131

T. LIVII [U. C. 435.A.C. 317 .]

adversus quem Athenis, in civitate fractaMacedonumarmis, cernente tum maxime prope fumantes Theba-rum ruinas, concionari libere ausi sint homines, (idquod ex monumentis orationum patet) adversus eumnemo ex tot proceribus Romanis vocem liberam mis-surus fuerit. Quantalibet magnitudo hominis conci-piatur animo, unius tamen ea magnitudo hominiserit, collecta paullo plus decem annorum felicitate:quam qui eo extollunt, quod populus Romanus, etsinullo bello, multis tamen proeliis victus sit, Alexan-dro nullius pugnae non secunda fortuna fuerit; non in-telligunt, se unius hominis res gestas, et eius iuvenis,cum populi iam octingentesimum bellantis annumrebus conferre. Miremur, si, quum ex hac parte sae-cula plura numerentur, quam ex illa anni, plus intam longo spatio, quam in aetate trcdecim annorum, jfortuna variaverit! Quin tu hominis cum homine, et |ducis cum duce, fortunam cumfortunaconfers? Quot 1Romanos duces nominem, quibus nunquam adversafortuna pugnae fuit? Paginas in annalibus magistra-tuum fastisque percurrere licet, consulum, dictato-rumque, quorum nec virtutis, nec fortunae ullo diepopulum Romanum poenituit. Et, quo sint mirabi-liores, quam Alexander aut quisquam rex, denos vi-cenosque dies quidam dictaturam, nemo plus quamannum consulatum gessit: ab tribunis plebis delectui jimpediti sunt: post tempus adbella ierunt; ante tem [pus comitiorum causa revocati sunt: in ipso conaturerum circumegit se annus: collegae nunc temeritas, !nunc pravitas, impedimento aut damno fuit: male 'gestis rebus alterius successum est: tironem aut ma-la disciplina institutum exercitum acceperunt. At, Jhercule, reges non liberi solum impedimentis omni-bus, sed domini rerum temporumque, trahunt consi- |iiis cuncta, non sequuntur. Invictus ergo Alexander |cum invictis ducibus bella gessisset, et eadem lortu