¶ Capitulum.VII.

porcoꝝ ſūt cōgregādi. ⁊ tūc ſāctificabis eos .i. te in eisvt ſanctus ⁊ iuſtus appareas. vlciſcendo te de eis indie occiſionis eorū. Un̄ Grego. Iniuſtꝰ ad debitammortē currēs. effrenatis voluptatibꝰ vtit̉: qꝛ et vituliqͥ mactandi ſunt in liberis paſcuis relinquūt̉. Benegͦ dicit Seneca in li. de ꝓuidentia. Nihil inqͥt ē infelicius eo. cui nūqͣꝫ accidit aliqͥd aduerſi. male em̄ iudicauerūt dij de eo. Fac̄ ad hoc qd̓ hr̄ de peni. diſ. iij. Quidgͦ turbamur. Nemo vidēs malos ꝓſperitatē hr̄e. turbet̉. Nō pt̄ malꝰ in oībꝰ eē malꝰ: ſꝫ hꝫ aliqͣ bona ꝓ qͥbꝰremunerat̉ tꝑali ꝓſperitate. vt in alio mūdo plene puniat̉. Exēplū de diuite epulone ſepulto in inferno. cuidictū fuit. Recepiſti bona in vita tua Luc. xvj. Exēplū etiā de illo vbi hoſpitatꝰ ē. b. Amb. vadēs romaꝫqui ſꝑ habuerat magnā ꝓſperitatē. ⁊ poſt receſſū Ambro. et ſociorū ad admonitiōeꝫ eius. abſorptꝰ ē a terra cū oībus ad ſe pertinentibꝰ. ⁊ remāſit ſignū ꝓ fūdiſſima fouea.Octauū remediuꝫ .§. xj.ē cōſideratio ignorātie ⁊ cecitatis. quaꝫ inducit ſtatꝰꝓſperitatis. Demētiā mirabilē incurrit hō ꝓ ꝓſperitate. arridēte ſibi qd̓ foris et in pn̄ti tm̄ ē. hō em̄ ſēſualis qͥ nimis in delectationibꝰ ſenſuū delectat̉. ſolū adhic et nūc mouet̉. nō extēdēs ſe ad futurū tp̄s. aut nōputās ꝙ futurū tp̄s aliud ſecū ferat qͣꝫ pn̄s nūc habeat. Et iō more bruti hoc ſolū app̄hēdit qd̓ ſentit. ⁊ ſicaliud nō nouit qͣꝫ qd̓ eius ſenſibus pn̄tialiter offerturꝓpt̓ qd̓ his quibꝰ delectādo inheret vehement̓ affectꝰ.ea ſola cogitat ſine ſucceſſiōe cōtrarij. Sꝫ in hoc ē magna hominis ſtoliditas. qͥ tāto falſitatis errore decipit̉. nō cōſiderās ꝙ ea q̄ in tꝑe agant̉: cōtrarijs ſucceſſibꝰ immutant̉. Carnalis voluptas iuuētutē delectatSꝫ ſi infirmitas aut ſenectꝰ aduenerit. qͦꝝ alteruꝫ velvtrūqꝫ vitari nō pōt. corpꝰ conterit. cui mox carnaliaaut deſipiūt aut deficiūt. Ecce oſtēſa carnis oblectamenta. qͣꝫcito hoīem fallēdo derelinquūt. Diuitie hominū ſufficientiā ꝓmittūt: ſꝫ hec ꝓmiſſio falſa ē ⁊ incerta. Latronū em̄ inſidijs ac fortuitis euētibꝰ ⁊ ꝑiculis ſubſūt. vn̄ ſuos poſſeſſores deſerēdo fallūt. Freq̄nt̓em̄ (ſicut ſacra ſcriptura teſtat̉) diuitie ꝯgregāt̉ ī malū dn̄i ſui. tū qꝛ ad laborē ⁊ ſolicitudine acqͥrūt̉. ⁊ cuꝫtimore poſſident̉. Tū etiā qꝛ earū abuſus vtētes adꝑnicioſos terminos deducit ſicut ſepe docuit exꝑientia. Bonores hoīem in ſublime ponūt. ſꝫ diu in altoeū ſtare nō ſinūt. Mōtibꝰ em̄ valles ſꝑ adiungunt̉. necmons ſine valle fuit. Sicut nec elati diu ſine