114

T. LIVII [U. C. 433. A. C. 319 .]

ignominia irritaveritis. Ea est Romana gens, qvaevieta quiescere nesciat. Vivet semper in pectoribusillorum, quicquid istuc praesens necessitas inusserit ;neque eos ante multiplices poenas expetitas a vobisquiescere sinet.

IV. Neutra sententia accepta: Herennius domume castris est avectus. Et in castris Uomanis quumfrustra multi conatus ad erumpendum capti essent,et iam omnium rerum inopia esset; victi necessitatelegatos mittunt, qui primum pacem aequam peterent:si pacem non impetrarent, uti provocarent ad pu-gnam. Tum Pontius, debellatum esse, respondit: et,quoniam ne victi quidem ac capti fortunam faleriscirent, inermes cum singulis vestimentis sub iugummissurum: alias conditiones pacis aequas victis ac vi-ctoribus fore; si agro Samnitium decederetur, colo-niae abducerentur , suis deinde legibus Romanum acSamnitem aequo foedere victurum. His conditioni-bus paratum se esse foedus cum consulibus ferire: siquid eorum displiceat, legatos redire ad se vetuit.Haec quum legatio renuntiaretur, tantus gemitusomnium subito exortus est, tantaque maestitia inces-sit, ut non gravius accepturi viderentur, si nuntiare-tur, omnibus eo loco mortem oppetendam esse.Quum diu silentium fuisset, nec consules aut pro foe-dere tam turpi, aut contra foedus tam necessariumhiscere possent; tum L. Lentulus, qui tum princepslegatorum virtute atque honoribus erat, Patremmeum, inquit, consules, saepe audivi memorantem, sein Capitolio unum non fuisse auctorem senatui redi-mendae auro a Gallis civitatis, quando nec fossa val-loque ab ignavissimo ad opera ac muniendum hosteclausi essent; et erumpere si non sine periculo magno,tamen sine certa pernicie possent. Quod si, ut ilhsdecurrere ex Capitolio armatis in hostem licuit, (quosaepe modo obsessi in obsidentes eruperunt) ita nobis