144 T. LIVII [U. C. 44o. A. C. 5ia.]

gistratus eius terror. Itaque sire timore eius, seuconscientia, Calavios, Ovium Novium que, (ea capitaconiurationis fuerant) priusquam nominarentur apuddictatorem, mors haud duhie ab ipsis conscita indi-cio subtraxit. Deinde, ut quaestioni Campanae ma-teria decessit, versa Hornam interpretando res: nonnominatim, qui Capuae, sed in universum, qui us-quam coissent coniurassentve adversus rem publicam,quaeri senatum iussisse: et cuitiones, honorum adi-piscendorum causa factas, adversus rempublicalnesse: latiorque et re et personis quaestio fieri; haudabnuente dictatore, sine fine ulla quaestionis suae iusesse. Postulabantur ergo nobiles homines: appellan-tibusque tribunos nemo erat auxilio, quin nomina re-ciperentur. Inde nobilitas, nec hi modo, in quos cri-men intendebatur, sed universi simul, negare, nobi-lium id crimen esse, quibus, si nulla obstetur fraude,pateat via ad honorem, sed hominum novorum: ipsosadeo dictatorem magistrumque equitum reos magis,quam quaesitores idoneos eius criminis esse: intelle-eturosque itaid esse, simul magistratu abissent. Tumenimvero Maenius, iam famae magis, quam imperii,memor, progressus in concionem ita verba fecit:

Et omnes ante actae vitae vos conscios habeo, Quiri-tes, et hic ipse honos, delatus ad me, testis est innocen-tiae meae. Neque enim, quod saepe alias, quia itatempora postulabant reipublicae, qui bello clarissimusesset, sed qui maxime procul ab his coitionibus vitam \egisset, dictator deligendus exercendis quaestionibusfuit. Sed quoniam quidam nobiles homines (qua deeausa, vos existimare, quam me pro magistratu quic-quam incompertum dicere, melius est) primum ipsasexpugnare quaestiones omni ope annisi sunt: dein,postquam ad id parum potentes erant, ne causam di-cerent, in praesidia adversariorum, appellationem eitribunicium auxilium, patricii confugerunt: post re- J