Lib. VII. Cap. 33. 31. [U. C. 412. A. C. Sio.] -13

circa signa Samnitium, fuga ab nulladum parte erat:, adeo mOrtc sola vinci destinaverant animis. ItaqueRomani, quum ct fluere iam lassitudine vires senti-rent, et diei haud inultum superesset, accensi iraconcitant se in hostem. Tum primum referri pedematque inclinari rem in fugam apparuit; tum capi, oc-cidi Samnis: nec superfuissent multi, ni nox victo-riam magis, quam proelium, diremisset. Et Romanifatebantur, nunquam eum pertinaciore hoste confli-ctum: et Samnites, quum quaereretur, quaenam pri-ma causatam obstinatos movisset in fugam? oculossibi Romanorum ardere visos, aiebant, vesanosquevullus el furentia ora: indeptus, quam ex alia ullare, terroris ortum. Quem terrorem non pugnae so-lum eventu, sed nocturna profectione, confessi sunt.Postero die vacuis hostium castris Romanus poti-tur: quo se omnis Campanorum multitudo gratula-bunda effudit.

XXXIV. Ceterum hoc gaudium magna propeclade in Samnio foedatum est. Nam ab Saticula pro-fectus Cornelius consul exercitum incaute in saltum,cava valle pervium, circaquc insessum ab hoste, in-duxit: nec prius, quam recipi tuto signa non pote-rant, imminentem capiti hostem vidit. Dum id mo-rae Samnitibus est, quoad totum in vallem infimamdemitteret agmen; P. Decius tribunus militum con-spicit unum editum in saltu collem, imminentem ho-stium castris, aditu arduum impedito agmini, expe-ditis haud difficilem. Itaque consuli territo animi,Videsne tu, inquit, A. Corneli, cacumen illud suprahostem'l Arx illa est spei salulisque nostrae, si eam,quam caeci reliquere Satnniles, impigre capimus. JSetu mihi plus, quam unius legionis principes hastatos-que, dederis: cum quibus ubi evasero in summum, per-ge hinc omni liber metu, leque et exercitum serva.'Neque enim moveri hostis , sublectus nobis ad omnes