dep̄ſſione maēnt. Oīs .n. qͥ ſe exaltat hūiliabit̉: ait veritas īeuāgelio. Generoſa ꝓles claritateꝫ genitori tribuerevidet̉: ſꝫ frequēter meſticiā adducit ⁊ dolorē. ⁊ vn̄ pater gl̓am ſe hr̄e credit. inde frequēter patit̉ ignomini.am. In cūctis gͦ hūana ꝓſperitas hoīem decipit. ⁊ ſefalſā oſtendit. qꝛ q̄ exteriꝰ ſe hr̄e p̄tendit: veracit̓ ſuisamatoribꝰ nō tribuit. Exēplū de diuite cuiꝰ ager vberes fructꝰ attulit. cui dictū fuit. Stulte aīaꝫ tuā hacnocte repetent a te ⁊c̄. Luc. xij. Ibi vide. Et ꝙ facit ꝓſperitas hoīem qͣſi fatuū. oſtendit Amb. ſuꝑ Lucamin dicta ꝑabola. dicens. Sic̄ qͥ ꝑ inſaniā mēte trāſlata ſūt. nō iā res ip̄as ꝓut ſūt: ſꝫ paſſionis ſue fantaſiasvidēt. ita etiā mēs auari vinculis cupiditatꝭ aſtrictaſꝑ aurū videt. ſꝑ redditꝰ ꝯputat. gratiꝰ aurū qͣꝫ ſolemintuet̉ ⁊cͣ. Et habetur. diſ. xlvij. ſicut hi.Nonum remediuꝫ. §. xij.ē cōſideratio breuitatis tꝑis qd̓ in aduerſitate cōſpicit̉. Tp̄s em̄ vite pn̄tis breue ē ⁊ qͣi momētū ī cōꝑatione vite eterne. Un̄ dicit Iaco. in canonica ſua. iiij. c.Quid .n. ē vita nr̄a niſi vapor ad modicū parēs. Et īIſaia dicēte dn̄o ꝓphete ꝙ clamaret. Quid clamaboinqͥt. Clama. Oīs caro fenū. Fenū qͥdē decidit. ⁊ carobreui tꝑe marceſcit. In breui gͦ tꝑe diu ꝓtendi aduer

ſa nō pn̄t. Ex breuitate gͦ tꝑis: breuis erit patiētis aduerſitas. Un̄ dicit apl̓s. ij. ad Cor. iiij. Id qd̓ in pn̄tiē momētaneū ⁊ leue tribulationis nr̄e. ſuꝑ modū ī ſublimitate oꝑatur in nobis eterne gl̓e pondꝰ. Ꝙ em̄ dic̄eterne gl̓ie pōdus. rn̄det ei qd̓ dixerat. momentaneuꝫ⁊ leue tribulatiōis nr̄e. Nā id qd̓ in pn̄ti ē momentaneū ⁊ breue: virtute patiētie ꝯmutat̉ in eternū. ꝙ v̓odicit leue .ſ. ad portandū: ꝯmutat̉ in pōdꝰ gl̓ie. q̄ tantoerit ſuauior. quāto ponderoſior .i. intēſior. Felix ꝯmutatio. ⁊ penitꝰ hec mutatō dextre excelſi. de breui ⁊ trāſitorio ad eternū. de leui pena ad īmēſitatē gl̓ie ꝑuenire. Signāt̉ aūt ſubiūgit apl̓s leue ad momētaneū. qꝛquātūcūqꝫ tribulatio ſit breuis in tꝑe. ſꝑ tamē tribulato deus aſſiſtit. vt leuius tribulatiōꝫ ferat. Pn̄tia gͦdiuine ꝯſolatiōis. etiā ip̄m momētū tribulatiōis alleuiat. Propt̓ hͦ bn̄ dicit apl̓s. Ꝙ deus facit cū tēptation ꝓuentū. Un̄ Iſa. xliij. Cū trāſieris ꝑ aqͣs tecumero. ⁊ flumina nō operiēt te. ⁊ cū ābulaueris in igne n̄ꝯbureris. Tres pueri ſocij danielis .