100
P. OVIDII NASONIS
5o5 Sub Iove duravit multis immota diebus,fit lunae patiens, et pluvialis aquae.
Fors sua cuique loco est. Quo nunc CerealisEleusin,
Dicitur hoc Celei rura fuisse senis.
Ille domum glandes excussaque mora rubetis5io Portat, et arsuris arida ligna focis.
Filia parva duas redigebat rupe capellas;
Et tener in cunis filius aeger erat.
Mater, ait virgo; mota est Dea nomine matris;Quid facis in solis incomitata iugis?
5 1 5 Kestitit et senior, quamvis onus urget: et oratTecta suae subeat quantulacunque casae.Illa negat: simularat anum , mitraque capillosPresserat: instanti talia dicta refert:
Sospes eas, semperqu e parens; mihi lilia raptaest.
5ao Heu melior quanto sors tua sorte mea!
Dixit: et, ut lacrimae, neque enim lacrimareDeorum est,
Decidit in tepidos lucida gutta sinus.
Flent pariter, molles animi, virgoque.senexque,E quibus haec iusti verba fuere senis:
525 Sic tibi, quam raptam quereris, sit lilia sospes,Surge: nec exiguae despice tecta casae.
Cui Dea, Duc, inquit: scisti, qua cogere pos-ses ;
Seque levat saxo, subsequiturque senem.Dux comiti narrat, quam sit sibi lilius aeger;53o Nec capiat somnos, invigiletque malis.
Illa soporiferum, parvos initura penates,Colligit agresti lene papaver humo.
Dum legit, oblito fertur gustasse palato,Longamque imprudens exsoliiisse famem.555 Quae quia principio posuit ieiunia noctis;Tempus habent mystae sidera visa cibi.