Lm. VII. Cai-. 37. 38. [U. C. 4ia. A. C. 54o.] 40

gionibus custodiae et praesidii causa, gravi edictomonitis, ut, donec ipse revertisset, praeda abstine-rent ; profectus agmine instructo, quum praemissuseques velut indagine dissipatos Samnites ageret, eae-dem ingentem fecit. Nam neque quo signo coirentinter se, neque, utrum castra peterent, an longioremintenderent fugam, territis constare poterat. Tan-tumque fugae ac formidinis fuit, ut ad quadragintamillia scutorum, nequaquam tot caesis, et signa mi-litaria cum iis, quae in castris capta erant, ad cen-tum septuaginta ad consulem deferrentur. Tum incastra hostium reditum: ibique omnis praeda militidata.

XXXVIII. Iluius certaminis fortuna et Faliscos,quum in indutiis essent, foedus petere ab senatu coe-git; et Latinos, iam exercitibus comparatis, ab Ro-mano in 1’elignum vertit bellum. Neque ita rei ge-stae fama Italiae se finibus tenuit: sed Carthaginien-ses quoque legatos gratulatum Romam misere cumcoronae aureae dono, quae in Capitolio inlovis cellaponeretur. Fuit pondo viginti quinque. Consulesambo de Samnitibus triumpharunt, sequente Decioinsigni cum laude donisque: quum incondito militariioco haud minus tribuni celebre nomen, quam con-sulum, esset. Campanorum deinde Suessulanorum-que auditae legationes: precantibusque datum, utpraesidium eo in hiberna mitteretur, quo Samnitiumexcursiones arcerentur. Iam tum minime salubrismilitari disciplinae Capua instrumento omnium vo-| luptatium delinitos militum animos avertit a memo-ria patriae: inibanturque consilia in hibernis eodemscelere adimendae Campanis Capuae, per quod illieam antiquis cultoribus ademissent: neque immeritosuum ipsorum exemplum in eos versurum. Cur autempotius Campani agrum Italiae uberrimum , dignamagro urbem , qui nec se nec sua tutari possint, quamT. Liv. Tom. II. D