ISO

T. LIVII [U. C. 455. A. C. 299 .] _

indutias paratum bellum: sed eos alia molientesGallorum ingens exercitus, fines-ingrcssus, paullis-per a proposito avertit. Pecunia deinde, qua inultumpoterant, freti, socios ex hostibus facere Gallos co-nantur, ut eo adiuncto exercitu cum Romanis bella-rent. De societate haud abnuunt barbari: de mcrce-de agitur. Qua pacta acceptaque, quum parata ce-tera ad bellum essent, sequique Ktruscus iubcrct, in-fidas eunt, mercedem se belli Romanis inferendi pa-ctos: quicquid acceperint, accepisse, ne agrum Etru-scum vastarent, armisque lacesserent cultores. Mili-taturos tamen se, si utique Etrusci velint; sed nullaalia mercede, quam ut in pariem agri accipiantur,iandemque aliqua sede certa consistant. Multa de eoeoncilia populorum Etruriae habita: nec perfici quic-quam potuit; non tam quia imminui agrum, quamquia accolas sibi quisque adiungere tam elferataegentis homines horrebat. Ita dimissi Galli pecuniamingentem sine labore ac periculo partam retulerunt.Romae terrorem praebuit fama Gallici tumultus adbellum Etruscum adiecti: eo minus cunctanter foe-dus ictum cum Picenti populo est.

XI. T. Manlio consuli Etruria provincia sorteevenit; qui, vixdum ingressus hostium fines, quumexerceretur inter equites, ab rapido cursu circuma-gendo equo effusus, extemplo prope exspiravit: ter-tius ab eo casu dies finis vitae consuli fuit. Quo vcl-ut omine belli accepto, deos pro se commisisse bel-lum memorantes Etrusci sustulere animos. Romae,tum desiderio viri, tum incommoditatetemporis, tri-stis nuntius fuit: ut Patres ab iubendo dictatore con-sulis subrogandi comitia, ex sententia principum ha-bita, deterruerint. M. Valerium consulem omnessententiae centuriaeque dixere, quem senatus dicta-torem dici iussurus fuerat. Tum extemplo in Etru-riam ad legiones proficisci iussit. Adventus eius