123
Dum vero haec sic agerentur per me privatim, innotuit qui-busdam studium meum et opera, qui impressori librorum nostroChristophoro Froschofero indicarunt, talia me molitum, et jamextare deformata et annotata, quam ob rem alioqui mihi amicussupplex fiebat, ut aliquem ex libris sacris sibi edendum permittens,gustum darem reliquorum studiosis forsitan placiturorum; et ego,ut verum quidem fatear, a principio negligentius omnia scripseram,ut in buccam cadebant; aliud consilium, Deo mihi teste, non erat,quam ut moriturus propediem vel victurus ea omnia traderemstudioso alicui ex nostris, qui multi erant juvenesque optimaespei et eloquentes in latina lingua, qui aliquando sumpta occasionedata per me argumenta hujus modi sacra et necessaria scituelegantius polienda et absolvenda doctius, aliquando si viderenturedenda, curarent, suo etiam vel nullo, saltim non meo nomine;quando Deo mihi teste, aliud praeter Dei gloriam et communemfructum in causa fidei et verbi Dei claritatem propagandam etedendam latius, nil prorsus cogitabam; ubi vero requirebar deedendo statim aliquo vel minimo libello, arripui libellum Ruth etaliquantulum emendatum impressori concessi edendum jam tunc
Occasio im-pressurae
Ruth editus
Herausgeber Wolf Köpfel, Capitos Verwandter und Verleger, warnt in derVorrede höchst naiv vor unbefugtem Nachdruck. Dass er das Werk vel invitoPelicano drucke, rechtfertigt er mit folgenden Worten: venit mihi in manusper amicum quendam Psalterium a tum pio tum crudito Theologo ConradoPelicano, juxta Hebraeum fontem translatum succinctisque paraphrasibus autsi mavis scholiis adornatum. Quod cum eruditi aliquot, vel a limite, quodajunt, salutassent, adeo eis arrisit, ut Reipublicae Christianae omnino publi-candum censuerint. Vorrede und Text sind mit deutschen, die Scholien mitlateinischen Lettern gedruckt. Angehängt ist ohne Erläuterungen precatioHabacuc. Am Schlüsse steht: Argentorati Volphius Cephalaeus excudebat.Anno MDXXVII. —• Ueber diese erste und die Veranlassung der zweitenAusgabe spricht sich Pellikan in einem Briefe an Joachim Vadian (d. 26. Sept.1532; Original in St. Gallen; siehe Siml. Samml.) folgendermassen aus: «fortefortuna excidit tibi dudum, doctissime Vadiane, sermo de Psalterio nostro olimobtento, de quo interim semper dolui, sciens indignum, • quod a tanto virohaberetur, nedum legeretur; quandoquidem, me invito, per impostorem pro-dierit in publicum, quod mihi Monacho praeparaveram ad primam manum.Coactus sum emendare et longe deteriorem inveni, quam putaram. Id nuncmitto reponendum in alterius locum, ea conditione, ut prior editio ignibusconsecretur».