ſ. Ananyas. Azarias. ⁊ Miſahel. qꝛ noluerūt adorare ſtatuā. miſſi ſūtin fornacē ardentiſſimā. Sꝫ valde modicū ſteterūt. ⁊etiā pro illo modico nō cōtriſtauit eos ignis. ſꝫ ꝑfuſiſūt ore celeſti Daniel̓. iij. Sic boni etſi ponūt̉ in magnis tribulationibꝰ. qꝛ nolūt ſe mūdo ꝯformare. ⁊ iniuſtis p̄ceptis obedire. modicū durat tribulatio. ⁊ tūcetiā mentaliter a deo cōſolātur. Sicut xp̄o agonizātiin orto in or̄one apparuit āgelus cōfortās eū.Decimum remedi. §. xiij.uꝫ ē cōſideratio nobilitatis ꝓprie nature. ad quā exteriora aduerſa nō ꝑtingūt. Aduerſa .n. q̄ diuitas tollunt. nō animi. ſꝫ fortune bona diripiūt. Nō gͦ hō torqueri hꝫ in aduerſis: ſꝫ potius dꝫ d̓ aꝑtis inſidijs ſecurus exiſtere. qꝛ ſicut dicit Sene. Munera fortune ſūtinſidie. ⁊ qͣſi viſcata bn̄ficia. Qd̓ em̄ ſub fluctuātibꝰbonis fallacis fortune latebat: ſuccedēs mutatio detexit. Narrat Ualerius de craſſo qͥ ꝓpt̓ magnitudinē diuitiaꝝ locupletis nomē accepit. inopia ſubſeq̄nte appellatiouē dedecoris ſortitus ē. Nā cū egenꝰ ambularet amara ſugillatione nō carebat. Ab occurrētibus em̄ deriſorie diues ſalutabat̉. Itē aduerſa q̄ abhonoribus deprimūt: nihil ab honorato demūt. Nōenim honor ē in honorato: ſꝫ in honorātis opinione.Nihil ergo ꝑdit animus verus. qͥ vanitate non cupitinflari. Non enim honor homini tribuit veritatem:ſed opinionem. quę tanto eſt fragilior. quanto multitudo que de homine opinatur ē mutabilior. Infinitis em̄ modis aut ꝑſuaſionibus. aut circarē nō mutatam accidentibus mutatis: vulgi opinio mutat̉. Exēplū de xp̄o. qͥ dominica in ramis palmarū fuit ita honorificatus ⁊ magnificatus in populo iudeorū. ⁊ ſeq̄nti feria ſexta ita abhominatꝰ ⁊ deſpectus ⁊ mortuꝰ eſtNarrat etiā valerius de quodā alio noīe Craſſo. quitanta in conſulatu claritate refulſit. vt ſenatꝰ pr̄onꝰdiceretur. Deinde populi opinione mutata. an̄ totiꝰromani fulgi aſpectū manibus carnificū fuit laceratus. Itē accidētia egritudinū ⁊ incomoda ſenectutꝭtm̄ corpus frāgūt. ad animū aūt nō attingūt. Corpꝰenim inſtrumentū ē anime. maxime in acquirēdo virtutē nō refert aūt quale ſit inſtrumētū vel cuiuſmodimaterie dūmodo deſeruiat agenti ad effectū ſui oꝑisAnimus aūt ordinatꝰ. eque corꝑe cōfracto ſicut ſano vtitur ad virtutē. immo corpꝰ validū freq̄nt̓ infirmis animis occaſio ruine ē. Un̄ Ambro. Qd̓ nocetcorpori iuuat ſpiritui. Egritudo carnis pctm̄ r̄pellit.Luxuria ⁊ ꝓſperitas pctm̄ adolet .i. nutrit. de pen. di.iij. Non ergo aduerſa q̄cunqꝫ poſſunt animū tāgere.niſi qn̄ in eis immergit̉. Unde Sen. in li. de ira dicit.vt ſuꝑior pars mundi. et ordinatior et ꝓpinquior ſyderibus non impellitur tempeſtate. et caret tumultūomni. inferiora v̓o fulminant. Sic ſublimis animus