Lm. VII. Cap. 13.14. [U.C.J 97. A. C. 355.] 17

patimur, exercitum tuum sine animis, sine armis, sinemanibus indicas esse ; et prius, quam expertus nos es-ses, de nobis ita desperasti, ut te mancorum ac debi-lium ducem iudicares esse. Quid enim aliud esse

j causae credemus, cur veteranus dux, fortissimus bel-lo, compressis, quod aiunt, manibus sedeas? utcunqueenim se habet res, te de nostra virtute dubitasse vide-ri, quam nos de tua, verius est. Sin autem non tuumistuc, sed publicum est consilium, et consensus aliquisPatrum, non Gallicum bellum, nos ab urbe, a penati-bus nostris ablegatos tenet: quaeso, ut ea, quae di-cam, non a militibus imperatori dicta censeas, sed aplebe Patribus; quae, sicut vos vestra habeatis consi-! lia, sic se sua habituram dicat. Quis tandem s uccen-eat, milites nos esse, non servos vestros? ad bellum,' non in exsilium, missos? si quis det signum, in aciemeducat, ut viris ac Romanis dignum sit, pugnaturos?si nihil armis opus sit, otium Romae potius, quam incastris, acturos? Haec dicta sint Patribus. Te, im-perator, milites tui oramus, ut nobis pugnandi copiami facias. Quum vincere cupimus, tum te duce vincere ;tibi lauream insignem deferre; tecum triumphantesurbem inire; tuum sequentes currum loris optimi ma-ximi templumgralantesovantesque adire. OrationemTullii exceperunt preces multitudinis; et undique,j ut signum daret, ut capere arma iuberet, clamabant.

XIV. Dictator, quanquam rem bonam exemplohaud probabili actam cernebat, tamen facturum,quod milites vellent, se recepit; Tulliumque secreto,quaenam haecres sit, aut quo acta more, percunctatur.Tullius magnopere a dictatore petere, ne se oblitumdisciplinae militaris, ne sui, nere imperatoriae maie-stalis, crederet: multitudini concitatae , quae fermeauctoribus similis esset non subtraxisse se ducem; nequis alius, quales mota creare multitudo soleret, exsi-

meliis eludunt; et tu imverator noster, auod aesrius

j T. Liv. Tom. II.

13