¶ Titulus.III.

ſcꝫ ꝑ virtutē. ſemꝑ ē quietꝰ. ⁊ trāqͥlla ſtatiōe locatus.Et iō ꝓbat idē ſuꝑͣ in eodē li. ꝙ ſapiēs nihil pōt ꝑdere. qꝛ oīa in ſe r̄poſuit. Qd̓ probat exēplo cuiuſdā ph̓iqui capta ciuitate ſua. cū oīa ꝑdidiſſet etiā filios. veniēs ad aliā patriā. interrogatꝰ an aliqͥd ꝑdidiſſꝫ. Reſpondit nihil. Oīa .n. mea mecuꝫ ſūt. Et loquebat̉ devirtutibus et ſcīa. In huiꝰ figurā legit̉ Mat. iiij. Dominū xp̄ꝫ ſiccis pedibꝰ ſuꝑ vndas ambulaſſe. ad innuēdum ꝙ diuinus hō ſuꝑ huius mūdi varios euentꝰ. tāqͣꝫ ſuꝑ fluctuātes vndas. pedes ſuorū affectuū dꝫ habere eleuatos. Hoc aūt hō aſſequit̉ qn̄ per cōtēplationē ad diuina cōſurgit. Tūc em̄ aduerſa nō timet. vn̄Iob dicebat. Pone me iuxta te. ⁊ cuius vis manꝰ pugnet ꝯtra me.Undecimū remeᵐ. §. xiiij.diū ē cōſideratio pēarū qͣs mūdāi hoīes ſuſtinēt ī peccatis adimplendis vel tꝑalibꝰ acqͥrendis. Uidemusem̄ ꝙ hoīes mūdi vt adimplere poſſint ſua deſideriaaut aliqua lucra dānoſa facere. īfinita ꝑicula ſubeūtqͦtidianis cruciatibus affligūtur. mortibꝰ itineribꝰ. ⁊ꝑiculis maris ⁊ latronū ſe exponūt. ⁊ frequēt̓ cōcupita nō aſſequuntur: ſꝫ poſt multos labores qͦs in hmōiconatibus hn̄t. cruciatū gehēnalē pro fructu recipiūtUn̄ dr̄ Eccl̓i. xxj. Uia peccātiū ꝯplantata lapidibus⁊ in fine illius inferi ⁊ tenebre ⁊ pene. Ad lr̄am. Uiapeccātiū ē lapidoſa ⁊ difficilis ad trāſeūdum. Et terminus ad quē deducit ē doloribꝰ plenꝰ. Et hoc ē qd̓dicūt dānati Sap̄. v. Laſſati ſumus in via iniqͥtatis⁊ ꝑditionis. ambulauimꝰ vias difficiles. Uiā aūt dn̄iignorauimꝰ. Si ergo tot aduerſa ſuſtinēt pro his noxijs acquirēdis. ad q̄ frequēt̓ ſequit̉ pena eterne dānationis. magnū remediū dat̉ iuſtis ad ſuſtinedū patiēter aduerſa ꝓ vita bona ⁊ beata.Duodecimum re­ .§. xv.mediū ē cōſideratio irritatiōis ⁊ triſticie. quā incurrit hō ꝑ impatīaꝫ. Ubi ſciendū ꝙ hō hꝫ duplex generale refugiū. ad qd̓ debet recurrere qn̄ aduerſa patit̉.Unū quidē ē regula proprie rōnis ꝑ quā pt̄ ſuos motus cōpeſcere ⁊ infra ꝓprios limites ſe tenere. Dꝫ eniꝫhō bonuꝫ rōnis p̄pōderare oībus bonis extrinſecis ⁊vindictis quarucūqꝫ iniuriarū. qͣs tāqͣꝫ magnanimꝰdebet paruipendere ⁊ a memoria repellere. tūc .n. inmēte ſua quietꝰ erit. nulla modeſtia agitatꝰ. Un̄ dr̄ d̓Octauiano. ꝙ oīm recordabat̉ p̄ter qͣꝫ iniuriarū. Aliud remediū efficatiꝰ ⁊ principalius ē regula eterna. q̄ē ip̄e deꝰ. Qn̄ .n. hō ꝑ virtutē rōnis ſibi nō ſufficit. humanis ſiquidē