¶ Capitulum.LR.

eſt ſine amico xp̄o vel deo. caret em̄ talis effectu amicitie qͥ eſt releuatio. ꝯſolatio ⁊ defenſio. Un̄ ſubdit̉ in auctoritate illa. qꝛ ſi ceciderit nō hꝫ ſb̓leuātē. Si ceciderit in culpam non habet ſubleuantem conſilio et oratione. Si ceciderit ī penā tribulationis nō hꝫ ſubleuātē ꝯſolationē. Si ceciderit ī inuaſionē alteriꝰ nō hꝫ defendētē. ve etiā ſoli .i. ſine xp̄o. qꝛ nō hꝫ ſi ceciderit ī culpā xp̄m erigētē. Si ceciderit ī mortē nō hꝫ xp̄m viuificātē. Si a dyabolo tēptat̉ nō hꝫ xp̄m defendētē. Oſee.ix. Ue eis cū receſſero ab eis. Aug. ī li. de ciui. dei. Magna miſeria hoīs eſt. non eſſe cum illo ſine quo eſſe nonpōt. Tercio debent amici cōcordare ꝙͣtum ad colloqͥum. qꝛ debent adinuicē ſua ſecreta reuelare. Et hͦ pͥmoexemplo .ſ. dei Exo. xxxiij. Ubi dr̄. ꝙ moyſes loquebat̉ad dn̄m facie ad faciem ſicut loqui ſolet hō ad amicuꝫſuum. Scd̓o oſtendit̉ hoc idē ex periculo quod imminere poteſt. quod dr̄ Ecc̄i. viij. Non omni homini manifeſtes cor tuum. quaſi diceret. Non vnicuiqꝫ manifeſtes ſecreta tua ſed tali qui poſſit et velit iuuare. Tercio ꝓbatur hoc ex comodo. Un̄ Ambro. in li. de offic.Solaciū vite huius eſt. vt habes cui pectus tuū aperias. cui archana communices. cui ſecreta pectorꝭ tui cōmittas: vt colloces tibi fidelem virum qui in proſperꝭgratulet̉ tibi. in triſtibꝰ compatiatur. in ꝑſecutionibꝰadhortetur. Facilis vox. ⁊ ſermo congruus. totus ſumtuus ſed paucoꝝ effectus. Et tullius in li. de amicitiaExcepta ſapientia nil melius datum eſt nobis a dijsimmortalibꝰ amicitia. Quid em̄ eſt dulcius. qͣꝫ haberecum quo omnia audeas ſic loqui vt tecū. Quis eſſꝫ tātus fructus in rebꝰ ꝓſperis. niſi haberes amicū qͥ illiseque vt tuipſe gaudeat. Aduerſas etiā difficile eēt ferre ſine illo qͥ illas grauius etiā qͣꝫ tu ferret. Un̄ ⁊ ſaluator noſter ſolis amicis .i. diſcipulis ſecreta manifeſtauit dicens Io. xv. Uos dixi amicos. qꝛ oīa que audiuia patre meo nota feci vobis. Hec aūt ſecreta dic̄ Greg.Fuer̄t gaudia interne charitatis. et feſta ſuꝑne patrieque noſtris mentibꝰ ꝑ aſpirationē quotidie imprimitHec Rayne. Sꝫ principiū Tho. ⁊ Alber. ſuꝑ li. ethi.Terciū quod re .§. viij.quirit̉ ad amicitiā ē bn̄ficiētia ī exteriori effectu. Naꝫille eſt verꝰ amicus qͥ vult ⁊ oꝑatur bona exiſtētia velapparētia amico ſuo. nō ꝓpter ſeip̄m: ſꝫ gr̄a amici ſui.Bn̄facit aūt amicꝰ amico ſuo triplicit̓ ⁊ ſeruit ⁊ obſeqͥtur. Primo liberaliter. Scd̓o celeriter. Tercio vtilit̓.Liberalis qͥdē qꝛ ſi amicus ſeruit amico vel benefacitinuitus vel ꝓpter ſeip̄m nō eſt amicus eius. vn̄ Ambrin li. de offi. In bn̄ficio ꝯferēdo plus