto gladio coeuntes trāſfigeret. ⁊ irā dn̄i irati placaret. HecIoſue exploratorē docuit. vt prius cōtra falſilo quosciues veritatē verbo defenderet. ⁊ hanc primo et gladio hoſtes alligaret. Hec Samuel ī principatu humilē p̄buit. ⁊ integꝝ in deiectione ſeruauit. Qui cū perſequentē ſe plebem diligeret. ipſe ſibi teſtimoniū extitit. qꝛ culmen ex quo deiectus eſt nō amauit. Hec Dauid apud iniquū regem. ⁊ humilitate cōmouit ad fugam. ⁊ pietate repleuit ad veniā. ne .ſ. occideret Saulcū potuit. Hec Nathan ⁊ cōtra peccantē regem in auctoritatē libere increpationis ſuſtulit. ⁊ cū regis culpa deeſſet in petitōe humiliter ſtrauit. Hec ꝑ Iſaiamnuditatē carnis nō erubuit. ⁊ ſubducto carnali velamine myſteria ſuꝑna penetrauit. Hec Helyā quia feruoris zelo viuere ſpūaliter docuit. ad vitā quoqꝫ ⁊ corporaliter abſtraxit. Hec helizeum quia magiſtꝝ diligere ſuppliciter inſtituit. magiſtri ſpū dupliciter impleuit. Per hanc Hieremias ne in egyptum populusdeſcenderet reſtitit. Sed tamen inobedientes diligēscondeſcendit. populus ⁊ ipſe deſcendit. Hec Ezechieleꝫ quia prius a terrenis deſiderijs ſuſtulit. quia poſtin eius anno capitis in aere liberauit. Hec in Daniele quia a regijs dapibus gulā compeſcuit. ei eſurientium ora leonū clauſit. Hec tribus pueris. quia in tranquillitate poſitis incendia vicioruꝫ ſubdidit. ⁊ tribulationis tempore flamas in fornace temperauit. Hecin Petro qui minis terrentiuꝫ principum fortiter reſtitit. ⁊ in circumciſione ſubmouenda minaruꝫ verbahumiliter audiuit. Hec in paulo ⁊ manꝰ ꝑſeq̄ntiū hūilit̓ ꝑtulit. ⁊ tn̄ ī circūciſiōis negocio lōge ſe imꝑijs prioris ſenſum audēter increpauit. hec oīa Greg. ibi.¶ De charitate ꝙͣtū ad eius ſubiectū. ¶ Ca. ij.Iſo de charitate ẜmſe. nunc agendū eſt de ea primo ꝙͣtū ad eiusſubiectū. Secūdo qͣꝫtum ad eius obiectuꝫ.Tercio qͣꝫtum ad eius p̄ceptum. Quarto qͣꝫtū ad eiꝰactū. Et quelibet conſideratio haꝝ habebit ſuū capiculū. Primo gͦ de eius ſubiecto. quod eſt illud. Et ſi exinfuſione cauſet̉ in eo vel actibꝰ noſtris. Et ſi infundatur ẜm quantitatē naturaliū. ¶ Ꝙͣtū ad primū dicitb. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxiiij. ꝙ charitas eſt in potētia volūtatis ſicut ī ſubiecto. Et rō eſt qꝛ cū duplex ſit appetitus .ſ. ſenſitiuꝰ ⁊ intellectiuus qͥ dr̄ volūtas. vtriuſqꝫobiectū ē bonū. ſed diuerſimode. Nā obiectū appetitus ſenſitiui. ē bonū ſenſibile ſeu ꝑ ſenſū apprehēſum.Ebiectū autē voluntatis ē bonū ſub cōi ratōe boni.ꝓut ē apprehēſibile ab intellectu. Charitatis aūt obiectū nō ē aliquod bonū ſenſibile. ſꝫ bonū diuinū. qd̓ſolū intellectu cogͦſcit̉. Et iō charitatis ſubiectū nō ēappetitus ſenſitiuꝰ ſed intellectual̓. Nō ē aūt in rōneſicut ī ſubiecto. qꝛ rō non ē regula charitatis ſic̄ hūanaꝝ v̓tutū. ſed regulat̉ a dei ſapīa. ⁊ excedit regulā rationis humane. ẜm illud Eph̓. iij. Supereminentē ſcīcharitatē xp̄i. ¶ Cauſat̉ autē charitas ī nobis. non ꝑactus nr̄os. ſꝫ ꝑ infuſionē. qd̓ innuit apl̓s ad Ro. v. dicens. Charitas dei diffuſa ē in cordibꝰ nr̄is ꝑ ſpm̄ſanctū ⁊cͣ. Qd̓ ſic ꝓbat Tho. vbi. sͣ. artic. ij. Charitas eſtquedā amicicia homīs ad deū. fundata ſuꝑ cōmunicatione eterne beatitudinis. Hec autē cōmunicatio nōeſt ẜm bona naturalia. ſed ẜm dona gratuita. quia vtdr̄ ad Ro. vj. Gr̄a dei vita eterna. Unde ⁊ ipſa charitas facultateꝫ nature excedit. Qd̓ aūt excedit naturefacultatē. nō poteſt eſſe naturale. neqꝫ ꝑ potētias na-