ſubſidijs vndiqꝫ deficientibꝰ: animuꝫdꝫ ad dn̄m leuare. ⁊ ab ip̄o qui ſolus ē adiutor in tribulationibꝰ: ſubſidiū petere. Un̄ malignis mouētibꝰſermones aduerſus iuſtos. ⁊ iacula penetrātia cordapͣs. hoc remediū ꝑſuadet: dicēs. Iacta cogitatū tuuꝫin dn̄o. ⁊ ip̄e te enutriet. Qd̓ bn̄ legit̉ feciſſe Ioſaphatrex iuda. qui audito ꝙ multitudo maxīa ꝯtra eū veniebat. a qua nullo hūa nō ſubſidio poterat ſe defēderetotū ſe cōtulit ad rogandū dn̄m: dicēs. Cū ignoremꝰqͥd agere debeamꝰ. hoc ſolū reſidui habemꝰ. vt ocl̓osnr̄os ad te erigamus. ij. Paralip. xx. Hoc duplici refugio pͥuat ſe hō ꝑ impatīam .ſ. rōnis et dei. Nihil autēhomī ꝑiculoſius ⁊ dānoſius ꝙͣ irruētibꝰ aduerſitatibus dare ſe impatīe ⁊ deſperatiōi. Exēplū in Achitophel. qꝛ ex eo ꝙ nō fuit factū ẜm cōſiliū ſuū. tāto dolore cōſternatꝰ ē. ꝙ ſeip̄m ſuſpendit. ij. Reg. xvij.Tredecimū reme .§. xvj.diū ē ꝯſideratio neceſſitatis patiēdi. qꝛ alit̓ ad regnūdei nō ꝑuenit̉. Un̄ dr̄ in actibꝰ apl̓oꝝ. xiiij. c. Per multas tribulatiōes oportet nos intrare in regnū celorū.Magna em̄ bona nō acquirūt̉ niſi magno labore. aut

magno precio ſeu valore. Ecce vt lucreris rē terrenaꝫmaria trāſis. ſpacia terraruꝫ ꝑagis. infinitis ꝑiculislaboribꝰ ſudoribꝰ te exponis ꝙͣtomagis ſi deū ⁊ celumacquirere velis. Merito gͦ aliqͣ aduerſitate exercitandi ſumus qͥ tot bona reſeruamus. Un̄ dicit Greg. Siillic dulcia petimus. neceſſe ē vt hic prius amara tolere mus. Et Aug. dicit. Quid mirū ſi flagellat cuſtodiens paruulos dn̄s. qͦs gratia deus q̄rit heredes. Bene gͦ dictū ē in eccl̓iaſtico. Uſqꝫ in tp̄s ſuſtinebit patiens. et poſtea reditio iocunditatis. qd̓ de eterna iocūditate intelligēdū ē. Et ꝙ indubitāt credas de hac vita alit̓ non poſſe trāſiri. attende ꝙ ille qͥ erat dn̄s etcui nulla ꝑ ena debebat̉. qꝛ pctm̄ nō fecit nec inuentꝰeſt dolus in ore eius. vt dr̄ Iſa. nō alit̓ de hoc mundotranſiuit. Un̄ diſcipulis euntibꝰ in emaus arguēdo:dixit. Nonne oꝑtuit xp̄m pati ſic. ⁊ ita ītrare ī gloriāſuā. Ad hoc ſūt qͣꝫ plurime auctoritates. vt dr̄ Math.v. Beati qͥ ꝑſecutiōeꝫ patiūt̉ ꝓpter iuſticiaꝫ. Et Iobv. Beatus qͥ corripit̉ a dn̄o. Et Iacob. j. Btūs vir qͥſuffert tēptatiōeꝫ ⁊cͣ. Et. j. Pe. iij. Si qͥd patimini ꝓpter iuſticiā beati. Apl̓s hac ꝯſeq̄ntiā neceſſariā oſtēdit. ij. ad Thi. iij. dicēs. Oēs qͥ pie volūt viuere in xp̄oih̓u. necc̄e ē vt ꝑſecutōꝫ patiāt̉. Et liberiꝰ papͣ ſuꝑ illd̓Mat. x. Qui ꝑſeuerauerit