¶ Titulus.V.

eiuſdemqꝫ virtutis perſeuerare non poſſe: paulopoſt.¶ His āt gradibꝰ ꝑuenit̉ ad eā. Prīo igit̉ ſt̓ vere amicit̓ie mūdial̓ ⁊ oīm q̄ habemꝰ reꝝ deſpectiōe fūdamētaꝑ quā ⁊ impiū ⁊ iniuſtū ē. ſi pꝰ abrenūciationē mūdi ⁊oīm q̄ ī eo ſt̓ vanitatū p̄cioſiſſime frīs dilectiōi ſuppellex viliſſima q̄ ſuꝑfluit p̄ferat̉. Scd̓ꝫ ē. vt ita vnuſqͥſqꝫſuas reſecet volūtates. nec ſapiētē ſe eſſe iudicans atqꝫꝯſultū. ſuis malit ꝙͣ ꝓxī diffinitiōibꝰ obedire. Terciuꝫē. vt ſciat omīa. ⁊ q̄ vtilia atqꝫ neceſſaria extimāt poſtponēda bono cītatis ac pacis. Quartū ē vt credat neciuſtꝭ nec iniuſtꝭ d̓ cauſis iraſcēdū. Quītū ē. vt iracūdiam frīs et̓ ſine rōne ꝯceptā eo mō qͦ ſuā curare deſidet.ſciēs eqͣlit̓ ſibi ꝑnitioſaꝫ alteriꝰ eſſe triſticiā. ⁊ ſic aduerſus aliū ip̄e moueat̉. niſi eā ꝙͣtū ī ſe ē d̓ frīs mēte depulerit. Poſtremo ē illud qd̓ generale vicioꝝ oīm ꝑemptoriū eſſe nō dubiū ē. vt ſe de hͦ mūdo quotidie credat migratuꝝ. Que ꝑſuaſio nō ſolū vllā ī corde triſticiā reſidere ꝑmittit. verū etiā vniu̓ſos ꝯcupīaꝝ ac pctōꝝ oīmcōprimit motꝰ ⁊ infra. Sepe āt accidit ſiue illuſiōe dyaboli ſiue int̓ceſſu erroris hūani. quo nullꝰ ē ī hac carne qͥ falli velut hō nō poſſit: vt ille interdū qͥ acriorisingenij ſciētieqꝫ maioris ē. aliqͥd falſū mēte ꝯcipiat. etille q̄ tardioris ingenij ac minoris ē meriti rectiꝰ aliqͥdveriuſqꝫ p̄ſentiat. ⁊ idcirco nullꝰ ſibi qͣꝫuis ſcīa p̄ditꝰ inanī tumore ꝑſuadeat. ꝙ poſſit collatiōe alteriꝰ nō egēNā etſi iudiciū eiꝰ dyabolica nō fallat illuſio. elatōistn̄ ⁊ ſuꝑbie grauiores laqueos nō euadet. ¶ Eſt et̓ amicitia iſta ꝑfectio charitatis nō ſolū hoīs ad hoīem. ſedetiā ad deū. Un̄ p̄s. Nimis honorati ſt̓ ⁊c̄. Et qͥ hāc cōſeqͥt̉ hꝫ inde ſūmā delectabilitatē. nimiā vtilitatē ⁊ maximā honeſtatē. ⁊ acqͥrit̉ ꝑ tria. Primo ꝑ noticiā ſupremoꝝ ẜm illud Sap̄. vij. Infinitus theſaurꝰ ē hoībꝰ ſapientia. quo qͥ vſi ſt̓. ꝑticipes facti ſūt amicitie dei. Secūdo ꝑ ob̓iam mādatoꝝ ẜm illud Ioh̓. xv. Uos amicimei eſtis ſi feceritis q̄ p̄cipio vob̓. Tercio ꝑ tolerātiaꝫaduerſoꝝ ẜm illud mach̓. Abrahā ī tēptatiōe ꝓbatusinuētꝰ ē. ⁊ amicꝰ dei appellatꝰ ē. Hec amicitia hꝫ ſūmūhonorē a deo ⁊ ī pn̄ti ⁊ ī futuro ⁊ ideo ab oībꝰ colenda.Ad iuſticiā prout.