T

'!

391 T. LIVII [U. C. 536. A. C. 21 G.]

Deinde, ut qui a principio mitis omnibus Italicis,praeter Romanos, videri vellet, praemia atque hono-res, qui remanerent, ac militare secum voluissent,proposuit. Ne.c ea spe quemquam tenuit. Dilapsiomnes, quocunque hospitia aut fortuitus animi im-petus tulit, per Campaniae urbes, maxime NolamNeapolimque. Quum fenne triginta senatores, acforte primus quisque, Capuam petissent, exclusi in-de, quod portas Hannibali clausissent, Cumas se con-tulerunt. Nuceriae praeda militi data est, urbs di-repta atque incensa. Nolam Marcellus non sui ma-gis fiducia praesidii, quam voluntate principum, ha-bebat. Plebes timebatur, et ante omnes L. Bantius,quem consensus attentatae defectionis, ac metus apraetore Romano, nunc ad proditionem patriae, nunc,si ad id fortuna defuisset, ad transfugiendum stimu-labat. Erat iuvenis acer, et sociorum ea tempestateprope nobilissimus eques. Seminecem eum ad Can-nas in acervo caesorum corporum inventum, cura-tumque benigne, etiam cum donis Hannibal domumremiserat. Ob cius gratiam meriti rem Nolanam inius ditionemque dare voluerat Poeno: anxiumqueeum et sollicitum cura novandi res praetor cernebat.Ceterum, quum aut poena cohibendus esset, aut be-neficio conciliandus, sibi assumpsisse, quam hostiademisse, fortem ac strenuum maluit socium, acci-tumque ad se benigne appellat: Multos eum invidosinter populares habere; inde existimatu facile esse,quod nemo civis Nolanus sibi indicaverit, quam mullaeius egregia facinora militaria essent. Sed, qui inRomanis militaverit castris, sion posse obscuram eiusvirtutem esse. Mullos sibi, qui cum eo stipendia fece-rint, referre, qui vir esset ille, quaeque et quoties peri-cula pro salute ac dignitate populi Romani adisset:utique Cannensi proelio non prius pugna abstiterit,quam prope exsanguis ruina superincidentium viro-

1

1

1

1