in finē hic ſaluus erit. Un̄nanqꝫ beata ꝑſeuerantia ē niſi a virtute patientie qm̄ẜm apl̓m. Oēs qui pie volūt ⁊c̄. vij. q. j. ſuggeſtim. EtAug. q. e. §. eſt et aliud genus. Eſt perſecutio iuſti. vl̓a leone in impetu. vel a tracone in inſidijs id eſt vl̓ manifeſta vt per tyrānos. vel occulta vt per mala exempla hoīꝫ. Un̄ oēs clamēt. Deꝰ in adiutoriū meū intēde. Exemplū in Lazaro vlceroſo. In Gre. papa tā infirmo. et in alijs multis.Quartudecimū re. §. xvij.medium ē cōſideratio diuine ꝓuidētie. ſe extēdēs adoīa que circa homines diſponunt̉. Ubi ſciendū. ꝙ diuina prouidentia includit duo .ſ. cognitōem de rebꝰ. ⁊eorū directiōem in finē. Cognitio quidē ē vl̓is ⁊ ꝑfecta pertingens vſqꝫ ad mīma rei. ẜm illud qd̓ dixit dn̄sLuc. xij. Capilli capitis vr̄i oēs numerati ſūt. Cū .n.dens agat per intellectū. ad tātum ſe extendit eius cognitio. quatum ſe extendit eius cauſalitas. Cum aūtdeus ſit primum et vniuerſale agens: eius cauſalitasad oīa entia ſe extēdit. nōſolū qͣꝫtum ad ſpecies reruꝫ:ſꝫ etiā ꝙͣtum ad indiuidua. ⁊ quecunqꝫ indiuiduis accidunt vel accidere poſſunt. Neceſſe eſt ergo oīa hͦ eiꝰcognitioni ſubiacere. Unde de diuina ſapiētia dictuꝫē Sap. viij. Attingit a fine vſqꝫ ad finē fortiter. ⁊ diſponit omnia ſuauiter. Quicquid ergo agitur circacreaturas quātumcūqꝫ mīmas: a deo ē p̄uiſum. cumnihil ſue ſapīe oculuꝫ effugiat. Nam ſicut dicitur adBeb. iiij. Oīa nuda et aꝑta ſunt oculis eius. Uteriꝰdirectio rerū in finē. que in nomine ꝓuidentie importat̉. eſt quedā ordinatio in deū. cum deus ſit finis omnium creaturarum. ⁊ maxime rationalis. que vſqꝫ adꝑticipatiōem ſue beatitudinis nata eſt ꝑtingere. Ꝙautē deus ordinet hominē in ſeip̄m. ſe ei pro fine exhibendo. ē ſignū ineffabilis dilectionis. Nam cum deꝰſit ſūme bonus: ſūmū bonū hominis ē ad ip̄m ꝑuenire poſſe. Deus ergo ē rerū oīm cognitor. ⁊ earū in ſeipſo ordinator: cognoſcit mēſuraꝫ virtutis humane. vn̄interdū ei ſubtrahit exteriora bona. et aduerſa immittit. eo ꝙ conſiderat hmōi expedire ad executionē eterne felicitatis ¶ Predictiā igitur diligenter inſpectishomo in aduerſitate conſtitutus. debet cogitare aduerſa que ſibi eueniunt. eſſe cognita a deo. nec ea cauſaliter eueniſſe. Inſuper conſideret deum eſſe patreꝫſuum. ⁊ ex hoc pium prouiſorem. qui deus nihil ſuecreature inferret. vel euenire permitteret. niſi quod ſibi ad ſalutem expedire cognoſceret. Pater enim filiū