Lib.IX. Cap. 17. 18. [U.C. 435. A.C.3i 7 .] 133

senatus ille, quem qui ex regibus constare dixit, unusveram speciem Romani senatus cepit. Id vero eratpericulum, ne sollertius, quam quilibet unus ex iis,quos nominavi, castris locum caperet, commeatusexpediret, ab insidiis praecaveret, tempus pugnae de-ligeret, aciem instrueret, subsidiis firmaret. Noncum Dario rem esse dixisset: quem, mulierum acspadonum agmen trahentem, inter purpuram atqueaurum, oneratum fortunae apparatibus suae, prae-dam verius, quam hostem, nihil aliud quam bene au-sus vana contemnere, incruentus devicit. Ldnge aliusItaliae, quam Indiae, per quam temulento agminecomissabundus incessit, visus illi habitus esset, sal-tus Apuliae ac montes Lucanos cernenti et vestigiarecentia domesticae cladis, ubi avunculus eius nuperEpiri rex Alexander absumptus erat.

XVIII. Et loquimur deAlcxandro nondum mersosecundis rebus, quarum nemo intolerantiorfuit. Qui,si ex habitu novae fortunae novique, ut ita dicam, in-genii, quod sibi victor induerat, spectetur, Dario ma-gis similis, quam Alexandro, in Italiam venisset, etexercitum Macedoniae oblitum degoncrantcmquciam in Persarum mores adduxisset, llcferre in tantorege piget superbam mutationem vestis, et desidera-tas humi iacentium adulationes, etiam victis Macedo-nibus graves, nedum victoribus; et foeda supplicia,et inter vinum et epulas caedes amicorum, et vanita-tem ementiendae stirpis. Quid, si vini amor in dic3fieret acrior? quid, si trux ac praefervida ira? (necquicquam dubium inter scriptores refero) nullanehaec damna imperatoriis virtutibus ducimus ? Id ve-ro periculum erat, quod levissimi ex Graecis, quiParthorum quoque contra nomen Romanum gloriae| favent, dictitare solent, ne maiestatem nominisAlex-| andri, quem ne fama quidem illis notum arbitrorfuisse, sustinere non potuerit populus Romanus, et,