animus ꝙͣ cēſusoꝑatur. Magis p̄ponderat beniuolētia ꝙͣ poſſibilitaſreddēdi munus Scd̓o dꝫ amicus bn̄facere amico celeriter. Si em̄ ī ſeruiēdo alteri qͥs voluntatē explere negligat. nō eſt amicus eius. Seneca in. iiij. de bn̄fi. Gratiſſima ſūt bn̄ficia occurrētia. vbi nulla fuit mora necaccipientis verecundia. Tercio debet bn̄facere vtilit̓.Si em̄ quis bn̄facit amico ſuo ꝓpter bonū ſuip̄ius. nōintendēs bonū amici nō eſt verus amicus. ſi intenditbonū amici ⁊ ꝯtrariū exinde ſeqͥtur .i. malū. nō eſt hocꝯͣ verā amicitiā: puta dat illi medicinā vt ſanet illa ātmedicina nocet. nō agit hoc ꝯtra amicitiā ex qͦ bonumeius intendat ¶ Sed nota ꝙ eſt amicitia triplex. fictavel falſa. vera vel imꝑfecta. ꝑfecta et ſumma. Et fictaquidē eſt. qn̄ eſt ſolo noīe ⁊ nō oꝑe. ore et nō corde. ī ꝓſperitate non in aduerſitate. de ea que eſt ſolo noīe dr̄.Ecc̄i.xxxvij. Eſt amicus ſolo noīe. glo. ⁊ non re. ⁊ taliseſt vitanda. quia eſt ſine humore charitatis. Un̄ dicitur. j. Io. iij. Nō diligamus verbo neqꝫ lingua ſed oꝑe⁊ veritate. Nō inquit. verbo .ſ. non faciendo qd̓ ꝓmittimus. Neqꝫ lingua .i. dicendo facere bonum ꝓpter deum et facit ꝓpter mundum. ſꝫ operis executione ⁊ veritate .i. ſincera intentione ꝓpter deum. Scd̓o amicitiaeſt ficta qn̄ eſt ore ⁊ non corde .i. ꝓferat verba amicitie.

⁊ in corde odiū malicie. Talis fuit amicitia Ioab adamaſaꝫ. ij. Reg. xx. vbi dr̄ ꝙ Ioab obuiās amaſe dixit.Salue mi frater. et tenuit dextera mentū amaſe quaſideoſculans eum. ⁊ effudit viſcera eius in terrā. ſic mundus proponit delectationem et ꝯcludit amaricationēUn̄ Ecc̄i. vj. Eſt amicus qui conuertit̉ ad immicitiā.⁊ qui odium ⁊ rixam et ꝯuīcium denudauit .i. mala oīaque ſciebat de illo. cuius amicitiā ſimulabat manifeſtabat ⁊ ſi neſciet finget. Un̄ dr̄ ꝓuer. xviij. Occaſiōesquerit qui vult recedere ab amico. Boetius de conſolatione. Nequeunt mali oculos tenebris aſſuetos adlucem ꝑſpicue veritatis attollere. ſimileſqꝫ auibꝰ ſunt.quas nox illuminat dies excecat. Et de tali ficto dicit̉Ecc̄i. xij. Non credas amico tuo ineternum. quod intelligitur vel de falſo amico cui non eſt credendum. cūdilectionē oſtendat vel humiliationem vel lacrimat̉.Uel pōt etiā intelligi de dyabolo tranſfigurante ſe īangelum lucis cui non eſt credendum. etiam ſi verū dicat .ſ. inqͣtum ip̄e dicat ſed alia rōe. Tercio eſt ficta qn̄eſt in ꝓſperitate nō ī aduerſitate. ⁊ de tali dr̄ Ecc̄i. xiij.Si largitus ei fueris .