§. ix.eſt v̓tus generalis ꝑtinēt p̄cepta pittagorica. de quibꝰUincen ī. iiij. li. ſpec. hiſto. pꝰ ieiuniū ait. Pittagorica ſūt iſta p̄cepta. Fugiēda ſt̓ oībꝰ modis ⁊ abſcidēdalāguor a corꝑe. Imperitia ab aīa luxuria a ventre. a ciuitate ſeditio. a domo diſcordia. ⁊ ī coī a cunctis rebusintꝑantia. Pirtagorica ſunt ⁊ hec. amicoꝝ oīa eſſe cōmunia. ⁊ amicū ſeip̄m eſſe alteꝝ. Duoꝝ tēpoꝝ maximehn̄dā curā mane et veſꝑe .i. eoꝝ que acturi ſumꝰ ⁊ eoruꝫque geſſimꝰ. Poſt deū veritatē colendū que ſola hoīesdeo ꝓximos facit. ¶ Illa qͦꝫ enigmata que diligentiſſime areſtoteles in libris ſuis ꝓſequitur. Staterā ne trāſileas .i. ne p̄tergrediare iuſticiā. ignem gladio ne foueas. ira videlicet et tumidū animum verbis maledicisne lateſcas: coronā minime carpendā .i. leges vrbiū cōſeruandas. cor non comedendū .i. merorē de animo expellendū. Cum ꝓfectus fueris ne rideas .i. poſt mortēvitā iſtam ne deſideres: ꝑ viam publicam ne ambulesne multoꝝ ſequeris errores. Hyrundinem in domo ſuſcipiendam .i. garrulos et verboſos homines ſub eodētecto vobiſcum non habendos. oneratis ſupponendūonus. Deponentibꝰ non communicandum .i. ad virtutem incedentibꝰ alacriter augenda ſunt p̄cepta. Tradentes ſe ocio relinquendi ſunt. apud grecos primꝰ pittagoras inuenit immortales eſſe animas. et de ſuis corporibꝰ tranſire ad alia. primum dicit ſe fuiſſe euſorbium. ſcd̓m calidē. tercium hermoniū. quartum pynumAd extremum pittagoram. et poſt certos tempoꝝ curriculos. ea que fuerunt rurſum fieri. Nihil in mūdo fieri nouū. ph̓iam meditatoreꝫ eſſe mortis quotidie decarcere corꝑis intente anime educere libertatē. matyſe. ſana. meyſuc .i. diſcentias ⁊ remīſcentias eſſe. Et ml̓-

ta alia que plato in libris ſuis ⁊ maxime in phedronethimeoqꝫ ꝓſequitur.¶ De duodecim fructibꝰ ſpiritus. ¶ Capitulū. xxj.Emū vidēdū ē de fruVctibꝰ ſpiritus qui ſunt actus virtutū vel cardinaliū de quibꝰ dictū eſt. vel theologicarūde quibus immediate dicendum. Pro maiori tn̄ declaratione materie. Sciendum ẜm Tho. prima ſecūde. ꝙlxx. ꝙ nomen fructus a corꝑalibꝰ ad ſpiritualia eſt trāſlatum. Dicit̉ autem in corporalibꝰ fructus qd̓ ex planta ꝓducitur. cum ad ꝑfectionem venerit quandā in ſeſuauitatē habens. Qui quidē fructus pōt ꝯparari adduo .ſ. ad arborē ꝓducentē ip̄m ⁊ ad hoīem qui fructūab arbore adipiſcit̉. Scd̓m hoc ergo nomē fructus inrebꝰ ſpiritualibꝰ dupliciter acciꝑe poſſumꝰ. Uno modo vt dicatur fructus hoīs id quod homo adipiſcitur.Nō aūt omne id qd̓ adipiſcit̉ hō. hꝫ rationē fructus ſꝫid qd̓ eſt vltimū delectationē habens. Habet em̄ hō etagrum ⁊ arborē. que fructus non dicunt̉ ſed ſolū id qd̓eſt vltimum. quod .