300

T. LIVII [II. C. 536. A.C. 216.]

primo statim proelio funda graviter ictus fuerat, ta-men et occurrit saepe cum confertis Hannibali, etaliquot locis proelium restituit, protegentibus eumequitibus Romanis; omissis postremo equis, quiaconsulem et ad regendum equum vires deficiebant.Tum denuntianti cuidam, iussisse consulem ad pe-des descendere equites, dixisse Hannibalem ferunt:Quam mallem, vinctos mihi traderet! Equitum pede-stre proelium, quale iam haud dubia hostium victo-ria, fuit; quum victi mori in vestigio mallent, quamfugere; victores, morantibus victoriam irati, truci-darent, quos pellere non poterant. Pepulerunt ta-men iam paucos superantes, et labore ac vulneribusfessos. Inde dissipati omnes sunt, equosque ad fu-gam, qui poterant, repetebant. Cn. Lentulus tribu-nus militum, quum, praetervehens equo, sedentem insaxo cruore oppletum consulem vidisset: L. Aemili,inquit, quem unum insontem culpae cladis hodiernaedii respicere debent, :ape hunc equum: dum et libi vi-rium aliquid supcrqsl, comes ego te tollere possum acprotegere. Ne funestam hanc pugnam morte consulisfeceris. Eliam sine hoc lacrimarum salis luciusqueest. Ad ea consul: Tu quidem, Cn. Corneli, mactevirtute esto! Sed cave, frustra miserando exiguumtempus e manibus hostium evadendi absumas. Abi,nuntia publice Patribus, urbem Romanam muniant,ac prius, quam hoslis victor adveniat, praesidiis fir-ment: privalimque Q. Fabio, L. Aemilium praece-ptorum eius memorem et vixisse, et adhuc mori. Mein hac strage militum meorum patere exspirare, neaut reus iterum e consulatu sim, aut accusator colle-gae exsistam, ut alieno crimine innocentiam meamprotegam. Haec exigentes prius turba fugientiumcivium, deinde hostes, oppressere: consulem, igno-rantes quis esset, obruere telis: Lentulum inter tu-multum abripuit equus. Tum inde elluse fugiunt.