Lin. XXI, C.a r. 50. 60. [IT. C. 554. A. C. aiS.] 301

equitum adversus hostem ducit. Nec Semproniusconsul (iam enim redierat ab ltoma) detrectavit cer-tamen: atque eo die tria millia passuum inter binacastra fuere. Postero die ingentibus animis, varioeventu, pugnatum est. Primo concursu adeo res Ro-mana superior fuit, ut non acie vincerent solum, sedpulsos hostes in castra persequerentur; mox castraquoque oppugnarent. Hannibal, paucis propugnato-ribus in vallo portisque positis, ceteros confertos inmedia castra recepit, intentosque signum ad erum-pendum spectare iubet. Iam nona fermediei horaerat, quum Romanus, nequicquam fatigato milite,postquam nulla spes erat potiundi castris, signumreceptui dedit. Quod ubi Hannibal accepit, laxatam-que pugnam et recessum a castris vidit, extemplo1 equitibus dextra laevaque emissis in hostem, ipse1 cum peditum robore mediis castris erupit. Pugnararo ulla magis saeva, et cum utriusque partis per-nicie clarior fuisset, si extendi eam dies in longum1 spatium sivisset. Nox accensum ingentibus animisproelium diremit. Itaque acrior concursus fuit, quamcaedes; et, sicut aequata ferme pugna erat, ita cladepari discessum est. Ab neutra parte sexcentis pluspeditibus, et dimidium eius equitum cecidit. Sedmaior Romanis, quam pro numero, iactura fuit: quiaequestris ordinis aliquot, et tribuni militum quin-que, et praefecti sociorum tres, sunt interfecti. Se'-cundum eam pugnam Hannibal in Ligures, Sempronius Lucam concessit. Venienti in Ligures Hanni-bali per insidias intercepti duo quaestores Romani,

| C. Fulvius et L. Lucretius, cum duobus tribunis mi-j litum, et quinque equestris ordinis senatorum fermej liberis, quo magis ratam fore cum his pacem socie-, tatemque crederet, traduntur.

LX. Dum haec in Italia geruntur, Cn. CorneliusScipio, in Hispaniam cum classe et exercitu missus,