ſ. ex agro et arbore homo intendithabere ẜm hoc fructus hominis dicitur vltimus finishominis quo debet frui. Unde dicitur Ecc̄i. Bonoꝝlaborum glorioſus eſt fructus. Si autem dicatur fructus hominis id quod ab homine producitur. ſic ipſiactus humani fructus dicuntur. Operatio em̄ eſt actꝰſecundus operantis ⁊ delectationem habet ſi ſit cōueniens operanti. Si igitur operatō procedat ab homine ẜm facultatem ſue rationis. ſic dicit̉ eſſe fructus rationis. Si v̓o procedat ab homine ẜm altiorem virtutem. q̄ eſt v̓tꝰ ſpirituſſancti: ſic dr̄ eſſe operatio homīsfructus ſpirituſſancti. quaſi cuiuſdam diuini ſeminis.Dicit̉ em̄. j. Io. iij. Omnis qui natus eſt ex deo peccatūnon facit. quoniam ſemen ip̄ius in eo manet. Et d̓ hisdicitur ad Gal̓. v. Fructus ſpiritus ſunt charitas ⁊cͣ.¶ Notandū etiā ꝙ ip̄a opera noſtra inꝙͣtum ſunt effectus quidā ſpirituſſancti in nobis oꝑantis. habent rationē fructus vt dictum eſt. Sed inꝙͣtum ordinanturad finem vite eterne. ſic magis habent rationem florūUn̄ dicit̉ Ecc̄i. xxiiij. Flores mei fructus honoris ⁊ honeſtatis. Item cum delectetur quis in deo ip̄o fruēdoꝓpter ſe. prout lyꝓpter dicit cauſam finalem id eſt ſicut in vltimo fine. In actibus aūt virtuoſis delectaridebet ꝓpter ſe. ꝓut lyꝓpter dicit cauſam formalem. ideſt nō ſicut in vltimo fine. ſed propter honeſtate. quaꝫꝯtinent in ſe virtuoſi delectabile. Sicut infirmus delectatur in ſanitate ꝓpter ſe ſicut in fine. in medicina ſuaui non ſicut in fine. ſed ſicut in habēte ſaporē delectabilem. In medicina aūt auſtera nullo mō ꝓpter ſe. ſedꝓpter aliud .ſ. ſanitatē habendā inde. Item nō obſtatꝙ apl̓s ponit inter fructus nomina virtutū que ſūt habitus. vt charitas. patiencia ⁊ hmōi. cum tn̄ fructꝰ ſintactus. Nam ꝯſuetum eſt vt nomina virtutū ſumāturpro actibus eaꝝ. ¶ Item notandū ꝙ cū beatitudīesetiam ſint actus virtutum. differunt tamen a fructibꝰẜm Tho. vbi ſupra. Nā plus requiritur ad rōnem beatitudinis ꝙͣ ad rōnē fructus. Nam ad rōnem fructꝰſufficit. ꝙ ſit aliquid habens vltimi rōnem delectabil̓.Sꝫ ad rōnē beatitudinis vlterius requirit̉. ꝙ ſit aliqͥdꝑfectū ⁊ excellens. Un̄ oēs btītudines pn̄t dici fructꝰ.ſed non conuertitur. Sunt em̄ fructus quecunqꝫ v̓tuoſa oꝑa in quibꝰ hō delectatur. Sed beatitudines dicuntur ſolum ꝑfecta oꝑa. que etiā ratione ſue ꝑfectionis magis attribuunt̉ donis ꝙͣ virtutiboꝰ. Et loquit̉ debtītudinibꝰ de qͥbꝰ hr̄ Mathei. v. Beati pauperes ⁊c̄.Sic igitur fructus ſumit̉ triplicit̓. videlꝫ ꝓ pͥmio eſſentiali fruitiōis diuine ꝓ actu v̓tutis delectātis. ⁊ ꝓ qͦdāp̄mio accidentali qd̓ dat̉ diuerſis ẜm diuerſum gradūcaſtitatis. de quo Math̓. xiij. Qd̓ cecidit in terraꝫ bo-