158

T. LIVII [TT. C. 444. A. C. 3o8.]

postoro die obequitavit stationibus hostium, quae ex-tra saltum dispositae erant: et, quum satis diu tenu-isset hostem, in castra sese recepit; portaque alteraegressus, ante noctem agmen assequitur. Posterodie, luce prima, iuga Ciminii montis tenebat. Inde,contemplatus opulenta Etruriae arva, milites emit-tit. Ingenti iam abacta praeda, tumultuariae agre-stium Etruscorum cohortes, repente a principibusregionis eius concitatae, Romanis occurrunt, adeoincompositae, ut vindices praedarum prope ipsi prae-dae fuerint. Caesis fugatisque iis, late depopulatoagro, victor Romanus, opulentusque rerum omniumcopia, in castra rediit. Eo forte quinque legati cumduobus tribunis plebis venerant, denuntiatum Fabiosenatus verbis, ne saltum Ciminium transiret. Lac-tati serius se, quam ut impedire bellum possent, ve-nisse, nuntii victoriae Romam revertuntur.

XXXVII. Hac expeditione consulis motum latiuserat, quam profligatum, bellum. Vastationem nam-que sub Ciminii montis radicibus iacens ora senserat,conciveratque indignatione non Etruriae modo po-pulos, sed Umbriae finitima. Itaque, quantus nonunquam antea, exercitus ad Sutrium venit: neque esilvis tantummodo promota castra, sed etiam avidi-tate dimicandi quam primum in campos delata acies:deinde instructa primo suo stare loco, relicto hosti-bus ad instruendum contra spatio: dein, postquamdetrectare hostem sensere pugnam, ad vallum sub-eunt. Ubi postquam stationes quoque receptas intra munimenta sensere, clamor repente circa ducesortus, ut eo sibi e castris cibaria eius diei deferri iu-berent; mansuros se sub armis, et aut nocte, aut certeluce prima castra hostium invasuros. Nihilo quie-tior Romanus exercitus imperio ducis continetur.Decima erat fere diei hora, quum cibum capere consui milites iubet; praecipit, ut in armis sint, quacun-