ſ. ficto amico aſſumet. ⁊ ſi nō habueris relinquet te. ⁊ ꝓuer. xix. Diuitie addunt amicosplurimos. A paupere autem hi quos habuerit ſeꝑant̉Qui vtilitatis cā amicus eſt. tamdiu amicꝰ erit. ꝙͣdiutalis erit. ait Sen̄. ¶ Amicitia aūt vera ſꝫ imperfectaeſt que fūdatur in honeſtate et virtute morali ſine charitate et fide. qualis fuit inter cathonē ⁊ tullium. ⁊ inter illos duos ph̓os de quibꝰ narrat Ualerius. ꝙ vnocapto et decapitando alius obligauit ſe ꝓ eo quouſqꝫiret ad ciuitatē opriam de ſuis bonis diſpoſiturus etreuerſus eſt die ſtatuta: ꝓpter quod tyrannus qui ceperat .ſ. Dyoniſius vtrūqꝫ liberuꝫ dimiſit ⁊ rogauit ſetercium in amicitia eoꝝ deputari. ¶ Amicitia ꝑfecta⁊ completa eſt. que fundatur in charitate dei cuꝫ alijsconditionibꝰ amicitie p̄dicte. Hec excedit omnem aliāamicitiā. ⁊ de hac amicitia ſic ait Io. Caſſianus in colla. Ioſeph enarratis alijs generibꝰ amicitiarum. Inhis igitur cunctis amicitūs vnum eſt genus inſolubile charitatis. quod nec ꝯmendationis gratia. nec officij vel munerum magnitudo contraxit. Uel cuiuſꝙͣ ratione vel natura neceſſitatis coniunxit. ſed ſola ſimilitudo virtutum. hec inquam eſt que nunꝙͣ caſibꝰ vllisſcindit̉: quā non ſolū diſſociare vel delere locoꝝ vel tēpoꝝ interualla non p̄ualent. ſed nec mors quidē ip̄a diuellit. Hec eſt vera et indiſrupta dilectio. que geminaamicoꝝ ꝑfectione ac virtutum concreſcit: cuius ſemelinitum fedus. nec deſiderioꝝ varietas. nec contentioſadiſrūpet contrarietas voluntatum ceterum. Multosnouimus in hoc ꝓpoſito ꝯſtitutos. qui cū ꝓ charitatexp̄i fragrātiſſima eſſent ſodalitate deuicti. non ꝑpetuoeā nec indiſrupte ſeruare potuerunt. quia licet locꝰ ſocietatis principio inuitarent̉. nō tn̄ vno et pari ſtudioarreptū ꝓpoſitum tenuerunt. Fuitqꝫ inter eos quedātꝑalis affectio: qꝛ non equali vtriuſqꝫ virtute. ſꝫ vniꝰpatientia ſeruabatur: que qͣꝫuis ab vno magnanimit̉atqꝫ infatigabiliter retentaret̉. neceſſe eſt tn̄ eā alteriꝰpuſillanimitate diſrūpi. Infirmitates nāqꝫ eoꝝ qͥ tepidius ꝑfectōis appetūt ſctītatē. quantū libet fortiuꝫtolerātia ſubſtentent̉. ab ipſis tn̄ q̄ infirmi ſunt nō ferunt̉. hn̄t em̄ ſibi inſitas ꝯmotionū cauſas que eos qͥetos eſſe non ſinunt vt ſolent. qui carnali egritudine detinentur ſtomachi vi infirmitatiſqꝫ faſtidia coquorūvel miniſtrātiū negligentiū imputare. ⁊ qͣꝫtumlibꝫ eisobſequentiū ſolicitudo deſeruiat. Nihilominus tam̄cauſas ſue cōmotionis alijs aſcribunt. quas ſibi vtiqꝫvicio valitudinis ſue ineſſe nō ſentiunt. Ꝙobrē hmōieſt amicitia vt diximus. fida inſolubiliſqꝫ ꝯiunctō queſola virtutum parilitate federatur. de qua p̄s. Ecce ꝙͣbonū ⁊ qͣꝫ iocundum habitare fratres in vnum. Quodnō localiter ſed ſpiritualiter oportet intelligi. Plenāigit̉ atqꝫ ꝑfectā amicitie gr̄am niſi inter ꝑfectos viros