540

T. LIVII [U. C. 535. A. C. 217.3

apte insidere poterant, quinque millia conduntur Ipeditum equitumque. Neculti tamen aut motus ali- gcuius temere egressi, aut fulgor armorum fraudem |in valle tam aperta detegeret: missis paucis primaluce ad capiendum, quem ante diximus, tumulum, iavertit oculos hostium. Primo statim conspectucontempta paucitas: ac sibi quisque deposcere pel- jlentlos inde hostes. Ad locum capiendum dux ipse jinter stolidissimos ferocissimosque ad arma vocat; I.et vanis animis et minis increpat hostem. Principiolevem armaturam dimittit, deinde conferto agminemittit equites: postremo, quum hostibus quoque sub- !sidia mitti videret, instructis legionibus procedit. Et |Hannibal, laborantibus suis alia atque alia, crescen-te certamine, mittens auxilia peditum equitumque, [iam iustam expleverat aciem, ac totis utrimque viri-bus certabatur. Prima levis armatura Romanorum,praeoccupatum inferiore loco succedens tumulum,pulsa detrusaqud terrorem in succedentem intulitequitem, et ad signa legionum refugit. Peditumacies inter perculsos impavida sola erat, videbatur-que, si iusta aut si recta pugna esset, haudquaquamimpar futura. Tantam animorum fecerat prospereante paucos dies res gesta. Sed exorti repente insi-diatores eum tumultum terroremque, in latera utrim-que ab tergoque incursantes, fecerunt, ut neque ani-mus ad pugnam, neque ad fugam spes cuiquam su-peresset.

XXIX. Tunc Fabius, primo clamore parentiumaudito, dein conspecta procul turbata acie, Ha est,inquit, non celerius, quam timui, deprehendit fortunatemeritatem. Fabio aequatus imperio Hannibalemet virtute et fortuna superiorem videt. Sed aliudiurgandi succensendique tempus erit: nunc signa ex-tra vallum proferte. Victoriam hosti extorqueamus,confessionem erroris civibus. Iam magna ex parte