L 11 ). IX. C a p. 36. 37. [U. C. 444. A. C. 3o8.] 159

que diei noctisve hora signum dederit. Paucis mili-tes alloquitur, Samnitium bella extollit, elevat Etru-scos: nec hostem hosti, nec multitudinem multitudinicomparandam ait esse. Praeterea telum aliud occul-tum scituros in tempore: interea taceri opus esse. Ilisambagibus prodi simulabat hostes, quo animus mili-tum multitudine territus restitueretur: et, quod sinemunimento consederant, verisimilius erat, quod si-mulabatur. Curati cibo corpora quieti dant, et quar-ta fere vigilia sine tumultu excitati arma capiunt.Dolabrae calonibus dividuntur ad vallum proruen-dum fossasque implendas: intra munimenta instrui-tur acies: delectae cohortes ad portarum exitus col-locantur. Dato deinde signo paullo ante lucem,quod aestivis noctibus sopitae maxime quietis tem-| pus est, proruto vallo erupit acies: stratos passiminvadit hostes: alios immobiles, alios semisomnos incubilibus suis, maximam partem ad arma trepidan-tes, caedes oppressit: paucis armandi se datum spa-tium est. Eos ipsos, non signum certum, non ducemsequentes, fundit Romanus, fugatos eques persequi-I tur. Ad castra, ad silvas diversi tendebant. Silvae| tutius dedere refugium: nam castra in campis sitaeodem die capiuntur. Aurum argentumque iussumreferri ad consulem: cetera praeda militis fuit. Cae-sa aut capta eo die hostium millia ad sexaginta. Eamtam claram pugnam trans Ciminiam silvam ud Peru-siam pugnatam, quidam auctores sunt; metuque inmagno civitatem fuisse, ne interclusus exercitus tamI infesto saltu, coortis undique Tuscis Umbrisque, op-| primeretur. Sed, ubicunque pugnatum est, res Ro-| mana superior fuit: itaque a Perusia, et Cortona, etArretio, quae ferme capita Etruriae populorum catempestate erant, legati, pacem foedusque ab Roma-nis petentes, indutias in triginta annos impetrave-runt.